En Guitiriz teño feito varias rutas, todas elas ben fermosas e que se poden ver aquí:
SETE MUÍÑOS E RUTA DA AUGA E DA PEDRA
RUTA DA PEDRA DE DÍAZ CASTRO
RUTA DA AUGA
PONTE DE SA - IGREXA DE PÍGARA. (VILALBA/GUITIRIZ)
Polo tanto, esta vai ser a 5ª ruta que fago neste concello e ao igual ca as anteriores, non e deixou indiferente, todo o contrario.
Características:
Lonxitude: 9,9 km.
Dificultade : É unha ruta fácil. Só ten un pequenísimo tramo cunha imprtante baixada por derriba dunhas rochas.
Ruta circular. O meu track en WIKILOC
Descripción:
Para esta ruta, desplaceime ata a parroquia de Os Villares, concretamente aparquei entre os lugares de As Casas Vellas e Cabanacomba. A 1ª aldea pertence aos Villares pero a 2ª xa pertence á parroquia de Lagostelle.
Pasei ao pé da pequena aldea de Cabanacomba, xa na parroquia de Lagostelle.
Vou, de momento, todo por asfalto rodeada de árbores autóctonas.
Tan só en 1,5 km. chego á Área Recreativa de S. Xoán que me recibe cunha enorme variedade de ábores e un cartel con recomendacións, avisando que estou entrando nos Montes de S. Xoán e hai que respectar o entorno; non se permiten vehículos a motor sen autorización, tampouco recollida de cogomelos, depositar lixo...etc
Os Montes de Man común de S. Xoán de Lagostelle contan cunha extensión de 1120 hectáreas e inclúen a área recreativa e administran a Casa Forestal ou dos Comuneiros que vemos no fondo da foto.
Un chan cheo de ourizos e de quitamerendas.A Casa Forestal ou dos Comuneiros foi rehabilitada no 2022. Noutra época este edificio albergou unha Aula da Natureza.
Unha área recreativa moi grande con bancos, mesas, grellas e unha fonte de pedra no medio de abondosa e variada arboreda: carballos, acivros, castiñeiros...
A idea primeira desta ruta era bordear o encoro de S. Xoán e xa voltar ao inicio pero vin que estaba moi preto do miradoiro do Cordal de Montouto e o día invitaba a seguir subindo, estaba despexado e non soplaba vento. Así que cambiei de plans e aló fun!
A medida que subía seguia vendo, sobre todo ao lado dereito a área recreativa con árbores e máis árbores...
A subida e moi lixeira e lévase ben. Algunhas árbores empezan a outonar...
Agora hai un piñeiral a un lado e outro da pista.
Observo que nas beiras da pista hai carballos plantados. Que marabillosa sombra darán dentro duns anos!!
Enlazo cunha pista que á esquerda me levaría ao Parque Eólico e Subestación de Montouto e á dereita vaime levar ao Miradoiro.
Xa estou na Cordal de Montouto.
Xa podo ver o Miradoiro.
De camiño ao miradoiro haie dúas mesas e bancos de granito nss que se ve que non se senta moita xente. Os toxos cobren os bancos
O Miradoiro de Montouto ou dos Villares é unha fronteira natural entre as provincias de A Coruña e Lugo, separando os municipios de Guitiriz (Lugo) e A Aranga (A Coruña) Está a 728m de altitude.
O miradoiro ofrece unha panorámicas limpas e boas.
Teño que voltar de novo á Área Recreativa e podía volver por onde viñera pero como non me gustan nada as rutas que volven por onde xa coñezo, busquei a maneira, aínda que fose rodeando algo máis, de volver por outros camiños.
Primeiro baixei por esta trocha.
Ao remate da baixada o camiño cambia.
E agora hai unha subidiña importante pero moi curta.
Voltando a vista atrás, temos estas vistas:
Agora pillo á esquerda para enlazar coa pista pola que fun antes, cando subín dende a área recreativa. Cruzo por derriba deste paso canadense aínda que non vin animal ningún en todo o percorrido da ruta.
Estou a piques de enlazar coa pista de subida e ata a area recreativa irei uns metros polo mesmo percorrido.
Fermosa imaxe outonal na árbore do fondo e un acivro en 1º plano ben exuberante!!
Bordeo agora o encoro de S. Xoán por esta pista onde imperan os soutos e as carballeiras:
O encoro de S. Xoán é a maior masa de auga estancada do concello de Guitiriz, cunha superficie de algo máis de 3 hectáreas e abastece de auga a este concello.
Actualmente , o encoro semella baixo mínimos. Estamos en outubro e apenas choveu dende o verán. Eu vin fotos deste lugar con moitísima máis auga!
Non se pode pasar ao pé do encoro xa que aparece ben pechado o acceso pola pasarela que vemos. Así que máis abaixo hai un claro e sinxelo acceso.
Chego á estrada pola que antes cheguei a este lugar e agora deseguida pillarei un camiño á dereita.
Primeiro vou entre piñeiros.
Desemboco noutra pista na que semella que só se pode ir á esquerda ou á dereita pero hai que seguir de frente , cruzando a pista vemos ou máis ben intuimos un camiño.
Esta é a parte máis "complicada" da ruta: hai que baixar por derriba dunhas rochas. É un tramos moi pequeniño pero hai que facelo con precaución para non esvarar. Eu ás veces, senteime para non caer.
Deseguida nos metemos por este camiño de monte polo que se camiña ben.
Admiro este peche de monte. Canto anos levará aí?
Estou na Lomba de Outeiro onde se ven grandes rochas e notamos que non hai moito que cortaron leña.
Esta baixada lévanos á estrada.
Toca agora unha estrada local pola que irei ata o inicio/final da ruta.
