FERVENZAS ACEÑA DA SERRA E POZO DA FERRERÍA EN S. PAIO (CUBILLEDO-BALEIRA)

 Baleira é un concello que pertence á Comarca da Fonsagrada e a capital é O Cádavo. Esta ruta vai ser a 3ª que facemos neste concello. As anteriores foron estas: 

Fraga da Marronda sen fraga

Ruta da Fontaneira

A ruta de hoxe é moi curta pero moi proveitosa porque en moi pouca distancia podemos admirar dúas fermosas cascadas e coñecer a pequena aldea de S. Paio.

Características da ruta:

Lonxitude: cerca de 3 km.

Dificultade: Fácil. Só hai que levar coidado no entorno das fervenzas que acostuma a estar moi húmido, sobre todo en época de choivas. A 1ª fervenza ten un acceso un pouco máis complicado para achegarse a ela.

Ruta circular sinalizada. O meu track (orientativo porque tiven que modificalo xa que non me acordei de parar a grabación ao finalizar e grabou o tempo de coche ata Meira) en Wikiloc:

Descripción:

Aparquei o coche un pouco antes de chegar a S. Paio, nunha bifurcación onde hai un letreiro anunciador da ruta PR-G 145 "Ruta da Marronda- Alto Eo" coa que compartiremos parte desta ruta.

Carreiro cara a 1ª cascada. Os liques nas árbores son un bo indicador do aire limpo que hai no entorno.

O 1º que se ve é este muíño que foi construido no 1946 sobre os restos de dous anteriores aproveitando a auga do río Eo e o seu afluente Rego do Castelo. O muíño está restaurado.

A fervenza Aceña da Serra aproveita o desnivel natural que existía para construir un muro de pedra duns 15 m.  para desviar as augas para a aceña, acea ou muíño que acabamos de ver. Tamén se aproveitaba a auga para o regadío a través das diversas canles creadas á beira do río.

Fervenza Aceña da Serra

A fervenza está algo modificada pola presa que construiron para o muíño pero é moi fermosa e ademais traía moita auga debido ao outono e inverno chuvioso que estamos a ter.

Voltamos uns metros cara atrás e continuamos cara a S. Paio. Á nosa dereita vai o Eo, aínda moi novo (o seu nacemento non está moi lonxe de aquí)

S. Paio é unha pequena aldea da parroquia de Santiago de Cubilledo, do concello de Baleira.

S. Paio

 

En S. Paio atopamos esta rústica e preciosa fonte.

Nos inicios da aldea atopamos este letreiro ao pé do alpendre dunha casa e as indicacións de que podemos ir por aí para a 2ª fervenza.

Estamos compartindo a ruta Fraga da Marronda.

O camiño este está algo anegado.

Despois de alonxarnos da aldea polo camiño ao pé dun prado, entramos nun estreito e fermoso carreiro.

Unha paisaxe inverno-outonal ben fermosa.

Chegamos a un cruce e seguimos á dereita, cara abaixo. Á volta, en lugar de ir polo mesmo traxecto pillaremos polo camiño que vemos de frente.

Baixamos á fervenza por un cómodo camiño e rodeadas de vexetación autóctona.

Camiño a fervenza atoparemos dous muíños totalmente abandonados e case comidos pola maleza.

A fervenza do Pozo da Ferrería ten unha orixe natural pero existiron antigamente pequenas presas que servían para regular o caudal e utilizalo tanto para os muíños (hai dous en ruinas, case tapados pola maleza) como para regadío a través de canles.

A fervenza non é moi alta pero é preciosa pola cantidade de auga que leva e polo entorno onde se atopa.

Fervenza da Ferrería

Subimos por un camiño, entre piñeiros agora.

Nun claro, podemos ver os prados e algunha casa de Vilauriz.

No cruce que vemos na seguinte foto, temos a opción de continuar pola ruta PR-G 145 pillando cara á dereita. Nós seguimos subindo para S. Paio.

Despois de cruzar o prado que vemos, atopamos a estrada xa en S. Paio.

Antes accedemos a S Paio pola parte baixa da aldea; agora accedemos pola parte máis alta.

Nesta zona e concretamente nesta aldea, tódolos hórreos ou cabozos son desta forma: hórreo asturiano, estilo Fonsagrada. Non estamos moi lonxe de Asturias e os cabozos son edificados ao xeito desa comunidade por esta zona galega.

Foron construidos en madeira e poden ser cadrados (a maioría) ou octogonais. Algúns teñen un corredor externo ao redor para gardar o millo (dentro, no interior gardábase o trigo e o centeo) Os desta aldea, ningún tiña ese corredor.

Unha placa de mármore lembra a antiga escola mixta "construida polos veciños".

A escola está totalmente abandonada e aínda que en moitas aldeas estas antigas escolas ,foron rehabilitadas como Centro Social, esta, de momento, non correu esa sorte.

A escola por fóra. 

Despedímonos de S. Paio.

Baixamos pola estrada ata chegar á bifurcación onde iniciamos a ruta pillando á esquerda. Despois da curva, temos xa o coche.

FERVENZA DA MEXADOIRA (MEIRA)

 Esta é a 2ª ruta que fago no concello de Meira. Na anterior coñecín a fondo esta vila e o entorno do Miño neste concello e no de Pastoriza.

A ruta de hoxe transcorre toda ela no concello de Meira, concretamente na parroquia de Seixosmil. Este concello ten tan só 2 parroquias: Meira e Seixosmil.

Meira é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Meira. Segundo o padrón municipal, en 2018 tiña 1.711 habitantes 

Características desta ruta:

Lonxitude: 10,7 km.

Dificultade: moderada, polo acceso á cascada.

Ruta circular que coincide cun tramo da Ruta Miño- Eo sinalizada nesa parte. O track que eu elaborei e seguín foi este: WIKILOC

Descripción:

Esta ruta está dentro da parroquia de Seixosmil na súa totalidade. O inicio e fin da mesma ten lugar en A Louseira, unha pequena aldea desa parroquia.

A Louseira

Lin algún comentario dalgunha persoa que fixo esta ruta que nesta aldea había moitos cans. Aínda que na foto non sae ningún, corroboro que efectivamente vimos uns 6 cans. Todos eles son inofensivos, aínda que algún moi ladrador.

A Louseira

Despois de atravesar a aldea, pillamos un camiño en baixada. De frente, aldeas polas que despois pasaremos.

Montes de eucaliptos e a beleza das autóctonas no outono...

Un fermoso camiño nos leva á fervenza.

Estamos compartindo o itinerario da Ruta Miño-Eo que ten inicio no Pedregal de Irimia e oficialmente é lineal ata atopar o río Eo; así sería sobre 18 km. Se se fai circular aumentarían os km. a máis de 20.

Eu deixo o Pedregal de Irimia para noutra ocasión realizar outra ruta, que teño xa planificada.

 Cruzamos o Rego do Carballal:

Hai sinais negros con frechas verdes que indican o camiño á cascada.

Chegamos ao Rego de Murias e temos que saltalo. É estreito e sáltase ben. Supoño que no verán apenas levará auga.

Seguimos o cauce do rego. Hai que extremar as precaucións e en época de chuvias moito máis. O chan é moi irregular e esvaradío. Axuda moito a corda que hai para agarrarse.

Despois de contemplar e sacar fotos e vídeos na cascada, seguimos a ruta, agora por un camiño de montre entre eucaliptos. Continuamos na Ruta Miño-Eo, só que ao revés, xa que está sinalizada no sentido contrario ao que imos nós.

Imos en constante e empinada subida durante 2,5 km. Para min, esta é a parte máis fea e dura da ruta. É un camiño de monte entre eucaliptos e as subidas non me gustan.

De cando en vez, nalgún claro, podemos ver imaxes como a seguinte que amosa ao lonxe A Pedreira, aldea de onde partimos.

Desembocamos na aldea de O Espido entre verdes prados.

O Espido, da parroquia de Seixosmil, está a unha altitude de 707m. e ten unhas excelentes vistas, claro.

Deixamos deseguida a estrada para meternos por un camiño tradicional que nesta época de chuvias estaba bastante enlamado.

Vistas saíndo de O Espido.

Fermosa paisaxe rural, solitaria e gandeira.

A esquerda, aló no alto, queda O Espido.

Estamos a máis de 600 m. de altitude e as vistas son fermosas!

Neste camiño atopamos un pastor eléctrico pero son moi fáciles de sacar e volver poñer.

 

E así chegamos a outra aldea da parroquia de Seixosmil: Murias, que ten moi poucos habitantes.

Na foto seguinte, vemos á esquerda a aldea de O Espido pola que xa pasamos e Murias, onde estamos.

Murias tamén ten unhas vistas incribles (atápase a 700m de altitude) Nesta foto, aló abaixo, a aldea de A Pedreira a onde temos que chegar para rematar a ruta.

A partires de Murias, a ruta vai por unha estrada local na que non atopamos a ninguén. O percorrido polo asfalto, vai durar 3 km.

Desembocamos noutra estrada, a LU-P 3005 .

Estamos en Sebe de Abades, outra aldea de Seixosmil con moi poucos habitantes.

Ao lonxe, outra aldea: A Granda.

Na bifurcación que vemos a continuación tomamos a estrada da dereita. Tamén podemos seguir de frente  a estrada pola que vimos pero é moito máis fermosa a da dereita (penso que debía ser por onde ía a estrada antiga)

Este lugar chámase en concreto, O Estreito e vemos uns carteis uns metros máis adiante da foto que anuncian a ruta ata a fervenza da Mexadoira partindo dende este punto.

Pensamos que por aquí debía ir a antiga estrada.

Temos fermosas e verdes vistas.

Xa estamos de novo en A Louseira. Esta aldea está 570 m. de altitude.

A Louseira