CHAVES/VILA REAL/TABUAÇO (PORTUGAL)

 Do día 10 ao 12 de xullo viaxamos a Portugal da man da Asociación "Amigos das Viaxes" que preside Xaime Cancio. Fomos coñecer a rexión do Alto Douro cos seus cultivos de vides ás beiras do Douro formando unha paisaxe única e preciosa e cidades históricas pequenas pero cun grande patrimonio; asi mesmo fixemos un cruceiro polo Douro 🚢 e viaxamos nun tren histórico.🚂

Ao ser unha viaxe en grupo quero dicir, ou mellor ecribir, que as opinións, comentarios...que eu verta neste blog son única e exclusivamente no meu nome. Pode haber xente que lea esto e estea ou non conforme co que escribo; eu son a única responsable do que aquí poña. 

Outra cousa que quero comentar é que as fotos que aquí aparecen son feitas por min ou ben algunhas das que Xaime mandou ao grupo. Nestas fotos apenas veredes xente porque hai que dicir que este blog é público, está en Internet e calquera o pode ver, motivo polo que non poño nunca fotos de persoas excepto que estas saian de lonxe; non todo o mundo está de acordo en que se publiquen fotos súas. As fotos son orixinais, pero cunha aplicación usando IA (Intelixencia Artificial) retiro as persoas das mesmas.

PUNTUALIZO:👇

1.- Ningunha das fotos que veredes son inventadas ou sacadas de lugares onde non estivemos. Tódalas imaxes que ides ver son de lugares percorridos nesta viaxe, aínda que hai xente que non foi a algún sitio dos descritos.

2.- Todo o contido deste blog é elaborado despois da viaxe, nos días posteriores ao mesmo, porque hai xente que me dixo "estiveches ben entretenida". NON, eu durante a viaxe estiven desfrutando dela e, eso si, sacando moitas fotos pero non traballando neste blog, porque aínda que sí se pode facer dende un móbil, eu estou agora mesmo diante dun ordenador que me dá moitas máis prestacións e recursos que dende un móbil por bo que este sexa. Aparte que xamais se me ocorrería poñerme a elaborar estas entradas nunha viaxe. Non podería case facer outra cousa, esto leva tempo.

Venres, 10 de xullo

CHAVES

Portugal está organizada de xeito territorial e administrativo en distritos e conta con 18. Nós imos estar nos distritos de Vila Real (Chaves e Vila Real) e no de Viseu (Tabuaço e Lamego)

Chaves é sobre todo unha cidade termal xa que Flavio vespasiano emperador romano descubreu unhas augas con propiedades terapéuticas e a cidade empezou a medrar ao redor dos beneficios destas augas.

PRAZA DE CAMÔES.-

Aquí atopamos edificios emblemáticos como a Cámara Municipal (casa do Concello para nós) un museo, as igrexas da Misericordia e Santa Mª a Maior, a capela de Nosa Señora de Loreto e a estatua de D. Afonso, 1º duque de Bragança.

Na foto, a igrexa de Santa Mª a Maior, de orixe medieval, e a estatua de D. Afonso.

Praza de Camôes

Na foto seguinte a Cámara Municipal (Concello) e, case pasando inadvertida, a capela de Nosa Señora de Loreto ou Capela de Santa Cabeça, á dereita.

Praza de Camôes coa Cámara Municipal e a capela de Nosa Señora de Loreto

A igrexa da Misericordia é unha xoia barroca do S. XVII.

Igrexa da Misericordia, tamén na Praza Camôes

Na Praza Camôes atopamos tamén o Palacio dos Duques de Bragança, un edificio do S.XV mandado construir por D. Afonso, 1º Duque de Bragança. Hoxe é o Museo da Rexión Flaviense.

Praza de Camôes co Palacio dos Duques de Bragança á esquerda da imaxe.

Na foto seginte, as casas típicas antigas de Chaves cos seus corredores ou balcóns.


LARGO GENERAL SILVEIRA.-

É unha fermosa e coidada praza onde está (na foto vémola de frente, en amarelo) a Biblioteca Municipal e outros fermosos edificios.

Largo General Silveira

As letras grandes co nome da cidade onde moitos e moitas sacamos fotos, tamén están no Largo General Silveira.

Largo General Silveira co nome das letras da cidade.

PRAÇA DA REPÚBLICA.-

Esta praza tamén é coñecida como Largo do Pelourinho porque no seu centro atópase o pelourinho de estilo manuelino do S. XVI. O pelourinho portugués é que nós chamamos picota, unha columna de pedra que se levantaba en prazas públicas ou lugares moi visibles para castigo, tortura e escarmento de criminais.

Praça da República ou do Pelourinho, que vemos no centro.

LARGO 8 DE JULHO.-

Pasamos tamén por esta praza chamada deste xeito porque o 8 de xullo de 1912 o monárquico Henrique de Paiva liderou un ataque militar fallido aquí en Chaves contra a 1ª república portuguesa.

Largo 8 de Julho

O CASTELO.-

Un dos monumentos icónicos de Chaves é o seu castelo do que só se conserva a torre da homenaxe que vemos, e que foi mandada construir polo rei D. Dinis no S. XIV. Ten 28m. de altura.

Castelo de Chaves

Castelo de Chaves

A Rúa Direita é o principal acceso ao centro histórico da cidade, unha rúa moi animada e comercial e unha das máis pintorescas de Chaves. Por ela camiñamos.

Rúa Direita

Outra fermosa rúa de Chaves.

PONTE ROMANA DE TRAJANO.-

A ponte romana de Trajano sobre o río Támega é o símbolo de Chaves. Foi construido a finais do S. I e mide 140m. Está apoiado sobre 12 arcos de medio punto visible e 4 soterrados.

A ponte ten no medio dúas columnas cilíndricas con grabados que testifican que foron costruidas durante o mandato do emperador Trajano.

Ponte de Trajano

A seguinte foto, onde podemos ver perfectamente os arcos da ponte, é obra de Xaime Cancio.

Ponte de Trajano

O río Támega nace no concello de Laza (Ourense) e despois de percorrer 145 km. (uns 50 en España) desemboca no río Douro en Portugal. Atravesa o val de Verín e as cidades lusas de Chaves e Amarante. (Foto de X. Cancio)

Río Támega

Ás beiras do río Támega hai un paseo que permite percorrer zonas verdes moi coidadas atopando zonas para o esparcemento como piscinas, canchas de tenis, a área recreativa da Magdalena... É un punto de encontro para o relax, o deporte e o contacto coa natureza. Neste entorno están tamén as famosas termas de Chaves, as famosas poldras (pasos de pedras antigos para cruzar o río) moitos restaurantes...enfín un lugar que non poidemos desfrutar debido a que o tempo que tíñamos nesta cidade era pouco para pretender ver todo.

Ademais hai a Ecovía do Támega que conecta Verín e Chaves seguindo o curso do río Támega durante algo máis de 30km.. A ruta está máis coidada na zona portuguesa.

Esta ruta prolóngase dende Chaves ata a cidade de Vidago.

Río Támega

VILA REAL

É a cidade capital do distrito do mesmo nome.

IGREXA DE S. PEDRO

Foi construida no S. XVI e destaca, ademais da súa fermosa fachada, o interior de estilo barroco.

Igrexa de S. Pedro.

Destaca o teito en madeira e a capela maior decorada con azulexos policromados do S. XVII representando escenas bíblicas.

Interior da igrexa de S. Pedro

IGREXA DE S. PAULO OU CAPELA NOVA.-

Monumental igrexa barroca cunha fachada imponente. É do S. XVII

Igrexa de S. Paulo ou Capela Nova

Unha imaxe da fermosa fachada, máis de cerca:

CATEDRAL DE SANTO DOMINGO.-

Foi construida no S. XV  como un convento para os monxes dominicos e é un exemplo de arquitectura gótica nesta zona. Foi restaurada no S. XVI e sobre todo no S. XVIII que foi cando se construeu a torre. No S.XX foi sometida a importantes obras de restauración.

Catedral de Santo Domingo

PRAÇA DO MUNICIPIO.-

É o corazón histórico da cidade. A praza está ubicada xunto a avda. Carvalho Araújo e a catedral.

FONTE DA PRAÇA.-

Situada na Praza do Municipio, é unha fonte de ferro fundido do S. XIX. No alto da fonte hai unha figura feminina que simboliza a abundancia ou prosperidade.

Fonte da Praza

A foto seguinte é a Cámara Municipal (concello) de Vila Real e é a única foto que non é miña porque o día que visitamos este lugar non se podía ver o edificio, xa que había montado mesmo diante del o escenario para un concerto.

[[Imagem:Câmara Municipal de Vila Real - Portugal (50718682806).jpg|thumb|180px|Legenda]]

Cámara Municipal (Casa Consistorial) de Vila Real

Na praza atopamos tamén a Casa de Diogo Câo, navegante portugués do S. XV.

Casa de Diogo Câo

Na seguinte foto da Praza do Municipio, vemos á dereita a Casa dos Marqueses de Vila Real, unha xoia arquitectónica do S. XVI. É coñecida como a "Casa do Arco". Destaca a súa fachada de granito con 4 ventanas estilo manuelino en forma de arco.

"Los Marqueses de Vila Real fueron una de las familias nobiliarias más poderosas de Portugal, originarias de Ceuta. El linaje terminó trágicamente en 1641 cuando el tercer marqués y su hijo fueron decapitados en la plaza del Rossio en Lisboa, acusados de traición". 

Casa dos Marqueses de Vila Real (1ª empezando pola dereita)

Moi cerca da Praza do Municipio atopamos a Capela Colexiata de Santa Ana, templo barroco e neoclásico do S. XVIII adosado á Casa Da Misericordia fundada no S. XVI para axudar aos máis necesitados. Actualmente, xestiona un centro de día para persoas maiores, residencia xeriátrica, coidado de anciáns a domicilio e un centro educativo de preescolar. Este edificio é tamén do S. XVIII e foi remodelado no 2003.

Capela- Colexiata de Santa Ana e Casa da Misericordia.

CEMITERIO DE S. DINIS.-

Este cemiterio ten sepulturas de nobles e é famoso por ser un excepcional miradoiro sobre o canón do río Corgo que atravesa a cidade.

O cemiterio está situado frente á igrexa do mesmo nome.

Igrexa e cemiterio de S. Dinis

Un cemiterio moi fermoso e ben coidado.

Igrexa e cemiterio de S. Dinis

Imaxe do canón río Corgo dende o cemiterio anterior.

O Pelouriho de Vila Real é do S. XVI pero o actual só ten do orixinal a columna octogonal, o resto é unha copia do orixinal, que foi destruido.

Pelourinho en Vila real

Foto dunha rúa de Vila Real.

Unha rúa de Vila Real

Penso que a Igrexa da Misericordia só a debín de ver eu porque voltei ao punto de inicio onde quedáramos con Xaime eu sola, seguindo o google maps e non vin a ninguén do grupo por aquí.

É un templo do S. XVI con herdanza románica moi sobrio no exterior. No interior, o chan está cheo de sepulturas porque esta igrexa estivo asociada á Casa da Misericordia que vimos antes, xa que unha das funcións da Institución era enterrar aos mortos e por eso este lugar tivo un papel social e espiritual na cidade durante séculos.

Igrexa da Misericordia

O edificio da Caixa de Crédito Agrícola é maxestuoso.

Caixa de Crédito Agrícola

Despois de visitar as interesantes e fermosas cidades de Chaves e Vila Real que son pequenas pero albergan un gran patrimonio, pillamos o bus para ir xa camiño a Tabuaço, onde estaba situado o noso hotel.

Durante o traxecto en bus non deixamos de admirar unha paisaxe verdadeiramente espectacular con cultivos de viñedo e de oliveiras en terrazas colgando sobre o río Douro.

A rexión do Douro, clasificada no ano 1756 como a primeira rexión demarcada e regulada do mundo e recoñecida como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende o ano 2001, é unha das rexións vinícolas europeas máis antigas e fermosas onde, dende hai dous mil anos, se produce viño.

Na imaxe vemos tamén oliveiras porque tamén se dá o aceite nesta zona.

A Rexión do Alto Douro sitúase ao nordeste de Portugal, rodeada polas serras de Marão e Montemuro, extendéndose ao longo de 13 municipios, dende a fronteira con España ata algúns kilómetros de distancia da cidade de Oporto. A área vitícola ocupa cerca de 40 mil hectáreas, a pesares de que a rexión esténdese por unhas 250 mil hectáreas.

TABUAÇO

O noso hotel Plácido  Hotel Douro de 4 estrelas está situado nun lugar privilexiado polas vistas e a tranquilidade. É verdade que está alonxado de zonas de ocio e que a estrada para chegar ten moitas curvas pero para min queda compensado pola marabillosa paisaxe, a tranquilidade e a enorme calidade do hotel. Outra xente opinará o contrario, claro.

Tabuaço e o noso hotel.

Estamos xa noutro distrito, no de Viseu, ao que Tabuaço pertence. É unha vila pequena de pouco máis de 1500 habitantes. Non a visitamos, só desfrutamos do hotel que estaba algo alonxado da vila.

Imaxes que poidemos ver dende o bus cando íamos camiño ao hotel:

Ao pé do hotel tíñamos esta pequeniña e coidada capela na honra de S. Plácido.

Capela de S. Plácido

Páxinas web consultadas:

https://viajes.nationalgeographic.com.es/

https://es.wikipedia.org/wiki/Puente_romano_de_Aquae_Flaviae
https://www.turismoenportugal.org/

https://www.visitportugal.com/es

https://www.portugalbywine.com/es/

PONTE DE SA- IGREXA DE PÍGARA. RUTA CIRCULAR. (VILALBA/GUITIRIZ)

Proseguindo co Camiño de Santiago Norte, hoxe tocou outro pequeno tramo: OLLO! Non estou a facer o Camiño de Santiago, senón aproveitando para coñecer tramos curtos e planificando a ruta por outros lugares para facela circular. O tramo coincidente co Camiño de Santiago gustoume menos ca o anterior, xa que ten demasiado asfalto.

Características da ruta:

Lonxitude: 9km.

Dificultade: fácil

Ruta circular só sinalizado o tramo que corresponde co Camiño de Santiago Norte. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Esta ruta ten inicio na parroquia de Insua (Vilalba) concretamente aparquei o coche xunto ao bar Alejandro, ao pé da estrada N-634. Aí hai un bo sitio, moi amplo para poder aparcar.

Cruzo a estrada para dirixirme á Ponte de Sa. A ponte é de orixe medieval pero foi reedificada varias veces. Salva o río Labrada

O ollo da ponte, lixeiramente oxival, denota a súa orixe medieval.

Ponte de Sa

Seguindo as indicacións do Camiño de Santiago, dirixímonos agora á pequena aldea de Ponte de Sa.

Aldea de Ponte de Sa

Cruzo por debaixo da autovía A-8

Estou en A Cardosa, a punto de abandonar o municipio de Vilalba. Hai que atravesar agora a N-634 logo de camiñar uns metros polo camiño pararlelo á estrada.

Un tradicional camiño. Lástima que vai durar ben pouco...

Estamos na comarca da Terra Cha e o nome débese a algo que está ben claro vendo as chairas polas que imos.

Pequenas aldeas ou lugares con casas de pedra. Estamos xa no concello de Guitiriz.

Un campo de centeo. Pola zona onde eu vivo (Mariña Lucense) non se ve ningún.

En todo o percorrido vou vendo de seguido estes peches de fincas con grandes laxas.

"É de grande importancia na paisaxe a presenza dos valados nas parcelas do agro. As tendencias actuais de peches estandarizados de escasa calidade material e construtiva, que non prestan atención ao contexto no que se insiren, están a modificar a paisaxe agrícola tradicional, supoñendo unha perda de identidade para esta". 

Peches con laxas

Pasamos pola aldea de Lamela da parroquia de Pígara e que ten sobre 20 habitantes.

Algo máis adiante atopamos a aldea de As Penas tamén da parroquia de Pígara. Hai outra aldea co mesmo nome, As Penas que pertence á parroquia de Roca.

As Penas

Unha casiña que a hedra está devorando.

O poboamento da Terra Chá fundaméntase nunha ocupación do espazo sumamente dispersa ó longo dun territorio de suave relevo, onde van xurdindo, a escasa distancia uns dos outros, todo un conxunto de lugares configurados por un número moi pequeno de vivendas ou granxas illadas, agrupadas en barrios. O escritor Manuel María (1967) expresouno así: 

A Terra Chá somente é: un pobo aquí, outro acolá, 

Mil arbres, monte raso, 

Un ceio chumbo e tráxico

 No que andan as aves a voar. 

O resto é soedá

Entramos en Casasnovas.

Non podo resistirme a sacar unha foto desta casa que me parece que está femosamente restaurada.

Neste cruce con sinalización e un panel informativo sobre o Camiño de Santiago Norte, pillaremos á dereita.

Imos por este camiño fermoso sen deixar de ver en todo o noso percorrido ata o de agora os peches con laxas.

E aquí deixamos o tramo coincidente do Camiño de Santiago, pillando á esquerda. O Camiño segue de frente.

Vou en dirección á igrexa de S. Pedro de Pígara e o 1º que atopo chegando é este cruceiro e, cruzando a estrada, o campo da festa.

Pegada á igrexa está a antiga rectoral que coma todas é unha casa grande que denota a importancia que tivo. Actualmente, está case en ruinas, ao igual que a maioría das que atopo por aí adiante.

Casa Rectoral de Pígara

Neste mesmo espazo, xunto á Rectoral, atopamos o antigo Teleclub de Pígara que supoño que sería un punto de encontro social importante para os veciños desta parroquia.

Antigo Teleclub

A igrexa de S. Pedro de Pígara é unha construcción de principios do S. XX sobre unha antiga capela. 

Igrexa de S.Pedro de Pígara

Ao pé da igrexa temos un cemiterio pero non un calquera, xa que na Terra Chá abundan os cemiterios góticos con altos pináculos de pedra coma este de Pígara.

Cemiterio gótico de Pígara

Tamén vemos unha aberración; esta construcción de bloque, cuberta de uralita que fixeron pegada á Casa Rectoral e que afea o entorno e o conxunto da igrexa. Nótase que é unha construcción bastante recente e hai dentro dela aínda un carro.

No adro da igrexa hai un monumento dedicado ao que foi un cura moi querido na comarca: Constantino Vázquez Seijido, gran impulsor dalgunhas obras como a igrexa, a Casa rectoral...destacando a súa axuda aos máis necesitados.

Monumento a un antigo cura

A antiga escola na que hai un busto do cura párroco anterior.

Antiga escola de Pígara

Agora voltaremos ao punto de inicio, en principio, por asfalto.

O hórreo estilo Vilalba ten planta rectangular con cámara longa, estreita e alta soportada por dous piares ou por un muro macizo como neste caso. A cuberta ten dúas augas de pouca pendente. Destaca o pequeno balcón que ten diante da porta.

Hórreo estilo Vilalba

As típicas laxas formando peches seguen presentes.

Cruzo a estrada N- 634

Pouco despois tamén atraveso a A8  por unha ponte que a cruza.

Autovía A-8

Camiño durante uns metros en paralelo á autovía.

Despois tomo un camiño de monte durante case 1km. e estarei no punto máis alto da ruta.

Camiño de novo en paralelo á autovía.

Xa estou en Cardosa da parroquia de Ínsua, concello de Vilalba.

Cardosa

O entorno desta pequena aldea é ben fermoso.

Imos por este camiño xa moi cerca da Ponte de Sa.

Desemboca o camiño anterior nun grupo de casas. Sigo estando en Cardosa por onde pasei antes. 

Dende Cardosa, o tramo final ata chegar ao inicio vai polo mesmo lugar que a ida.

Cruzamos de novo á Ponte de Sa. Deseguida chegarei ao punto de inicio.

Páxinas web consultadas:

https://juanadevega.org/wp-content/uploads/2023/01/guia_boas_practicas_terracha_imp_xun_o2016.pdf

https://horreosdegalicia.com/estilos/