Amosando publicacións coa etiqueta ruta de media montaña. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ruta de media montaña. Amosar todas as publicacións

venres, 20 de febreiro de 2026

PENACOBA E BRAÑANOVA POLA SERRA DA BOBIA (VILANOVA DE OSCOS)

No concello de Vilanova de Oscos fixen xa tódalas rutas homologadas que ten este municipio, todas interesantes e fermosas como son tódalas dos Oscos.

Características da ruta: 

Lonxitude: 9,4 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

 Penacoba é unha aldea do concello de Vilanova de Oscos onde ten inicio e fin esta ruta. Está situada a case 800m. de altitude e no día de hoxe o vento soplaba frío e con forza.

Penacoba
Esta é a parte máis alta da aldea. Ten outras partes máis baixas polas que tamén pasaremos á volta.
Penacoba
Con 778m. de altitude, esta aldea ten boas vistas. Na foto vese a pista pola que despois subiremos

Alonxámonos da aldea contemplando prados e un pico aló ao lonxe. Pasaremos ao pé del.

Á dereita, un bosque autóctono e no fondo, o Rego Acebeiral que non distinguimos dende aquí pero que se adiviña.

Imos en lixeira subida e deseguida empezaremos a baixar.



Agora toca asfalto por esa estrada solitaria na que non atopamos unha alma.


Xa vemos, aló embaixo, o lugar de Brañanova e preguntámonos se vivirá alguén nun sitio tan illado e solitario. Axiña o imos adiviñar.

Á beira da estrada hai árbores con liques que indican que o aire aqui é puro, sen contaminar.


Muros separando fincas que xa teñen seguramente centos de anos.
Brañanova
Aínda que semella que está abrigada, esta aldea está a  947m. de altitude. Aquí vive unha familia, polo menos vimos a unha muller moi amable que saeu a falar con nós.
Brañanova

Unha imaxe que dá idea do costoso que era traballar estes prados que antes foron leiras de labor en Brañanova.

En Brañanova remata a estrada. Pillamos este fermoso camiño:

Empezamos unha subida constante pero moi suave que nos vai levar ao Parque Eólico  Chao das Grallas na Serra da Bobia.

A muller coa que falamos advirteunos deste peche que é fácil de sacar e vover a poñer.

Por aquí chegaremos á estrada AS-361

Abrimos este peche (é importante sempre que camiñamos por lugares así, onde hai estes peches para o gando, deixalos sempre como se atopan) e estamos xa na estrada AS-361 que vai a Illano, Pesoz...

Imos durante 1km. por esta estrada.

Estamos a 1063m. de altitude, o punto máis alto desta ruta.

Estamos no Parque Eólico Chao das Grallas.

Unha paisaxe inmensamente fermosa.

Mirando á dereita, vemos Brañanova por onde pasamos antes.

Nesta zona houbo incendios.

Aí abaixo, resgardada entre as montañas, atopamos a aldea de S. Cristobo que visitei en dúas ocasións copn motivo das rutas do Silencio e da Bobia que pasan por aí. É unha aldea e parroquia de Vilanova de Oscos moi, moi fermosa polo seu entorno natural e polas súas construccións tradicionais.

Atopamos esta vaquiña que nos deu pena porque camiñaba con moita dificultade por unha coxeira.

Frente a nós, o Pico do Somo coa estrada que baixa a S. Cristobal.

Estamos a piques de enlazar coa estrada que nos vai levar ao inicio da ruta.

Vemos moitas árbores con liques á beira da estrada. A contaminación debe ser nula, porque son contados os vehículos que transitan por aquí.


Aló embaixo, a aldea de Morlongo con 4 vivendas que dá nome tamén a unha fermosa cascada que hai moi preto da AS- 11.

A estrada pola que baixamos está rodeada de bidueiras.

Xa vemos Penacoba, a onde chegaremos axiña.

Este barrio cahmado Ponte de Penacoba está a beira da AS- 11 á que agora imos chegar.

Pasamos pola parte baixa da aldea de Penacoba.

 Chegamos deseguida á parte aldea da aldea, onde temos o coche.


domingo, 16 de novembro de 2025

AO REDOR DO MONTE CARBONÍN DENDE CAPELA DE S. ROQUE (BALLOTA-CUDILLERO)

É a 7ª ruta que fago no concello de Cudillero. As anteriores foron todas costeiras, agás a do Val do Esqueiro que ten unha parte fluvial (a do río Esqueiro) e aínda que tamén pasa pola praia de S. Pedro, é unha ruta dun val interior tal e como o seu nome indica.

A ruta de hoxe é na zona montañosa do concello.

Estou na parroquia de Ballota na que fixen a ruta anterior a esta, pero nesne caso tirei para o mar e agora para a montaña.

Características da ruta: 

Lonxitude: 6,3 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. Imprescindible seguir este track se se quere facer como a fixen eu (aínda que hai unha pequena parte que fixen que non recomendo xa que se pode evitar. Está explicado na descripción do track e explicareino tamén nesta publicación)

O meu track ou percorrido en WIKILOC

Descripción:
A ruta ten inicio e fin na capela de S. Roque que se atopa no monte do mesmo nome. As últimas remodelacións desta capela foron feitas nos S. XIX e XX.

Por aquí pasa o Camiño Norte de Santiago.

No mes de agosto celébrase neste lugar unha romaría.

Capela de S. Roque.

Dende este lugar temos magníficas vistas, na imaxe seguinte por exemplo, vemos ao fondo os acantilados que rodean a famosa "Praia do Silenzo".

Vistas dende a Capela de S. Roque


Na foto seguinte, vese Ballota.
Vivendas en Ballota

Magnífica vista ao Cabo Vídio.
Cabo Vídio ao fondo

Empezo camiñando seguindo a mesma estrada pola que cheguei.

Nun claro á dereita, podo ver esta marabilla de paisaxe!

Despois de camiñar por estrada 900m. pillo un camiño á dereita:

Unha marabilla de paisaxe o que podo contemplar!!


De súpeto atopo un peche con arames pero por un lado pode abrirse.


O mar Cantábrico e dúas pontes: a da autovía e a do tren.


Aló ao fondo, vemos Resellinas, lugar da parroquia de Ballota que está totalmente deshabitado.

Detrás da árbore seca, o Pico Carbonín. Imos en ascenso, pero é suave.

A piques xa de rematar a subida.


Cerca de aquí hai picos coñecidos entre os montañeiros: Paradiella, Palancas...o que se ve na foto non estou segura se se trata do Alto da Cogruzas.


Cudillero: mar e montaña.


Atopo outra cancela, pero moi doada de abrir.


Aos pés do Pico Carbonín hai unha pequena braña.


Agora xa podo ver outra paisaxe á dereita, outras montañas ao leste.


Ao Pé do Pico Carbonín pastaban unhas cabras. (Bueno, máis ben descansaban nese momento)


Neste punto, a ruta que eu levaba planificada continua pola pista pero como vin ese camiño verde ben definido á esquerda, pensei que me levaría ao cume do Monte Carbonín e despois sairía igualmente á estrada. Erro!! O camiño está ben o tramo que se ve na foto, aí remata e xa non hai carreiro, nin camiño, nin nada de nada. Todo era maleza e cordas que non impedían o paso, pero ao ver que non se podía subir porque todo estaba pechado de toxos e maleza, crucei un pequeno monte por unha devasa, desemboquei nun pequeno prado e conectei de novo coa pista que traía. 

  Camiño que non se debe tomar.

Vistas fermosas onde vemos perfectamente o camiño polo que subín antes.




A braña pola que veño de pasar e as lonxanas montañas.


Monte Carbonín. Imposible chegar ao cume. Nin hai un camiño trazado e os toxos  ameazan...


Desemboco deseguida neste prado. Onde se ven os piñeiros, xa está a pista pola que viña antes e que non debín abandonar.


A pista anterior desemboca na estrada pola que vou ata o final da ruta durante 1,3 km.


Aí está xa a capela de S. Roque, onde teño o coche.



Páxina web consultada:

https://vivecudillero.com/item/pico-ermita-san-roque/