PAZO DE CARROCIDE, BARRIO DE CORRELOS E EXPERENCIA APÍCOLA EN ALFOZ.

 Dentro do Programa Plans con Corazón "Promovido pola Mancomunidade de Concellos da Mariña Lucense, co apoio da Xunta de Galicia e da Deputación de Lugo, o programa pon en valor a diversidade do noso territorio a través da súa natureza, historia, patrimonio, etnografía, gastronomía e artesanía" hoxe participei nunha ruta guiada por Ana Pena no concello de Alfoz de Castrodouro.

Deixo un enlace apras que podades ver tódalas rutas propostas:

"Ruta circular para sumergirnos en la historia del municipio a través de la Feira de Correlos, la báscula y la antigua cárcel, así como la visita al Pazo de Carrocide, una de las joyas patrimoniales del municipio.

La experiencia finalizará entre colmenas, donde un especializado apicultor nos acercará al fascinante mundo de las abejas"... 

 Características desta ruta:

Lonxitude: 4km. aprx. (O meu track en WIKILOC marcou 10,4 erróneamente e debido tal vez á parada que fixemos no pazo)

Dificultade: moi fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC (hai que ter en conta que eses km. non son reais)

Descrición:

O punto de inicio e remate da ruta foi o Campo da Festa dos Chóferes, dentro da parroquia de S. Pedro de Mor. Neste lugar celébranse dúas importantes festas: o S. Pedro en xuño e a finais de xullo, principios de agosto, celébrase a afamada Festa dos Chóferes que este ano chegou á súa 60 edición. 

Campo da Festa dos Chóferes

Ao fondo, a igrexa de S. Pedro de Mor, reconstruída a principios do S. XX. 

Igrexa de S. Pedro de Mor

O chan está cuberto de ourizos e tamén de "quitamerendas", estas floriñas que indican que outono xa está aquí.

Ourizos e quitamerendas

Un pouco máis adiante, chegamos ao barrio de Correlos. Ana contounos que aquí no pasado houbo unha importante feira que se celebraba tódolos mércores, como testemuña desa época queda a Pesa de Correlos, onde se pesaban os becerros.

Correlos

Diante desta nave era onde se celebraba a antiga feira de Correlos.

Lugar da antiga feira 

Esta pesa é unha construcción tradicional ligada á gandaría da zona. Estas instalacións comunitarias son fundamentais para a xestión eficiente das explotacións gandeiras.

Actualmente, os sistemas modernos inclúen básculas dixitais con pantallas electrónicas, estructuras de aceiro inoxidable e plataformas antiescorregantes facilitando unha medición máis rápida e exacta.

Pesa de becerros en Correlos

Dentro desta caseta pequena de pedra é onde está a antiga pesa. O edificio queda enfrente á nave que vimos antes cruzando a estrada, onde se celebraba a feira.

Edificio da pesa de Correlos

Ao pé da pesa hai este pequeno souto onde vemos os ourizos moi ben recollidos.

Souto de Correlos

A casa que vemos na imaxe seguinte, foi ultimamente un afamado restaurante ben coñecido na zona pola súa boa cociña, pero en épocas pasadas foi lugar onde se celebraban espectáculos, foi tamén o edificio do antigo concello e na Guerra Civil sirveu como cárcere de mulleres.

Todo esto aprendémolo grazas a Ana, a nosa guía que resultou ser unha boa coñecedora da zona.

Unha casa con moita historia

En Alfoz predominan os hórreos ou cabozos tipo Mondoñedo (de pedra e con listóns verticais de madeira) e cubertos sempre de pizarra.

Hórreo tipo Mondoñedo

Alfoz é un concello eminentemente rural no que a maioría da poboación vive do Sector Primario: industria da madeira e gandaría.

Paisaxe típico de Alfoz

Ao igual que moitos outros concellos, este tamén sofre o abandono paulatino do rural. 

Estamos xa noutra parroquia: Lagoa. Leva este nome porque antigamente, este val estaba ocupado por unha lagoa, información que nos proporcionou a nosa guía, Ana. Ao fondo podemos ver o Pazo de Carrocide a onde nos diriximos a continuación.

Ao fondo, Pazo de Carrocide

Paisaxe típica neste concello de Alfoz: prados e terras de millo.

Paisaxe en Lagoa

O Pazo de Carrocide foi mandado construir polo arcediano (axudante dun bispo) de Viveiro Pedro de Rigueiro Freire e Andrade no1686. Trátase dunha Casa-Pazo con dous portalóns de entrada en forma de arco de medio punto, graneiro, alpendres, capela e gran casón señorial blasonado e organizado en tres corpos. Dous deles en forma de torre almeada de dous pisos. Interiormente destaca o salón e seu mobiliario  que, ao igual que o das habitacións,  son do S XIX. No salón destacan tamén os frescos das paredes, pinturas polas que semella que o tempo non pasou.
Todo o conxunto está realizado en pedra de cantería.

Portalón polo que accedemos ao pazo

Unha vista das escaleiras que dan acceso á parte do pazo onde pasan a maior parte do tempo os seus habitantes.

Pazo de Carrocide

Vista das escaleiras principales do pazo.

Pazo de Carrocide

O noso anfitrión, Juan Carrocid, explicando moi amablemente a historia dos seus antepasados.

Pazo de Carrocide

Soportais na entrada principal do pazo:

Pazo de Carrocide

Non se pode fotografar o interior do pazo por eso as fotos son só do exterior. Na foto seguinte, un lateral do pazo (o que está pegado á estrada) coa capela do mesmo. É unha capela grande que aínda pode ter uso litúrxico.

Pazo de Carrocide

O outro portalón do pazo.

Pazo de Carrocide

Cruzamos o río Beloi no barrio do mesmo nome, un lugar da parroquia de Lagoa.

Barrio de Beloi

Tamén en Lagoa vemos outro pazo, o de Rizal, tamén habitado e que conserva os 3 elementos que definen a un pazo: capela, palomar e ciprés.

Pazo de Rizal

Cruzamos o río Ouro que pertence á vertente cantábrica. Nace na Serra do Xistral, na parroquia do Pereiro neste mesmo concello de Alfoz a uns 700 ou 800 metros de altitude e desemboca en Fazouro (Foz) Ten un percorrido de 30 quilómetros e forma o límite natural entre os dous concellos que conforman o chamado Val do Ouro: O Valadouro e Alfoz do Castrodouro.

Río Ouro

Deixamos a estrada para pillar un camiño de monte .

Aos poucos metros, tivemos a experiencia apícola. Un lugar no que hai colmeas e tíñamos unhas mostras dos diferentes tipos de mel. Había mel de castiñeiro que en 2021 foi recoñecida como a mellor de Galicia; mel multifloral que é da que máis producen e abarca meles de flores, de árbores froiteiras, silvas, eucalipto, brezo....; mel de eucalipto, moi doce e aromática e mel de breixo, oscura e máis amarga e que tamén levou en 2021 o premio a mellor de Galicia.

Diferentes tipos de mel

"O Poder das Flores" é unha pequena empresa de apicultura artesanal e sostible dos irmáns Javier e Fran Carreiras Cuadrado que teñen acadados varios premios dentro e fóra das nosas fronteiras. A súa mel é considerada unha das mellores de Galicia.

«O futuro da apicultura na Mariña quéroo ver esperanzador. Cada ano imos abrindo campos novos e sacando novos produtos da colmea. Ten un potencial que hai que traballar, para estudar as melloras pero tamén para ser máis creativos. Creo que é moi boa zona, pode haber moito eucalipto pero tamén hai castiñeiro e breixo e aí hai posibilidades para facer un mel de calidade». (Javier Carreiras)

Colmeas de "O Poder das Flores"

Atendeunos Javier quen nos amosou o mundo apícola explicando polo miúdo aspectos sobre as abellas, as colmeas, as ameazas para a apicultura (como a velutina) os tipos de flores que dan como resultado os disferentes tipos de mel...unha charla dun home xoven apaixoado polo seu traballo e comprometido co respecto ao medio-ambiente.

Javier Carreiras explicando.

Voltamos ao lugar de inicio primeiro por unha pista.

Pista entre campos e terras de millo

Na seguinte foto, ao fondo, vemos a igrexa de S. Vicente Lagoa do S. XVIII

Ao fondo, igrexa de S. Vicente de Lagoa

Outro cabozo restaurado, estilo Mondoñedo.

Cabozo estilo Mondoñedo

Volvemos cruzar o río Ouro:

Río Ouro

Estamos no lugar de As Regoas, xa de novo na parroquia de Mor, e vemos a capela de S. Roque e S. Sebastián; é privada e feita en mampostería galega. Sobre o portalón principal (do outro lado) pode lerse a inscripción "Año 1617", ano no que foi construída.

Capela de S. Roque e S. Sebastián

Imaxe doutro cabozo e un pozo restaurados con moi bo gusto.

Hórreo e pozo restaurados.

Un pouco máis adiante, xa no lugar de Santa Mariña, pasamos por diante da Casa Museo Tin, un proxecto persoal do veciño Vicente  González Paz. Non é un Museo convencional se non unha colección privada que foi recuperando Valentín durante décadas, coleccionando pezas do pasado rural e sobre todo destaca a súa colección de radios, tocadiscos, gramolas...Tamén hai ferramentas tradicionais do campo e aperos de labranza, reloxos, chaves, xoguetes, enchufes...etc, etc.

Casa Museo Tin

Aos poucos metros, xa chegamos de novo ao Campo da Festa dos Chóferes, punto final desta ruta.

Páxinas web consultadas:

https://gl.wikipedia.org/wiki/R%C3%ADo_Ouro

https://www.elespanol.com/

https://opoderdasflores.com/