CONDADO DE FONTAO E VOLTA POR CORDIDO (FOZ)

 O Condado de Fontao é untítulo nobiliario galego outorgado pola raíña Isabel II o  8 de xaneiro de 1840. O seu nome fai referencia ao antigo señorío xurisdicional de Fontao, na parroquia de Santa Cilla do Valadouro (Foz).

O 8º Conde de Fontao é X. Manuel Romero Moreno, nado en 1940 e que aínda que habitualmente reside en Madrid pasa moitas e longas tempadas no pazo de Fontao.

Características da ruta:

Lonxitude: 9 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track ou percorrido en WIKILOC

Descripción:

Esta ruta ten inicio e fin moi cerca do Pazo de Fontao, en terras do Condado. Subimos por un dos camiños que vai ao pazo (o outro está máis preparado para que suban os vehículos)

Á esquerda podemos ver o pazo ao lonxe e prados da súa propiedade.

Deixamos o camiño que levábamos torcendo á esquerda por este estreito con moitas silvas pero que nos deixaron pasar sen dificultade.

Chegamos a un alto dende o que divisamos propiedades do condado, o pazo e, ao lonxe, Trasmonte.

Tivemos unha tarde moi fermosa para desfrutar desta ruta.

Vimos tamén colmeas que supoñemos serán do pazo xa que estamos en propiedades do mesmo.

A medida que subimos, as vistas vanse ampliando ata que chegamos a un punto dende o que divisamos o Polígono de Fazouro , o Cantábrico e a costa de Barreiros.

Todo o que vemos eran ata hai pouco montes de eucaliptos pretencentes ao condado; cortaron todo e plantaron carballos e castiñeiros.

Deixamos as terras do condado e atravesamos un monte por un camiño en moi bo estado.


Ao pouco, chegamos a outra parroquia de Foz: Cordido.

Chama a nosa atención ver que a maioría das vivendas son novas e están moi ben coidadas.

Rematamos o camiño e agora saimos a unha estrada local pola que iremos mentres cruzamos o barrio de As Moás e o lugar de Outeiro.

Cordido é unha parroquia moi pequena que aínda non chega aos 200 habitantes. Dende algún dos seus barrios, ten vistas ao mar.

Vimos dúas fontes restauradas. Esta con lavadoiro incluido.

Unha fermosa imaxe desta aldea que evoca unha actividade gandeira e tamén agrícola, esta última máis ben no pasado.

Pasamos pola parte máis alta desta parroquia.

 

Deixamos Cordido pillando un camiño de monte:

Este camiño dura case 1km. ata desembocar de novo no mesmo punto polo que antes baixamos.

Xa estamos no punto máis alto da ruta. Agora toca sempre baixar. O espazo que vemos doutra cor son as antigas minas de caolín que foron explotadas no pasado século.

Baixamos por un camiño paralelo ao que subimos. De frente, Trasmonte.

Ímonos achegando ao Pazo de Fontao. Ao redor del hai casas agora baleiras nas que antes vivía a xente que traballaba as terras do condado.

As orixes do Pazo de Fontao remóntanse ao S. XVI aínda que a parte máis importante da casa é do S. XVIII. O camiño dá a volta ao redor do pazo e pódense admirar os magníficos xardíns, a capela, o cruceiro...

A capela está dedicada á S. Andrés e nela están enterrados 8 antepasados do Condado.

No S. XIX, hai que facer referencia a un gran personaxe da Casa: D. J. Mª Moscoso de Altamira y Quiroga que foi o 1º Conde de Fontao. Naceu en Mondoñedo onde foi nomeado Comandante do Reximento de Milicias e alcalde desa cidade.

Máis tarde trasladouse a Ferrol onde foi alcalde. Foi tamén Presidente das Cortes e Ministro de Fomento en Madrid. Foi ademais o 1º Presidente do Senado cando foi creada esta Institución. No 1840 foi nomeado Conde De Fontao.

Outro gran personaxe da Casa de Fontao foi D. José Moreno Osorio , IV Conde de Fontao, Enxeñeiro de Camiños, Conselleiro de RENFE e gran amante de Lugo e a súa provincia onde promoveu o accceso ferroviario e a ampliación do Porto de Foz onde hai unha praza chamada "Praza do Conde de Fontao".

Actualmente o VIII  Conde de Fontao é D. José Manuel Romero Moreno que pasa longas temporadas neste pazo que mantén sempre moi ben coidado.

Abandonamos o pazo contemplando esta vivenda, actualmente abandonada, e que está en dúas parroquias diferentes; unha parte da casa pertence á parroquia de Santa Cilla e outra parte pertence a Fazouro.

Páxina web consultada:

https://es.wikipedia.org/wiki/Cordido

BREA DENDE A PRAIA DAS POLAS

 Hoxe fixen unha ruta pola parroquia de Nois (Foz) Aínda que coñezo perfectamente xa a zona da costa e algo do interior, hoxe descubrín lugares totalmente descoñecidos.

Características da ruta:

Lonxitude: 11,6 km.

Dificultade: moderada, por unha baixada nun curto tramo con moito desnivel e firme moi esvaradío e irregular porque é zona de práctica de todoterreos e motos.

Ruta circular sen sinalizar. Hai que seguir este track en WIKILOC

Descripción:

Partín da praia das Polas. Como era cedo e o día tiña unha luz especial, sairon unhas fotas ben chulas. (Non teñen retoque de ningún tipo)

Paseo ao pé da praia das Polas

A praia de Polas e o illote de Orxal.

A ameaza de chuvia e o sol polo medio deixan estas fermosas imaxes.

Paso por diante do colexio, na zona chamada Fondo Nois.

Cruzo a N-642

Unha paisaxe tipicamente rural se abre.

Camiño pegada á vía de FEVE.

Nois: gandeira e marítima.

A capela do Socorro ou das Flores no barrio da Barrosa, é popular entre os veciños de Nois e parroquias veciñas.

A Fonte Municipal e unha casa restaurada no que parece que no pasado foi un muíño.

En lugar de seguir pola estrada, xunto á casa rural pillo á esquerda por un carreiro que vexo e  que me leva a cruzar un rego.

Subo por un souto moi novo.

E desemboco nun camiño que me leva a un barrio do que descoñezo o nome.

Un barrio con excelentes vistas. Vemos barrios de Nois e Cangas e, ao lonxe, Burela.

O barrio máis alto de Nois.

Un cabozo tipo Mondoñedo co Cantábrico de fondo.

Remato o asfalto e vou por un tradicional camiño onde deixaron este coche abandonado. Unha maneira máis de destrozar a natureza.

Desemboco no cortalumes de Brea, moi coñecido na zona entre xente amante dos todoterreo xa que aquí se celebra cada ano dende hai 22 unha coñecida proba que reune gran cantidade de xente.

Baixar polo cortalumes que se ve na foto representou un pequeno desafío para min, afeita a camiñar ás veces por lugares complicados ou moi técnicos. O desnivel é moi forte e en época de chuvia o chan esvara moito.

Sigo á esquerda por unha pista en bo estado.

 

Aos poucos metros pillo un camiño á dereita. Busco o lugar de Brea.

O acceso á aldea por aquí é un camiño.

E chego á pequena aldea de Brea, onde vexo dúas casas moi coidadas ao igual que os arredores onde pastan dous cabalos. A verdade é que o lugar non pode estar máis illado.

Volto polo mesmo camiño e reanudo o trazado da pista.

Agora a pista xa vai en descenso polo medio de montes.

Deixo a pista ancha para meterme por un camiño de monte durante 1km. Nesta época está inundado e paso por un lado.

Desemboco na barrio de Demoroi que tamén ten boas vistas á costa.

O barrio de Demoroi polo que eu nunca pasara.

Agora e ata o final da ruta, o percorrido vai por asfalto xa que vou pasado barrios sucesivos da parroquia de Nois.

Nois conta cunha parada de tren.

Desvíome uns metros para ir ver a antiga cetárea de Nois (non está indicada e de feito hai unhas verxas de ferro para que a xente non pase pero pásase polo lado) Penso que foron postas hai xa moito tempo para que non se pase polo posible perigo xa que está o mar moi próximo, pero a non ser que sexas un ou unha imprudente e te achegues moito ao mar, non corres ningún risco.

Punta ao pé da cetárea que se mete no mar.

Fermoso contraste de luces e a igrexa de Nois ao fondo.

Leo en "La Voz de Galicia":

"...A pesca da balea estendeuse a principios do século XVII aos portos lucenses de Nois, Rego de Foz e Rinlo, e ao de Langosteira. Avanzada a centuria iníciase a actividade nos portos cantábricos de Portocelo e Morás, que se estende no século XVIII aos de Porto Lanuxe, Foz e Cangas de Foz".

O porto de Nois  é posiblemente, de orixe fenicio e está moi ben acondicionado, aínda que actualmente e dende hai moitos anos, non ten actividade ningunha.

Un lavadoiro restaurado pero conservando as pedras orixinais para frotar a roupa.

E chego ao final desta ruta quedando o mar (que na foto non se ve) á dereita e a paisaxe rural á esquerda.