Este ruta foi a 1ª que fixemos neste concello hai xa ben anos. AQUÍ pódese ver.
Quixen repetila porque a lembraba fermosa e quería subir a Busqueimado que daquela vez non o fixéramos.
Características da ruta:
Lonxitude: 9 km.
Dificultade: moderada. (En épocas de chuvia, algúns tramos poden resultar esvaradíos e tamén hai que ter en conta o pronunciado desnivel de subida a Busqueimado)
Ruta ben sinalizada e oficialmente lineal, aínda que nós cambiamola algo. O meu track en WIKILOC
Descripción da ruta:
A ruta empeza na aldea de Pumares, moi preto de Santalla. Pumares atópase nunha veiga, ao abrigo de montañas e bañada polo río Agüeira que nesta época levaba pouca auga.
 |
| Pumares |
En Pumares tódalas casas, que por certo son enormes, están restauradas. Nesta aldea, os protagonistas son a pizarra, a pedra e a auga do río. É terra de antigos ferreiros, de bosques autóctonos, de auga...
 |
| Pumares |
Na seguinte foto, podemos ver unha antiga roda de afiar, un inxenio hidráulico empregado para afiar coitelos e outras ferramentas mediante a forza da auga, que facía xirar unha roda que aproveitaba esa humidade para mollar a pedra de afiar e evitar así danos no aceiro.
 |
| Pedra ou Moa de afiar. |
O percorrido vai semopre á sombra de carballos, castiñeiros, bidueiros...
De cando en vez aparecen antigos muros de pedra seca que delimitaban propiedades.
Camiñamos levando á esquerda o río Agüeira que hoxe máis ben semella un rego pola pouca auga que leva.
Unha ruta moi reconfortante para o verán!!
Poe estes camiños se movían xente e animais no pasado!
Ancadeira é unha aldea que quedou deshabitada na década dos anos sesenta. Por aquí pasa a ruta.
 |
| Ancadeira |
A natureza vai devorando pouco a pouco esta aldea.
 |
| Ancadeira |
Unha casa de Ancadeira por dentro, o lugar onde estaba a lareira e o fregadeiro. Igual ca esta, lembro eu unha da miña primeira infancia.
En Ancadeira viviron 3 familias: Casa Silverio, Casa de Estrella e Casa de Lázaro.
 |
| Interior dunha casa en Ancadeira |
Paisaxe que rodea a anterior aldea con castiñeiros, carballos, muros de pedra seca que perviven aínda que algo desfeitos xa...
A densidade do bosque ao pé do río non nos deixou ver case o ceo ata chegar aquí, ao pé de Ancadeira.
Seguimos ao pé do río. Asombra a pouca auga que leva. Canto se necesita que chova!!
Deseguida chegamos ao Val do Desterrado que conta coa seguinte lenda: "Dice la historia que en Santa Eulalia de Oscos habitaba un señor con un obediente criado. Tras una jornada de caza, regresaban al pueblo para asistir a misa, pero se les hizo tarde. De forma que el señor pidió al criado que se adelantara y solicitara que se retrasara la misa hasta que él llegara, pero el párroco se negó. Cuando llegó el señor se enfureció tanto que ordenó a su sirviente que matara al cura o moría él. El lacayo obedeció y dio muerte al cura, motivo por el cual le condenaron a morir en la horca. Pero el día del ajusticiamiento se le conmutó la pena por un destierro a un sitio solitario y asilado. Desde aquel día deambula por el valle del Desterrado" .
 |
| Val do Desterrado |
O Val do Desterrado atópase nun fermoso souto.
 |
| Val do Desterrado |
Vemos varias "corripas". Aínda que hai un cartel que fala delas non hai un sinal que indique onde se atopan e non están na mesma ruta. Hai que desviarse uns metros polo espazo do souto (está rozado) e chégase a elas facilmente.
En Galicia tamén se chaman así ou ben ouriceiras. Son construccións circulares de pedra onde se deixaban a secar os ourizos para máis tarde recoller as castañas.
 |
| Corripas |
Chegamos a un cruce: ata a cascada quedan 300m. e ata Busqueimado, 1,5 km. Primeiro imos ata a seimeira..
O camiño para chegar á seimeira pode complicarse algo. Hai que camiñar sobre estas lousas que se están húmidas, seguro que esvaran. Non é o caso de hoxe.
Esta seimeira non é espectacular. Téñoas visto moito máis fermosas e por riba hoxe trae pouca auga. O máis espectacular é dende logo o percorrido para chegar a ela.
Vellos castiñeiros nos acompañan.
A subida a Busqueimado é dura polo desnivel que hai. Menos mal que só é 1,5km.
Estamos a case 700m. de altitude pasando do profundo do bosque ás alturas e estas son as vistas:
Estamos chegando á aldea. Esta ruta está moi ben sinalizada.
Este acceso natural á aldea faise por este tradicional camiño.
Vistas dende Busqueimado, a máis de 700m. de altitude:
En Busqueimado hai unha pequena capela en honor a S. Pedro que ten diante uns teixos centenarios que acadan o metro e medio de diámetro no tronco.
 |
| Capela de S. Pedro e teixos centenarios |
O teixo é unha árbore conífera que correntemente acada entre 12 a 15 metros de altura. A maioría das partes da planta son velenosas e o consumo da follaxe pode provocar a morte.
O teixo é unha especie onde as femias producen uns arilos carnosos ou bagas, de cor vermella moi viva, que envolven parcialmente ás sementes. Non son tóxicos, sendo consumidos polas aves, porén as sementes si son tóxicas, como todo o resto da planta.
Dentro da antiga cultura celta o teixo tivo unha extraordinaria importancia. Varios dirixentes preferiron envelenarse con teixos que entregarse ao inimigo.
 |
| Bagas vermellas do teixo |
Para chegar ata a capela de S. Pedro hai que desviarse uns metros da ruta por este camiño (está indicado)
Aínda que en Busqueimado vive xente (pouca) non vimos a ninguén, sairon recibirnos dous mastines con boa intención, eso sí. Hai casas novas e outras restauradas.
 |
| Busqueimado |
Dende Busqueimado, en lugar de dar a volta por onde viñeramos, intentamos facer a ruta circular pero entre que nos ía pillar a noite e que todo o percorrido era por asfalto, en Murias decidimos chamar un taxi que veu buscarnos dende Santalla.
Murias é o punto máis alto desta ruta, a máis de 800m. de altitude. É unha aldea con moi poucos habitantes. Non nos adentramos no medio da aldea que destaca polas súas casas de pedra.
 |
| Murias |
Páxinas web consultadas:
https://entrebosquesypiedras.blogspot.com/2016/06/los-castanos-de-ancadeira-asturias.html
https://gl.wikipedia.org/wiki/Teixo
