venres, 17 de maio de 2024

MONTE ROXAL/TEIXIDO.(PR-G 82) TRABADA

 

O concello de Trabada ten nada menos ca 5 rutas homologadas. Fixera catro delas e faltaba a de hoxe.

As anteriores, poden verse nos enlaces seguintes:

Ruta do Vento (PR-G 83)

Subida ao Picato (PR-G 84)

Fraga da Becerreira (PR-G 81)

Fraga de Vilapena (PR-G 85)

A ruta de hoxe comparte un tramo do percorrido coa ruta da Fraga da Becerreira, unha fraga autóctona con moita variedade arbórea cruzada polo Rego de Vilapercide e onde semella que pode aparecer un trasniño en calquera momento do fermosa, húmida e ata ás veces lóbrega que é.

A 2ª parte da ruta vai tamén polo medio de montes e outra fraga(a de Teixido) pero agora o camiñar faise por anchas pistas e camiños. Aquí xa aparecen piñeiros e eucaliptos e sobre todo acacias negras, unha árbore invasora que se está a apoderar de moitos montes galegos. Vimos grandes masas boscosas desta especie.

Características da ruta:

Lonxitude : 8,8 km.

Dificultade: moderada

Ruta circular perfectamente sinalizada. De tódolos xeitos deixo o meu track en WIKILOC

Descripción:

Partimos do mesmo lugar onde empeza a ruta da Fraga da Becerreira

Coidado nesta bifurcación!! NON é por onde vai esa persoa. Hai sinalización pero está tapada pola herba. É polo camiño da esquerda.

Nos montes de eucaliptos as árbores autóctonas loitan por sair.

A Acacia negra é unha especie invasora que está colonizando moitos montes galegos, de feito é raro non velas en case tódalas rutas de sendeirismo que fago. Supón unha ameaza para as nosas especies nativas porque onde mera ela non deixa espazo para outras árbores.

Despois de percorrer 1,2 km. pola pista anterior chegamos á Fraga da Becerreira. Unha ponte de madeira que cruza o Rego de Vilapercide adéntranos neste bosque de conto.

Atravesamos varias pontes.

A vexetación é frondosa e xenerosa.

Escaleiras en madeira e cunha corda para axudar a subir. O carreiro ascende, a partires de agora, con maior desnivel cada vez.

Esta fraga ten numerosas especies autóctonas: carballos, amieiros, abelairas, acivros, bidueiras...

Cruzamos esta pontella tan rústica.

Máis corda para axudar na subida...

É un privilexio ter esta fraga tan ben conservada e, no meu caso, tan cerca.

O Rego de Vilapercide ás veces forma pozas onde predomina o verdor dos felgos, das herbas, do musgo...
 
Ademais da poza anterior temos cerca un indicador que di "Pozas da Becerreira" Hai que sairse da ruta só uns poucos metros e chegar ata onde non se pode camiñar máis xa que o impide un alto barranco e veremos a poza máis fermosa:


Vimos moitas arandeiras, arbusto de froita comestible, os arandos. Medra en zonas altas e húmidas. En Galicia, sobre todo, nas provincias de Lugo e Ourense.

Chegamos ás Liñeiras e aquí remata o tramo coincidente coa Fraga da Becerreira. Temos que seguir subindo pillando á dereita.

Chegamos á cima da Fraga da Becerreira,  pasamos a un  camiño entrando  en terreo aberto e vemos a fraga que acabamos de atravesar e as montañas lonxanas.

Deseguida chegamos á estrada LU-P 5506 que une Trabada e Riotorto. Cruzamos e imos por un ancho camiño.

Vemos unha pequena área recreativa medio abandonada.

Esta parte de ruta non ten nada que ver coa anterior. Cambia o tipo de árbores: agora vemos piñeiros, eucaliptos e moita, moitísima acacia negra.

Nun claro podemos ver a vila de Trabada e montañas ao lonxe.

Masas de acacias que invaden a paisaxe.

Estas árbores procedentes de Australia reprodúcense a gran velocidade e medran moi xuntas sen deixar pasar o sol. Forman bosques impenetrables.

Imos agora sempre en baixada e por anchos camiños. Estamos no Monte Roxal.

O camiño que traemos desemboca neste outro da foto.

Na Fraga de Teixido seguimos a ver árbores autóctonas mesturadas con outras foráneas.

Curiosa imaxe: á dereita un piñeiral; á esquerda, un bidueiral.

Voltamos ver moita acacia negra: La acacia “reduce de forma considerable la cantidad de luz en el nivel del sotobosque, disminuye la disponibilidad de agua en el suelo, altera de forma severa el contenido de nutrientes y produce acidificación en el suelo, altera las comunidades microbianas y las actividades enzimáticas del suelo, y disminuye la cubierta vegetal nativa, además de la diversidad de especies bajo su sotobosque” (Jonatan Rodríguez, biologo e investigador)

Este é o amarelo que temos que ver nos nosos montre: o da xesta.


Páxina web consultada:

https://www.galiciapress.es/texto-diario/mostrar/1477390/acacias-preciosa-letal-invasora-montes-galicia








martes, 7 de maio de 2024

COSTA DO CONCELLO DE FOZ. TRAMO: PRAIA DE AREOURA (CANGAS)- PRAIA DE AREA LONGA (FAZOURO/NOIS)

A costa do concello de Foz é ben fermosa con praias, calas e acantilados, coa desembocadura de dous ríos (Ouro e Masma) formando rías, con elementos patrimoniais importantes como o Castro de Fazouro, as igrexas de Nois e Cangas...Todo esto ímolo descubrir facendo un percorrido o máis próximo ao mar ao longo de todo o concello.

Características desta ruta (1º tramo):

Lonxitude:7,5 km.

Dificultade: fácil

Ruta lineal sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Partimos da praia de Areoura que aínda que está moi preto ao concello veciño de Burela, pertence ao de Foz na súa totalidade.

Esta praia, que conta con tódolos servizos básicos, é moi frecuentada no verán. 

Estamos na parroquia de Cangas, a máis grande e poboada do concello de Foz.

Praia de Areoura

Abandonamos a praia e camiñamos en paralelo á N-642 durante uns  700 metros.

 
Abandonamos o camiño anterior para meternos polo que era antes a estrada vella e coincidimos cos sinais do Camiño Natural do Cantábrico. Este Camiño Natural desvíase aquí á dereita para meterse por un monte e ir sair ao barrio de Vilachá. Nós seguimos de frente.

Vemos unha fermosa e pequena cala. Hoxe o mar está "coma un plato"  con augas azuis e transparentes.

Saimos á estrada N-642 e con moito coidado imos polo arcén durante uns 200m. ata pillar á esquerda.

Mirando cara á esquerda, vemos imaxes de pequenas puntas que se adentytran no mar.

Unha área recreativa que atopamos no paseo de Cangas.

A costa de Foz  pertence á chamada "rasa Cantábrica" que presenta rochas moi erosionadas que o mar foi moldeando ao longo dos séculos formando furnas, covas, arcos, pequenos illotes...
Covas formadas na rocha a causa da erosión.

Pasamos ao pé da igrexa parroquial de S. Pedro de Cangas situada nun promontorio rochoso onde se di que primeiro habitaron os fenicios e máis tarde os celtas. Nese lugar levantouse primeiro, no S. XIII, unha igrexa e sobre esta, no S. XVII, a actual.
Ao longo dos séculos sufreu distintas reformas. 
Ten diante unha moreira negra  recollida na lista de "Árbores Senlleiras de Galicia".
Orixinaria de Asia, a moreira negra é cultivada no Mediterráneo dende hai séculos. As súas follas son usadas para alimentar os vermes de seda e o seu froito é comestible, rico en vitamina C. A cortiza da súa raíz foi usada historicamente como laxante e para problemas intestinais. A madeira é usada en ebanistería porque resiste ben a humidade.

A praia que vemos está tamén en Cangas. En marea chea, non queda area ou máis ben pedras, que son as que predominan. As rochas que se ven son chamadas "Os Castelos"

Rochas que se foron desprendendo doutras e así quedaron.

Seguimos polo Paseo Marítimo de Cangas.

A praia dos Castelos ten acceso por unhas estreitas escaleiras:

Atopamos un pouco máis adiante unha praia que a min me ten namorada aínda que non é cómoda para bañarse nin camiñar por ela xa que está formada exclusivamente por grandes coios. A mín gústame a soidade que sempre hai, o salvaxe que é, a desembocadura dun pequeno río nela...
É a praia de Riosmar
Praia de Riosmar
Nesta praia desemboca o río de Alemparte que cruzamos por unha ponte de madeira. Aquí remata o paseo propiamente dito e iremos por asfalto.
Río Alemparte desembocando

Outra cala que vemos asomándonos á beira do mar.

Imos por unha estrada secundaria moi tranquila.

Un camiño á esquerda que non ten indicación ningunha, lévanos a unha pequena cala agochada pero á que se pode acceder por unhas escaleiras.

Esta é a pequena cala co acceso anterior.

Despois da Areoura, esta é praia máis importante de Cangas e no verán ten bastante afluencia de xente. Trátase da praia dos Xuncos
Praia dos Xuncos

Case pegada á dos Xuncos temos a praia de Polas ou Area da Fame, xa na parroquia de Nois. É unha praia tranquila e bastante grande, na que no verán hai xente pero sen agobio ningún e ten os servizos básicos: socorrista, duchas...

Outra cala tamén chamada As Polas segundo un letreiro que hai.

A igrexa parroquial de S. Xulián de Nois foi levantada no S. XVII pero aséntase noutra anterior fenicia.
Igrexa de S. Xulián de Nois
O porto de Nois é moi pequeniño pero no pasado tivo gran importancia como porto baleeiro.
"La pesca de la ballena se extendió a principios del siglo XVII a los puertos lucenses de Nois, Rego de Foz y Rinlo, y al de Langosteira."
As condicións climatolóxicas do Cantábrico atraían a este tipo de cetáceos ata o entorno da  costa lucense. Sen embargo, a sobreexplotación desta especie a través da caza supuxo que nalgúns puntos chegaran prácticamente a desaparecer.

Argolas onde hai xa ben tempo non amarra ningún barco.
Porto de Nois

Nois tamén tivo industria conserveira dedicada á sardiña. Este edificio que despois foi habilitado como vivenda, é un deles onde estivo a antiga conserveira.
Antiga conserveira

Un pouco máis adiante está a antiga cetárea de Rubén. Este empresario de Nois aínda actualmente se dedica ao mundo relacionado co mar no Polígono industrial de Fazouro suministrando a grandes áreas comerciais e aos mercados centrais  pescado e mariscos en fresco, conxelado e elaborado
Antiga cetárea

A praia de Area Longa é compartida polas parroquias de Nois e Fazouro. A parte que vemos no 1º plano pertence a Nois aprox. ata as pedra sobresaíntes no mar. A partires de aí xa pertence a Fazouro.
No pasado foi unha praia fermosa con fina area. Actualmente está moi deteriorada e afectada por derrubes (sobre todo no lado de Fazouro) e con moitísimas pedras. Hai uns cantos anos, tiña en funcionamento aseos, tiña socorrista...
Houbo un problema coa baixada porque a levou o mar e quedou sen acceso. Fixeron unhas escaleiras pero as que estaban máis en contacto coa auga tamén as levou e actualmente está vallada , non hai ningún servizo e non ten visos de ser arranxada.

Paseo ao pé do mar feito non hai moitos anos.
 
Debido aos últimos derrubamentos, o paseo foi cortado e hai que dar unha pequena volta.

Piullamos á esquerda para cruzar pola ponte derriba da vía e voltamos ao inicio.

Páxinas web consultadas:
https://www.laopinioncoruna.es/sociedad/2015/12/25/galicia-andaba-detras-ballenas-24555636.html

https://turismo.deputacionlugo.gal/es/desfruta/xeoturismo/marinalucense

https://www.lavozdegalicia.es/noticia/amarina/2008/04/09/casa-indianos-venta-antiguas-salgadeiras-bienes-culturales-foz/0003_6717187.htm