O VICEDO. RUTA CIRCULAR.

 No concello do Vicedo xa levo feitas 7 rutas e na de hoxe unha gran parte do percorrido xa o coñecía de cando fixen o Camiño Natural do Cantábrico.

Puntos a destacar nesta ruta:

- As praias de Fomento, Os Castelos, Arealonga, Caolín e Vidreiro.

- O Porto de O Vicedo.

- A desembocadura do río Sor formando a ría do Barqueiro.

Características:

Lonxitude: 10, 5 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sinalizada a parte que se corresponde co tramo do C. natural do Cantábrico (metade da ruta) A outra metade, sen sinalizar, xa que a planifiquei eu. O meu track en WIKILOC

 Descripción:

Aparquei no porto de O Vicedo e aí iniciei e finalicei a ruta. 

Porto de O Vicedo

Este porto é pequeno e ten amarrados barcos pesqueiros (poucos) e embarcacións de recreo.

Porto de O Vicedo

O monumento ao Pescador situado no porto foi inaugurado en maio de 1999. É unha escultura dun mariñeiro sobre un pedastal que homenaxea a tódolos pescadores da zona e o seu duro traballo no mar. A estatua foi doada por uns catedráticos de Belas Artes da universidade de Salamanca.

Monumento ao pescador

Vistas dende o porto á vila de O Vicedo.

O Vicedo

A Praia de Fomento é totalmente urbana xa que está ao pé da vila. É unha praia dentro da ría do Barqueiro, polo tanto de augas moi tranquilas.

Praia de Fomento

A marea estaba chea, pero aínda así puiden ir pola beira desta praia ata atopar as escaleiras que se ven na foto.

Esta cheminea son os restos que quedan dunha antiga fábrica de salazón que houbo neste lugar.

No 2025, inaugurouse un novo sendeiro peonil de 395m. que une as praias de  Os Castelos e a de  Fomento, unha actuación que recupera a antiga servidume de paso 

Restos dunha antiga fábrica de salazón

A estructura que vemos na foto foi tamén restaurada no 2025 e formaba parte da antiga fábrica de salazón.

Chamábase fábrica de salazón de Catá ou fábrica do Mexicano. A Xunta está a propoñer que se conserve como BIC (Ben de Interese Cultural)

Este tramo que veño de percorrer non estaba así acondicionado cando eu fixen a ruta do C. Natural do Cantábrico.

Cheminea da antiga fábrica de salazón

Observamos un espiño floreado e imos atopar moitos ao longo deste percorrido.

O  paseo inaugurado o ano pasado, 2025 lévanos pegados ao mar.

Paseo Marítimo

Este outro paseo de pedra é o que existe dende 1999.

Paseo Marítimo

Vistas á rocha furada e ao Barqueiro.

Nesta época , os espiños ou estripeiros (en galego)están en plena floración. Pertence á familia das rosáceas. É unha arboriña espiñenta. Poden ser arbustos ou pequenas árbores de 5–14 m de altura, cunha densa coroa.

Espiños.

A praia dos Castelos ou dos Moledos está rodeada de natureza . En marea alta queda pouca area pero é unha boa alternativa se se quere tranquilidade porque non ten aglomeracións. Hoxe estaba bastante sucia cos restos de troncos, ramas...supoño que no verán a limpan.

Praia dos Castelos ou Moledos.

Seguimos agora uns metros por unha estrada local, onde siguen moi presentes os espiños floreados.

Imos dar a unha baixada para a praia de Arealonga pero non podemos ir por ela porque está alta a marea. Damos a volta para pillar outro acceso.

Acceso á praia de Arealonga

 

Subimos á estrada por este carreiro.

Imos pegados á N- 862 durante uns metros (hai beirarúa e pasarelas de madeira)

A praia de Arealonga é a máis grande do concello, situada na desembocadura do río Sor. É unha praia de augas tranquilas.

Praia de Arealonga

Praia de Arealonga

Á esquerda, Estaca de Bares e á dereita, a Punta das Laxes. (Dende a praia de Area Longa)

Un fermoso paseo entre piñeiros percorre esta praia.

Cunha  lonxitude de 1300 m, é unha praia  grande e abrigada de area blanca e fina, dende a que se ve toda a ría. Conta cun respaldo boscoso e unha zona de paseo que comunica a praia coa desembocadura do río Sor e as famosas tres pontes sobre o mesmo, que axiña veremos.

Está moi preto da vila, polo tanto, poder acceder é cuestión dun corto paseo.

Na foto podemos ver, ao final da praia, unhas grutas de cuarzo blanco.

Ao remate do paseo, atopamos unhas curiosas pedras en círculo e aparellos de exercicios psra adultos.

O estuario que forma o río Sor na súa desembocadura é verdadeiramente fermoso, un lugar idílico no que a máquina non se cansa de sacar fotos.

O Sor formando a ría do Barqueiro e, ao fondo, a vila do mesmo nome.

Praia do Chamadoiro

As tres pontes que cruzan o Sor: a 1ª que vemos é tamén a última en construirse nos anos 80, e polo tanto a máis nova é para a circulación de vehículos na estrada AC-862, outra ponte é a de FEVE Ferrol- Oviedo, segunda en ser construida nos anos 60 e a peonil metálica foi a 1ª das tres que existen, inaugurada en 1901.

As 3 pontes

A praia que se forma aquí, na desembocadura do Sor é a praia do Chamadoiro. En marea baixa ten unha grande extensión de area. Destaca tamén polo seu gran sistema dunar.

Praia do Chamadoiro

A ponte metálica foi a 1ª das tres que existen, inaugurada en 1901 e que enlaza o concello de O Vicedo (Lugo) co de Mañón (A Coruña) A estructura consta de 3 tramos de 48m cada un e no ano 1980 foi cerrado o paso ao tráfico de vehículos porque estaba moi deteriorada. No 2005 foi restaurada e converteuse nunha ponte peonil.

Ponte metálica

En 2005 realizouse unha profunda restauración da estructura que suprimeu os voladizos laterais para peóns, renovou as barandillas de ferro e cambiou o pavimento por vigas de madeira antideslizante. Dende entón leva a vía peonil CP-6410 que une Mañón coa praia de Arealonga, en  O Vicedo.

Ponte metálica

Na foto seguinte, a ponte de FEVE.

Ponte de FEVE

Como quero facer a ruta circular, vou agora pola estrada CP- 6410, durante un tramo, ao pé do río que se ve non sen certa dificultade polos eucaliptos.

Este é o tramo máis feo da ruta, asfalto e eucaliptos.

Vou fixándome en que no medio dos eucaliptos nacen carballos, bidueiros, castiñeiros... no caso da seguinte foto, vese un carballo.

Estas árbores nacen como rexeneración natural e o carballo é a especie máis resistente e común que medra no sotobosque dos eucaliptais, aproveitando a sombra inicial.

Na seguinte foto, bidueiros,  árbore pioneira que brota con facilidade en zonas clareadas ou abandonadas.

Os castiñeiros son  outra especie frondosa autóctona que se adapta ben e compite con éxito co paso do tempo.

O Vicedo pero agora dende outra perspectiva.

O porto ao fondo, a onde teño que chegar.

Paso por diante da Casa da Cultura.

Agora vou alonxarme algo da vila e pasarei polo barrio de Triscornia.

Paso polo Vicedo Vello, supoño que así chamado por ser a parte máis antiga da vila.

O Vicedo Vello

Dende Vicedo Vello baixo por un carreiro acondicionado.

 A praia de Caolín é unha pequena cala fermosísima onde as augas están case sempre tranquilas e son transparentes e moi azuis.

Praia de Caolín

Estas son as ruinas dunha antiga fábrica de salazón. Esta industria remóntase a finais do S. XVIII, consolídase no S. XIX e mantén certa importancia ata o 1º terzo do S. XX. En Galicia o peixe que se empregaba na salazón era maioritariamente a sardiña e a actividade productiva ía entre xaneiro e xuño.

Antiga fábrica de salazón

Vemos unha baliza, que é unha sinalización para a navegación que pode estar na terra (como é este caso) ou no mar. Se teñen luz, acadan menos distancia que os faros e tamén se diferenzan destes en que os faros sempre emiten luz branca e as balizas vermello, verde, amarelo e  azul; excepto as marcas cardinais que son brancas.

Baliza

 A praia de Vidreiro está xa moi cerca do porto de O Vicedo. É unha praia pequena, de augas transparentes e area moi fina.

Praia de Vidreiro

A chegada de novo ao porto, agora polo outro lado.

Porto deportivo

Páxinas web consultadas:

https://www.paxinasgalegas.es/fiestas/

https://amarinaxa.com/es/

https://www.lavozdegalicia.es/

https://turismo.concellodovicedo.org/es/

ÁREA RECREATIVA DA VEIGA- CARELLE. RUTA CIRCULAR (MURAS)

 No concello de Muras fixemos xa hai ben anos a Ruta do Rego dos Coruxos, concretamente na parroquia do Viveiró que se pode ver AQUÍ

Hoxe fixen unha ruta que sae da mesma vila de Muras e que está deseñada e publicitada dende o concello. Anunciase esta ruta como dividida en 3 partes (Ruta do Río, Ruta da Fraga e Ruta de Carelle) que se poden facer independetemente ou todas xuntas nun percorrido lineal.

Eu seguín o único track que atopei que fai unha ruta de 12 km. circular pola mesma fraga pero por dous lugares diferentes. Pareceume unha ruta fantástica, preciosa e que conta cos elementos máis significativos nun percorrido sendeirista que non ten desperdicio.

Características da ruta:

Lonxitude: 12,5 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular que tal e como a fixen está sen sinalizar (só está indicado o tramo oficial proposto polo concello) O meu track en WIKILOC

Descripción:

Aparquei na Área Recreativa da Veiga, ao pé do parque infantil e frente ao bar-restaurante "O Chiringuito de Muras"

Esta área recreativa está ás beiras do río Eume, río que hai pouco vin nacer nunha ruta no Xistral e aquí xa está feito un mozo ben ancho e caudaloso.

Área Recreativa da Veiga

Nesta área hai un busto dedicado a Bibiana Adriana López de Pablos Quevedo, unha persoa benefactora da localidade.

Área Recreativa da Veiga

É un lugar con fermosa vexetación autóctona debixo da que hai mesas, bancos e barcaoas en pedra.

Área Recreativa da Veiga

Despois de pecorrer esta fermosa Área Recreativa, hai que ir cara á parroquia do Burgo e por ela vai toda a camiñata.

Cruzamos A Rúa, lugar da parroquia do Burgo.

Unha fermosa imaxe da Rúa.

Vexo a vila de Muras. É un concello moi pequeno que aínda non chega aos 600 habitantes. Muras, conserva unha notable biodiversidade forestal integrada por especies nativas que conviven con plantacións productivas (piñeiro e sobre todo, eucalipto). No seu entorno, a masa forestal autóctona caracterízase polo predominio de frondosas caducifolias. 

Parte do edificio da igrexa de Santa Mª do Burgo data do S. XVIII aínda que non é doado fixar a época exacta debido ás moitas reformas sufridas.

 Igrexa de Santa Mª do Burgo 

Ao pé da igrexa remata o asfalto e introdúzome por un fermoso camiño:

Deseguida chego a unha bifurcación. Na ruta oficial do concello, tería que pillar o desvío da dereita para comenzar o "tramo do Río" pero eu decido volver por aí e entón pillo o camiño da esquerda.

Bifurcación

Esta é unha preciosa fraga onde se ven moitas especies de árbores. Na imaxe, bidueiros.

As carballeiras tamen están presentes.

Un claro da fraga permite aprezar doutro xeito esta masa autóctona que atravesamos.

A Serra do Xistral tamén está presente no concello de Muras. Vémola ao lonxe.

Moitas, moitísimas arandeiras hai nesta fraga. En Galicia medra por riba dos 600 m especialmente nas provincias de Lugo e Ourense coma mato das fragas, carballeiras, bidueirais ou faiais 

O Rego de Sarrón deixanos esta fermosa estampa. A partires deste rego empeza unha forte subida que tomo con calma. (Dura 1 km. aprox.)

Carballeiras que debemos conservar para sempre.

Remato a fraga e saio a unha zona aberta ben fermosa chea de uces e toxos.

Dende este punto que é o máis alto da ruta, diviso lonxanas montañas.

Agora empeza unha baixada. O camiño está sempre limpo, en perfectas condicións para camiñar.

Ao lonxe, prados e a pista pola que terei que pasar dentro de pouco.

As árbores que se ven son bidueiros que acostuman a colonizar terreos degradados e incluso queimados.

O gando cabalar é abundante no concello de Muras.

Notamos que esta é unha zona de gando porque vemos este paso canadense.

Efectivamente, vemos gando vacuno. Esta zona de Galicia produce unha das mellores carnes de Tenreira Galega da Comunidade.

Estamos en Cal do Baño, lugar da parroquia do Burgo.

Estamos chegando a Carelle, que se atopa nun entorno precioso.

Chego a Carelle Grande, unha aldea que nos anos 90 quedou abandonada e que un alcalde de Muras, Issam Alnagm, concibeu a idea de convertila nun ambicioso complexo turístico que fracasou.

Carelle Grande

As casas restauradas están en total estado de abandono. Ninguén viveu aquí de xeito permanente nunca.

Carelle Grande

Aquel plan, impulsado durante o mandato do exalcalde Issam Alnagm, naceu entre promesas de desenrolo e acabou envolto na polémica. Millóns  de euros de inversión, conflictos xudiciais e unha xestión marcada pola controversia deixaron tras de sí unha aldea fantasma.

Carelle Grande

O alcalde recoñece que o complexo está en estado de abandono, pero insiste en que o Concello carece de medios para revertir a situación. "Estamos coas mans collidas. Esixe moito diñeiro poñer iso en orde e obter todas as autorizacións e permisos para facer usos"

Carelle Grande

Durante os últimos anos, o goberno local analizó distintas alternativas, dende proyectos agrogandeiros hasta iniciativas turísticas de menor escala, pero ningunha chegou a materializarse.

Carelle Grande

A capela de S. Xosé é unha sinxela construcción de pedra.

Capela de S. Xosé de Carelle

As obras de reconstrucción comenzaron a finais de 2011 e o complexo inaugurouse en 2014, aínda que apenas chegou a funcionar. Antes incluso da súa apertura, acolleu un campamento de verán en inglés que acabou co a intervención da Garda Civil e unha causa xudicial.

Carelle Grande

Dende os  inicios, o proxecto levantou sospeitas. Parte dos terrenos e edificacións pertencían á muller do ex rexedor, que os vendeu ao Concello para desenrolar a iniciativa. O entón concellal da oposición, hoxe alcalde, foi unha das voces máis críticas.

Carelle Grande

Tamén xerou controversia a financiación: todo se sufragou con fondos do Fondo de Compensación Ambiental, procedentes dos ingresos que Muras recibe polo seu elevado número de aeroxeradores. O municipio percibía entón uns 650.000 euros anuales por este concepto.

Carelle Grande

O complexo ocupa máis de 32 hectáreas, con sete casas rurales, un lavadoiro, muíño, fornoe un hórreo, ademáis dunha capela cercana. As instalacións, que  no seu día prometían aloxar a 30 visitantes, hoxe lucen fiestras rotas, muros cubertos de hedra e camiños invadidos pola maleza.

Solo se ecoita o silenzo nesta aldea. Unha pena que despois de invertir millóns de euros, se vexa así actualmente esta aldea.

Carelle Grande

En Galicia hai varias aldeas que estaban abandonadas e foron reconvertidas en "aldeas etnográficas" pero non todas tiveron o mesmo éxito, a maioría delas apenas teñen habitantes permanentes e a de Carelle, concretamente, está en abandono total. Estas aldeas conservan a memoria histórica e poden ser unha boa oferta para turismo rural pero corren o risco de convertirse en "aldeas museo" sen vida propia.

Carelle Grande

Abandono Carelle Grande contemplando esta paisaxe bucólica.

Irei por estrada ata Carracedo.

Casas abandonadas onde un día houbo moita vida. 

Á dereita, o camiño polo que baixei antes.

Unha estrada totalmente baleira onde só me atopei cun rapaz que viña nunha moto vixiar o gando e que moi amablemente me indicou o camiño de volta.

Unha ruta na que vin variedade de animais.

Carracedo é un lugar da parroquia do Burgo, da que non saímos en ningún momento. A estrada pola que veño, chega aquí e aquí remata. Neste lugar tan illado só vin vida nunha vivenda, na que se ve na foto de cemento; as outras están abandonadas.

Polo tanto, a partires de Carracedo baixamos á fraga que temos que volver cruzar pero por un trazado máis baixo ca o anterior polo que fun á ida. Este é o camiño oficial marcado polo concello.

 

Primeiro adetrámonos nunha carballeira.

Nun claro da fraga podemos ver ao lonxe o Xistral. Sigo introducida nunha fermosa fraga autóctona.

Agora, predominan os bidueiros.

A pereira brava é da familia das rosáceas, por eso ten espiñas.O seu froito chámase pero. Nesta fraga hai moitas destas árbores. Pode ter forma de árbore, como o que vemos na seguinte foto ou ben forma de arbusto. O tronco é delgado.

Pereira Brava

As pereiras bravas nacen espotáneamente na beira dos camiños ou no medio da fraga xunto a outras especies. O froito é pequeno e comestible pero amargo. A súa madeira é dura, moi compacta, fácil de pulir, utilízase en ebanistería e carpintería e para a fabricación de instrumentos musicais.

Pereira brava

Este tramo da ruta ten moitos paneis explicativos referentes ás características da mesma.Está perfectamente sinalizada. Agora estamos no tramo da Fraga.

Atravesamos o Rego de Carracedo:

Estamos ao pé do lugar chamado Beira do río e tamén ao pé da estrada. Torcemos á dereita para seguir polo bosque e atopamos outro rego para cruzar.

Agora xa nos metemos no Tramo do Río, levando á nosa esquerda sempre o río Eume.

Fermoso contraste entre azul, marrón e distintos verdes.

Pasamos por esta congostra.

Esta ruta é ben fermosa!!

Os pradairos foron outras das especies de árbores que vin. Son árbores de gran tamaño que poden aparecer así entre as fragas ou cultivados de xeito ornamental en parques e paseos de vilas e cidades.

Unha congostra é un camiño estreito e profundo, xeralmente unha corredoira ou camiño de carros, que discorre afundido entre valos, sebes, cómaros ou elevacións do terreo. Son vías tradicionais, estreitas e moitas veces rodeadas de vexetación, típicas da paisaxe rural galega. (IA)

Congostra

Xa vexo parte da vila de Muras. O fin da ruta está próximo.

O tramo final é o mesmo que o de inicio. Atraveso O Burgo outra vez.

A vila de Muras é moi pequena. Un sector de recente implantación nesta zona é o da produción de enerxía eólica, con importantes investimentos das empresas Iberdrola, Acciona, Ecyr e Norvento

Entorno do río Eume antes de entrar na vila cruzando a ponte que vemos.

Diante dun parque infantil vemos un monumento ao emigrante a Cuba.A emigración a este país tivo relevancia a finais do S.XIX e principios do XX neste concello.

Páxinas web consultadas:

https://www.xunta.gal/portada

https://www.elprogreso.es/articulo/turismo/sueno-turistico-lugo-que-apago-maleza/202510101213061914396.html

https://www.escapalandia.com/