xoves, 26 de marzo de 2026

PARQUE EÓLICO DA PASTORIZA



Entre os concellos de
Riotorto e A Pastoriza camiñei por un parque eólico con vistas a aldeas de Riotorto e atravesei unha fraga para voltar ao punto de inicio.

Características da ruta:

Lonxitude: 7,3 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Saín da casa sen decidir de xeito claro onde ía facer ese día unha ruta e, de feito, non fixen ningunha que levase planificada. Atopei este lugar e pareceume interesante, así que empecei a camiñar e grabar ao mesmo tempo.

Partín  de moi cerca de onde está a Planta de Transferencia de Residuos Urbanos, na estrada LU-122 que vai cara a Bretoña, Meira... a unha altura de case 640m. de altitude.

Vistas a Santalla, lugar de Riotorto, dende o comenzo da ruta.

Santalla

Camiño por unha pista con vistas marabillosas.

Outra imaxe de Santalla, que pertence á parroquia de Santa Marta de Meilán. No ano 2024 non chegaba aos 300 habitantes esta parroquia e de seguro que non foron a máis...

Outra aldea que vemos aló embaixo é Vilar de Santiago, que pertence á parroquia da Muxueira.

Vistas ás dúas aldeas anteriores: Santalla e Vilar de Santiago. Cada unha delas pertence a distinta parroquia.

Inicio agora unha baixada con bastante desnivel.


Pasó ao pé da aldea de Lamas, da parroquia de Santa Marta de Meilán. Lamas tiña en 2024,  22 habitantes.
Lamas

Vistas dende Lamas:


Agora o percorrido é por un camiño tradicional e con vistas á Muxueira.


Aínda queda gando por estas aldeas.


E máis gando. Tamén, ao pé dos cabalos, había ovellas e cabras.

Vistas, xa máis de cerca, da Muxueira.


O camiño lévame a unha estrada local pola que tansó camiño uns metros, antes de pillar á dereita por outro camiño.

A verdade é que esta ruta ten pouco asfalto.



Este monte que atraveso aínda conserva partes autóctonas.

Vou acompañada sempre polo marmurio do Rego da Ferrería mentres atraveso este bosque:

Aínda que hai arboreda autóctona en forma de castiñeiros, carballos e algunha bidueira, os eucaliptos tamén están aquí: 

Despois de 3 km., abandonamos o monte anterior.

Saio a unha ancha pista que me vai levar á estrada LU-122.

Vou pola estrada durante uns 800m. e vexo como unhas vacas sairon do prado onde estaban e irrompen na vía. Un coche levouse un bo susto xusto na curva. Bueno...o coche, non...os ocupantes do mesmo...

Ao pé da Planta de SOGAMA pillo á dereita porque teño o coche moi cerca. As vacas que había na estrada anterior son as que agora van diante de min. Mellor por aí...

Páxinas web consultadas:
https://gl.wikipedia.org/wiki/Portada

martes, 24 de marzo de 2026

COSTA DE FOZ II: CASTRO DE FAZOURO- PRAIA DA RAPADOIRA

 No 1º tramo da Ruta "COSTA DE FOZ" percorremos 7,5 km. (dende a praia da Areoura ata a de Area Longa) Hoxe percorreremos 8,4 km. (dende o Castro de Fazouro ata a praia da Rapadoira en Foz)

Características: 

Lonxitude: 8,4 km.

Deficultade: fácil

Ruta lineal sen sinalizar aínda que moi intuitiva. O meu track en WIKILOC:

Descripción:

Partimos dende o Castro de Fazouro,  un castro marítimo que aproveita unha pequena península. A estructura que se pode ver corresponde aos últimos momentos de ocupación do Castro (Finais do S. III d. C) Actualmente hai excavados uns 400 m. cadrados.

Castro de Fazouro

Vistas cara a Burela dende o Castro.

Castro de Fazouro

O castro abarcaría bastante máis espazo, que está sen escavar. É un castro bastante grande que ocupa toda a península e que di a xente máis vella do lugar que antigamente era unha illa e só había unha ponte para poder cruzar.

Castro de Fazouro

Ao pé do castro está a praia de Area Longa, máis coñecida polos veciños como praia do Castro, unha praia que comparten as parroquias de Nois e Fazouro. Hai uns anos está praia estaba bastante concurrida pero foise deteriorando, fóronse metendo moitas pedras e  a baixada que antes había foi destruida polo mar e actualmente é imposible acceder a ela polo lado de Fazouro.

Por riba, unha parte do paseo marítimo que hai por riba da praia caeu hai xa dous invernos e no foi reconstruido.

Praia Area Longa ou O Castro

Seguimos a camiñata con vistas ao mar.

Pasamos polo Porto de Fazouro, lugar onde antigamente había lanchas que ían ao mar dedicándose á pesca de baixura. Xa hai ben anos que a actividade pesqueira desapareceu e hoxe este lugar serve a algúns veciños como praia, xa que é un lugar moi axeitado para o baño e para non encherse de area porque só hai unha pouca e só en marea baixa. A xente ponse nas rochas. 

Aínda queda algunha caseta de antigos pescadores, como se ve na imaxe.

Porto de Fazouro

Unha imaxe do porto en marea chea e con temporal marítimo.

Porto de Fazouro

Era un espectáculo ver hoxe o mar:

Unha imaxe de antigas casetas de pescadores. Dúas delas xa caeron.

Porto de Fazouro

 Hoxe era un espectáculo  ver o Cantábrico.

A forza das ondas:

Exemplo claro da erosión nos acantilados:


Na foto seguinte, o barrio de Lousada, aló enriba. En 1º plano, Bargado.
Lousada e Bargado

A praia da Pampillosa:
Praia da Pampillosa.

Aínda que nesta foto non se apreza ben ao estar chea a marea, dende hai uns días pechou o lugar por onde o río Ouro desembocaba no mar . O río desemboca agora pola escollera.
Desembocadura do río Ouro

Imos pasar pola Ponte de Ferro. Esta ponte instalouse no 2010 en sustitución doutra vella que se deteriorara. A ponte foi construida a finais do S. XIX.
Ponte de Ferro

Antes de pasar pola Ponte de Ferro, pasamos por debaixo da ponte do tren e da da estrada.

Cruzando pola Ponte de Ferro e mirando á dereita no sentido que nós imos, vemos o barrio de Vilarmea.
Río Ouro e o barrio de Vilarmea.

Nesta área recreativa, ao pé do río e moi cerca da praia da Pampillosa, hai un pequeno parque infantil e bancos, mesas e grellas que aproveita moita xente para vir comer. É un lugar con moito éxito xa que cando o tempo está bon sempre hai xente, incluso é popular celebrar os cumpres aí.
Área Recreativa

Deixaron esta parte da ponte antiga en exhibición.
Área Recreativa

Continuamos a camiñata polo paseo inaugurado no 2023.

A praia da Pampillosa acordou xa mellores tempos. Houbo unha época (na década dos 90) que esta praia tivo incluso bandeira azul, contaba con socorristas...Actualmente  e, dende hai xa uns cantos anos, perdeu todo o anterior porque se foi convertindo nunha pedreira, cada vez aumenta máis e máis o espazo con pedras.
Praia da Pampillosa

Vista do paseo marítimo por onde iremos.


A erosión do mar vai modelando a nosa costa. A rasa cantábrica está formada maiormente por pizarras e cuarcitas que conforman un terreo blando e facilmente erosionable.

A praia do Sarrido é unha pequena cala que en marea chea queda sen area.

Atravesamos un rego pola ponte de madeira:

No paseo hai abundantes bancos para descansar contemplando o mar.

Ás veces deixamos o paseo "oficial" para ir máis pegadas ao mar. A verdade é que eu prefiro estes carreiros naturais de toda a vida.

Aínda que só se ven pedras e rochas, esta é a praia de Peizás. En marea baixa é moi fermosa e ten area.

Fermosa imaxe da nosa costa na enseada de Auga Doce.
Enseada Auga Doce

A praia de Llas é a máis longa do concello con 760m e é moi frecuentada no verán. É un areal semiurbano e conta cun sistema dunar importante bordeado pola estrada.
Recibe ventos do Cantábrico que provocan ondas moderadas, polo que é apta para a práctica de deportes náuticos. 

Antes do auxe do turismo na zona da Mariña luguesa, a comezos da década de 1970, as dunas da praia, coñecidas como Os Ceás, eran usadas como cemiterio para os animais de granxa (porcos, cabalos, vacas...) mortos por enfermidade. A falta de control veterinario provocaba que os restos fosen enterrados lonxe das casas para evitar contaxios, e escollíase lugares areosos pola facilidade para cavar. Era tal o seu aproveitamento que as dunas estaban divididas para o seu uso por distintas parroquias.

Co aumento do turismo, o camposanto animal foi trasladado ao vertedoiro dunha antiga fábrica de cerámica, xa desaparecida. Porén, aínda hoxe é relativamente frecuente que aparezan restos de osamenta animal.

Praia de Llas

O sistema dunar da praia de Llas é moi importante e no ano 2024 puxéronse balizas para evitar a entrada de xente por aí, e que tamén se sigan erosionando as dunas polo que tamén se colocou unha empalizada de madeira e puxéronse plantas típicas de ecosistemas dunares.

                                                                          Sistema dunar de Llas
 
Arcos, covas marítimas, illas, pequenos illotes e furnas ou bufadeiros son predominantes nesta rasa costeira que o mar foi modelando durante séculos e segue a facelo.


Esta peninsula que vemos na seguinte foto chámase " A Tamaniña" e sitúase entre as praias de Llas e a Rapadoira. Aquí hai un Miradoiro para descanso e observación da costa, flora e fauna, fermosas vistas do mar batendo nos acantilados
Península da Tamaniña

As ondas rompendo no illote dos Cairos e en 1º plano, a Punta do Corno.

A Praia da Rapadoira é a "nena mimada" de Foz. É unha praia urbana con tódolos servizos e rodeada de bares e restaurantes. É a elexida por moita xente, sobre todo veraneantes, pola súa boa ubicación e poruqe se forma unha charca moi grande ao pé do espigón moi axeitada para os máis pequenos.
Praia da Rapadoira


Páxinas web consultadas:
https://ogabinetedefoz.blogspot.com/2016/02/os-caminos-de-foz-no-seculo-xix.htmlhttps://gl.wikipedia.org/wiki/Praia_de_Llas
https://www.xunta.gal/portada
https://www.elprogreso.es/articulo/a-marina/llas-sistema-dunar-protegido/202404011210311743768.html
https://amarinalucense.gal/es/playa-de-a-rapadoira