sábado, 26 de setembro de 2026

CRUZ DO PAU DA VELLA DENDE O CURRO DE CANDAOSO (BOIMENTE-VIVEIRO)

 Nesta zona, partindo e finalizando en Candaoso, xa fixen outras dúas rutas que se poden ver nos seguintes enlaces:

 CURRO DE CANDAOSO 

FRAGA DAS SAÍMAS

Hoxe cheguei á Cruz do Pau da Vella seguindo un track. Foi unha ruta fermosa e interesante para descubrir este monumento, ver turbeiras e coñecer (eu xa o coñecía) o lugar onde se celebra unha afamada Rapa das Bestas, no curro de Candaoso. Eso si, nesta ruta hai que ir moi atentos ao track para non desviarse da ruta, sobre todo en zonas que como xa veremos, se vai campo a través, sen un camiño ou carreiro definido.(Sen track ou se non se coñece a zona ben, é difícil facela)

Características:

Lonxitude: 10,2km.

Dificultade: moderada, porque hai zonas nas que o percorrido vai campo e monte a través e porque hai que ter conta que hai algún arame de pinchos que hai que cruzar.

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descrición:

Estamos no concello de Viveiro e, dentro deste, na parroquia de Santo André de Boimente onde se atopa o Curro de Candaoso. Aquí celébrase tódolos veráns unha Rapa das Bestas considerada Festa de Interese en Galicia. Dende este lugar parte a nosa ruta e tamén finaliza aquí, nesta zona chamada Chao do Cargadoiro.

Curro de Candaoso

Hai xa 41 anos que se empezou a mellorar estes pastos: “Ofrecéronnos participar no programa de mellora de pastos en comunidades de montes e foi cando fixemos a sementeira das pradeiras” dicía en 2022 un gandeiro pertencente á Comunidade de Montes Veciñais.

Na foto seguinte, a pista pola que baixaremos de volta.

Cruzamos un paso canadiense (atoparemos varios) porque é esta unha zona de bastante gando vacuno e cabalar. De momento imos por pista asfaltada.


Vou ascendendo de xeito suave. Vexo néboa e nubes de momento, espero que ao chegar arriba despexe.

As nubes parece que se van desfacendo. Os cabalos pacen tranquilamente.

De momento vou por pista asfaltada. Este tramo xa o coñecía dunha ruta anterior.

Despois de 2km. por asfalto, pillo unha pista de terra á dereita.

Despois doutros 2 km. pola pista de monte entre piñeiros, o camiño remata bruscamente no punto que vemos na foto seguinte. Este camiño actualmente sofre as consecuencias das máquinas que están a facer labores forestais nesta zona. Eu atopei madeiristas traballando.
Camiño que remata bruscamente

Agora hai que atravesar un monte de piñeiros no que non hai carreiro ou camiño definido. Toca ir moi atenta ao track para non desviarse do percorrido.
Monte de piñeiros que hai que atravesar.

Ascendo por este monte polo que non se camiña mal, xa que non hai toxos e a herba está baixa.
Monte de piñeiros

Rematados os piñeiros, saio ao descampado e atraveso un pasteiro:

Xa estou no punto máis alto desta ruta e as vistas son espectaculares!!

A Serra do Buio é unha prolongación da Serra do Xistral e esténdese sobre todo polos municipios de Xove e Viveiro. O punto máis alto é o Pau da Vella ao que estrictamente non cheguei, aínda que non está moi lonxe da Cruz do Pau da Vella.
Aló enriba no cume desa lomba que vemos está o Pau da Vella.

Atopo varios peches con arames e aquí está outra parte complicada da ruta. Hai algún que se pode abrir e pechar facilmente como o que vemos con cordas pero noutros a única maneira de cruzalos foi reptando por debaixo, esto no meu caso non é difícil porque son menuda pero no caso dunha persoa máis voluminosa pois non sei como podería facer...
NOTA: despois descubrín que non é estrictamente necesario cruzar estas aramadas, só se queres fotografar ben a Cruz do Pau da vella como eu fixen, pero o percorrido dá a volta sen ter porque atravesar nada aquí.

Tiven unhas pequenas dúbidas de por onde seguía o percorrido dende aquí porque no track que seguía falaba de seguir ao longo dunha aramada e como hai varias...deseguida atopei por onde era. Só hai que fixarse e orientarse e se non o móbil avisa... Tampouco é necesario cruzar ata 3 peches como eu fixen porque quería ver ben a Cruz, o percorrido dá a volta sen ter que atravesar nada aquí, como explico anteriormente.

A Cruz do Pau da Vella 
considérase o marco divisorio entre os concellos de Ferreira do Valadouro, Cervo, Xove e Viveiro. Non se coñece a orixe deste esteo de granito, nin tampouco se é, en realidade, unha cruz ou unha estela antropoforma.
Cruz do Pau da vella
As referencias lendarias aportan algúns elementos clave que poderían axudar a trazar unha posible interpretación: o reiterado protagonismo dunha muller vella (quizais a deusa ou moura precristián), ser lugar de encontro ritual para a veciñanza e a cristianización do lugar.
“Disque se chama así porque houbo quen viu por aquel lugar unha muller vella, que se apoiaba nun pau, e que choraba”
“Hai quen di que alí está soterrado o corpo dunha vella”
“Cando aínda non estaban fixados os lindes dos concellos do Valadouro, Cervo, Xove e Viveiro, había moitas discusións. Un día presentouse no lugar unha vella e ofreceu a solución: poñer un marco”
“Tamén se conta que no pasado os curas do Valadouro, Cervo, Viveiro e Xove ían unha vez no ano ata o Pau da Vella e xantaban sentados en roda arredor daquela cruz”
"A Noite de San Xoán ían dous homes de cada parroquia ao Pau da Vella para o reparto das moscas, e todos os anos haía reña cos de Budián pois estes só querían tabaos" (Galiciaencantada.com)


Cruz do Pau da vella

Hai que ir ao son do peche que se ve á esquerda na foto.  A Serra do Xistral é unha fronteira natural entre a Terra Chá e o mar Cantábrico. Hoxe tiven sorte co tempo porque esta serra é o lugar de España con menos horas de sol.

Dende estes 700m. de altitude as vistas son únicas.

As turbeiras de cobertor dos Montes de Buio, son valiosos humedais que acadan ata tres metros de espesor.  Formadas por turba rubia e fibrosa debido á gran humidade da zona, albergan unha rica biodiversidade, incluíndo plantas carnívoras 
Turbeiras

Puiden vir pola outra beira do peche porque agora teño que volver cruzala..e neste caso, reptando.


Agora camiño campo a través por este pasteiro. A sensación de paz e relax é única...

Mire a onde mire, sempre vexo un lonxano horizonte.

A comunidade de Boimente participou, xunto a outros 10 dos concellos de Xove, Ourol, Muras, O Valadouro e Abadín, cos que comparte os montes da Serra do Xistral, no proxecto europeo Live on Common Land que estudaba precisamente os beneficios do gando no coidado do territorio.
Este proxecto empezou no ano 2017 e xa rematou en 2022 pero aínda que o financiamento europeo específico para esta etapa de cinco anos concluíu, este tipo de iniciativas europeas adoitan incluír un Plan After-LIFE. Isto significa que as metodoloxías creadas (como o pioneiro modelo de pago por resultados aos montes veciñais ou o uso de drons para vixiar o estado ambiental) foron deseñadas para que os seus socios (Deputación de Lugo, a USC e a UDC) sigan aplicando as súas pautas de conservación na Serra do Xistral.


 As naves que vemos ao fondo  dedícanse á extracción de turba. Esta é unha explotación que extrae unhas 7000 toneladas de turba ao ano para vender como sustrato de xardinería.

A área de explotación incrementouse nos últimos anos a pesares de que eso supón a destrucción total e permanente dunha superficie moi significativa de hábitats prioritarios nunha zona que é Espazo Protexido (ZEC) e da Rede Natura 2000.

Dende 1985, esta degradación ambiental ven sendo denunciada por distintas asociacións defensoras do Medio Natural.


Un bebedoiro para o gando chegando ás "TURBERAS DEL BUYO Y DEL GISTRAL S.A".
Sitas na Comba de Cal Grande.

Estes peches foron moi doados se sacar e poñer.


Ao pé das naves de extracción de turba, pillamos un carreiro que nos vai levar á pista que sae das mesmas instalacións (Tamén podemos ir por ela)

A pesares de que hai tempo que non chove, soprende atopar esta fermosa lagoa. De non subir polo carreiro anterior, non a veriamos.

Saimos á pista. Na foto, o Parque Eólico dos Montes de Buio.

Voltando a vista atrás, parte do camiño percorrido: subín polo piñeiral que se ve á dereita e voltei atravesando o pasteiro en verde:


Agora inicio unha baixada xa moi cerca do final.

En lugar de voltear máis seguindo a pista, xunto a un  aeroxerador pillo un camiño á esquerda que me leva a esta antena de comunicacións.

O bosque que vemos na seguinte foto, corresponde á Fraga das Saímas polas que xa fixen unha ruta que se pode ver no inicio desta entrada.

Aquí, en Candaoso, celébrase tódolos veráns unha Rapa das Bestas considerada Festa de Interese en Galicia. 


martes, 22 de setembro de 2026

CAMIÑO DA VENTUREIRA (FRAGAS DO EUME)

 Esta ruta nas Fragas do Eume é unha das máis fermosas que fixemos neste Parque Natural, xa que se adentra no corazón das Fragas e pasa polo mosteiro de Caaveiro, icono deste parque e pasa tamén por pontes emblemáticas como a do río Sesín e Santa Cristina.

 As Fragas do Eume son un  Parque Natural na provincia da Coruña considerado como o bosque atlántico de ribeira mellor conservado de Europa.
Ao longo de máis de 9000 hectáreas, segue o escarpado curso do río Eume e esténdese por 5 concellos: As Pontes, Pontedeume, Monfero, A Capela e Cabanas.
Esta ruta situase sobre todo no concello de A Capela aínda que tamén toca o concello de Monfero.

Características da ruta:
Lonxitude: 9,5 km.
Dificultade: fácil
Ruta circular sinalizada. Nós fixémola ao revés de como está deseñada oficialmente. O meu track en WIKILOC

Descrición:
Nós aparcamos na estrada chamada "Camiño da Ventureira" que vai dende A Capela. Primeiro atopamos o apardoiro para buses e algo máis abaixo un pequeno aparcadoiro para coches. Aí os deixamos.
Despois de camiñar 600m. pola estrada, pillamos un camiño á esquerda.
Pista de inicio

Deseguida nos damos conta de que estamos no medio da fraga:

Os eucaliptos parecen unha ameaza: Un estudio do CSIC revela que os eucaliptos medraron máis dun 48 % dende 1997 cando o
 parque foi declarado espazo natural , mentras o bosque atlántico autóctono retrocedeu un 17,6 %, aínda que a Xunta comprou terreos nos que retirou eucaliptos co fin de plantar especies autóctonas.
Eucaliptos nas Fragas

Por un estreito carreiro onde conectamos co Camiño Vello de Caaveiro, accedemos ao mosteiro.
Camiño vello de Caaveiro

O mosteiro de San Xoán de Caaveiro é un mosteiro medieval localizado nas Fragas do Eume, á beira do río Eume. Sitúase na parroquia da Capela no concello coruñés do mesmo nome.

O mosteiro estableceuse no S. X para acoller os numerosos anacoretas que vivían dispersos na zona. Pero pronto, importantes doazóns de Rosendo de Celanova engrandecen o seu patrimonio. 

Obtén así o cenobio un gran poder, acadando a súa igrexa a categoría de Real Colexiata (con seis coengos) que conservará ata finais do S. XVIII.

Comezou pertencendo á Orde de San Bieito, pero no século XII converteríase en Colexiata de Coéngos Regulares de Santo Agostiño. No S. XIII prodúcese a máxima expansión do seu dominio.

Durante a Baixa Idade Media co auxe da Casa de Andrade perdeu moito poder económico, que recuperou en tempos dos Reis Católicos.

Coa desamortización, todas as posesións da comunidade foron vendidas polo Estado a particulares, as reliquias de San Rosendo foron trasladadas a Santiago, e algúns dos obxectos relixiosos, como as imaxes ou as campás da igrexa, foron distribuídas entre as igrexas das Neves e Soaserra.

A partir do ano 1800 queda abandonado, quedando ao coidado dun caseiro e inicia así a súa decadencia e deterioración. No S. XIX, Pío García Espinosa, que comprara boa parte das terras que rodean o mosteiro, consegue unha autorización do Arcebispo de Santiago para restauralo. Derruba, para acometer a restauración, a casa dianteira e a igrexa prioral (1896), edifica un pavillón ameado e reconstrúe a capela de Santa Isabel. Incluso volve ser ocupado por relixiosos, pero esta vida monacal coa morte de Don Pío volve desaparecer.

O conxunto foi declarado no ano 1975 monumento histórico-artístico pola súa importancia arquitectónica.

Na actualidade é propiedade da Deputación da Coruña, que iniciou un proxecto de restauración para a posta en valor do conxunto.

Mosteiro de Caaveiro

O Pavillón de D. Pío ocupa o lugar onde estaba a sacristía da igrexa.

Pavillón de D. Pío

Existían dúas igrexas. Da primeira apenas quedan vestixios.

Os restos máis antigos son do S. XII, destacando a capela de Santa Isabel, que se ergue sobre un montículo moi escarpado. Do templo románico só se conserva en bo estado a testeira, na que se abren tres pequenos vans románicos e boa parte da nave.

Capela de Santa Isabel

Consérvanse tres das seis casas que houbo pertencentes aos coengos que aquí vivían. Só dúas casas foron restauradas no 1896 por Pío García Espinosa, un avogado asentado en Pontedeume.
Casa de Coengos e pavillón de D. Pío

O entorno do mosteiro de Caaveiro é case de conto de fadas!! Mirade que camiño baixa ao muíño:

Camiño ao Muíño de Caaveiro

O río Sesín rodea o mosteiro xusto antes de desembocar no Eume. Na foto, unha ponte sobre este río, a Ponte de Caaveiro. Esta ponte chegou aos nosos días en moi bo estado e antigamente era a entrada ao mosteiro. É unha ponte de orixe románico.
Ponte de Caaveiro

O Muíño de Caaveiro ao pé do río Sesín pertencía ao mosteiro e servía para moer o gran que empregaban os monxes e demais habitantes do lugar. Destaca a paisaxe na que se atopa, con moita vexetación e a arquitectura en pedra. 
Muíño de Caaveiro
O río Sesín tamén se chama Rego da Mazoca ou  río da Brea. Nace na Serra de Forgoselo e desemboca no Eume moi preto do mosteiro de Caaveiro.

Unha imaxe da Ponte románica de Sesín ou de Caaveiro.
Ponte de Sesín ou de Caaveiro

A falta de auga nótase nos ríos que máis ben semellan regos:

Atravesamos rústicas pontes en fermosos entornos:

O río Eume nace na Serra do Xistral, na parroquia de Montouto (Abadín). Eu coñecín o nacemento deste río nesta RUTA. 
Despois de percorrer uns 80 km. desemboca no Atlántico, formando a ría de Ares, entre Cabanas e Pontedeume.
O Eume, no seu curso medio e final, forma un profundo canón onde se atopan estas Fragas que hoxe percorremos.
Río Eume

A Ponte de Santa Cristina de orixe medieval marca o punto final dos accesos vehiculares (ou do autobús lanzadeira do parque) e funciona como entrada á última subida a pé cara ao mosteiro.
Oficialmente, a Ruta da Ventureira empeza e remata nesta ponte pero ao ser circular pode empezarse e rematar noutros puntos. Nós empezamos e rematamos na estrada que vai á capela como xa expliquei.

Ponte de Santa Cristina

Cruzada a Ponte de Santa Cristina, pillamos á esquerda por un ancho camiño  rodeado de exuberante vexetación. Vai un día de sol e calor, pero á beira do río e con esta sombra, camíñase ben.

 Despois o camiño estreitase e vólvese un irregular carreiro con raíces e pedras.


Unha pontella de cemento salva o Rego de Rodeiro ou da Vaca.

En época de chuvias este rego forma aquí unha fermosa cascada pero nesta época (é setembro e hai tempo que non chove con xeito) non baixa apenas auga.
Rego de Rodeiro ou da Vaca, hoxe sen auga

Abelairas, amieiros, freixos, carballos e un longo etc forman estas frondosas fragas polas que apenas se deixa ver o sol.

Por unha pequena ponte de madeira cruzamos o río Parrote e vemos a Mini- Central Hidroeléctrica do mesmo nome, hoxe en desuso.
Mini Central do Parrote

Afrontamos agora unha dura subida por pista asfaltada.

Nunha paisaxe espectacular vemos outra ponte de madeira que salva a caída da Fervenza do Retorno, aínda que neste caso non hai fervenza!!

Estamos baixando á Central Hidroeléctrica do Eume.

A Central Hidroeléctrica do Eume veu sustituir no ano 1959 á anterior que atoparemos algo máis adiante, a Central Hidroeléctrica Ventureira.

 A Central Hidroeléctrica da Ventureira foi unha das primeiras minicentrais galegas do S. XX. Empezou a construirse no 1901 e foi inaugurada a principios de 1903 co nome de Central Hidroeléctrica do Salto da Ventureira, aínda que tamén era coñecida como "Central de A Capela".
En 1959, cando se puxo a funcionar o encoro e a nova central, esta foi pechada e abandonada.

Esta vella central xa está á beira da estrada pola que en 500m. aprox chegaremos ao inicio de ruta onde deixamos os coches.

Páxinas web consultadas:

https://gl.wikipedia.org/wiki/Mosteiro_de_San_Xo%C3%A1n_de_Caaveiro

https://montanaycorazon.com/