O VICEDO. RUTA CIRCULAR.

 No concello do Vicedo xa levo feitas 7 rutas e na de hoxe unha gran parte do percorrido xa o coñecía de cando fixen o Camiño Natural do Cantábrico.

Puntos a destacar nesta ruta:

- As praias de Fomento, Os Castelos, Arealonga, Caolín e Vidreiro.

- O Porto de O Vicedo.

- A desembocadura do río Sor formando a ría do Barqueiro.

Características:

Lonxitude: 10, 5 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sinalizada a parte que se corresponde co tramo do C. natural do Cantábrico (metade da ruta) A outra metade, sen sinalizar, xa que a planifiquei eu. O meu track en WIKILOC

 Descripción:

Aparquei no porto de O Vicedo e aí iniciei e finalicei a ruta. 

Porto de O Vicedo

Este porto é pequeno e ten amarrados barcos pesqueiros (poucos) e embarcacións de recreo.

Porto de O Vicedo

O monumento ao Pescador situado no porto foi inaugurado en maio de 1999. É unha escultura dun mariñeiro sobre un pedastal que homenaxea a tódolos pescadores da zona e o seu duro traballo no mar. A estatua foi doada por uns catedráticos de Belas Artes da universidade de Salamanca.

Monumento ao pescador

Vistas dende o porto á vila de O Vicedo.

O Vicedo

A Praia de Fomento é totalmente urbana xa que está ao pé da vila. É unha praia dentro da ría do Barqueiro, polo tanto de augas moi tranquilas.

Praia de Fomento

A marea estaba chea, pero aínda así puiden ir pola beira desta praia ata atopar as escaleiras que se ven na foto.

Esta cheminea son os restos que quedan dunha antiga fábrica de salazón que houbo neste lugar.

No 2025, inaugurouse un novo sendeiro peonil de 395m. que une as praias de  Os Castelos e a de  Fomento, unha actuación que recupera a antiga servidume de paso 

Restos dunha antiga fábrica de salazón

A estructura que vemos na foto foi tamén restaurada no 2025 e formaba parte da antiga fábrica de salazón.

Chamábase fábrica de salazón de Catá ou fábrica do Mexicano. A Xunta está a propoñer que se conserve como BIC (Ben de Interese Cultural)

Este tramo que veño de percorrer non estaba así acondicionado cando eu fixen a ruta do C. Natural do Cantábrico.

Cheminea da antiga fábrica de salazón

Observamos un espiño floreado e imos atopar moitos ao longo deste percorrido.

O  paseo inaugurado o ano pasado, 2025 lévanos pegados ao mar.

Paseo Marítimo

Este outro paseo de pedra é o que existe dende 1999.

Paseo Marítimo

Vistas á rocha furada e ao Barqueiro.

Nesta época , os espiños ou estripeiros (en galego)están en plena floración. Pertence á familia das rosáceas. É unha arboriña espiñenta. Poden ser arbustos ou pequenas árbores de 5–14 m de altura, cunha densa coroa.

Espiños.

A praia dos Castelos ou dos Moledos está rodeada de natureza . En marea alta queda pouca area pero é unha boa alternativa se se quere tranquilidade porque non ten aglomeracións. Hoxe estaba bastante sucia cos restos de troncos, ramas...supoño que no verán a limpan.

Praia dos Castelos ou Moledos.

Seguimos agora uns metros por unha estrada local, onde siguen moi presentes os espiños floreados.

Imos dar a unha baixada para a praia de Arealonga pero non podemos ir por ela porque está alta a marea. Damos a volta para pillar outro acceso.

Acceso á praia de Arealonga

 

Subimos á estrada por este carreiro.

Imos pegados á N- 862 durante uns metros (hai beirarúa e pasarelas de madeira)

A praia de Arealonga é a máis grande do concello, situada na desembocadura do río Sor. É unha praia de augas tranquilas.

Praia de Arealonga

Praia de Arealonga

Á esquerda, Estaca de Bares e á dereita, a Punta das Laxes. (Dende a praia de Area Longa)

Un fermoso paseo entre piñeiros percorre esta praia.

Cunha  lonxitude de 1300 m, é unha praia  grande e abrigada de area blanca e fina, dende a que se ve toda a ría. Conta cun respaldo boscoso e unha zona de paseo que comunica a praia coa desembocadura do río Sor e as famosas tres pontes sobre o mesmo, que axiña veremos.

Está moi preto da vila, polo tanto, poder acceder é cuestión dun corto paseo.

Na foto podemos ver, ao final da praia, unhas grutas de cuarzo blanco.

Ao remate do paseo, atopamos unhas curiosas pedras en círculo e aparellos de exercicios psra adultos.

O estuario que forma o río Sor na súa desembocadura é verdadeiramente fermoso, un lugar idílico no que a máquina non se cansa de sacar fotos.

O Sor formando a ría do Barqueiro e, ao fondo, a vila do mesmo nome.

Praia do Chamadoiro

As tres pontes que cruzan o Sor: a 1ª que vemos é tamén a última en construirse nos anos 80, e polo tanto a máis nova é para a circulación de vehículos na estrada AC-862, outra ponte é a de FEVE Ferrol- Oviedo, segunda en ser construida nos anos 60 e a peonil metálica foi a 1ª das tres que existen, inaugurada en 1901.

As 3 pontes

A praia que se forma aquí, na desembocadura do Sor é a praia do Chamadoiro. En marea baixa ten unha grande extensión de area. Destaca tamén polo seu gran sistema dunar.

Praia do Chamadoiro

A ponte metálica foi a 1ª das tres que existen, inaugurada en 1901 e que enlaza o concello de O Vicedo (Lugo) co de Mañón (A Coruña) A estructura consta de 3 tramos de 48m cada un e no ano 1980 foi cerrado o paso ao tráfico de vehículos porque estaba moi deteriorada. No 2005 foi restaurada e converteuse nunha ponte peonil.

Ponte metálica

En 2005 realizouse unha profunda restauración da estructura que suprimeu os voladizos laterais para peóns, renovou as barandillas de ferro e cambiou o pavimento por vigas de madeira antideslizante. Dende entón leva a vía peonil CP-6410 que une Mañón coa praia de Arealonga, en  O Vicedo.

Ponte metálica

Na foto seguinte, a ponte de FEVE.

Ponte de FEVE

Como quero facer a ruta circular, vou agora pola estrada CP- 6410, durante un tramo, ao pé do río que se ve non sen certa dificultade polos eucaliptos.

Este é o tramo máis feo da ruta, asfalto e eucaliptos.

Vou fixándome en que no medio dos eucaliptos nacen carballos, bidueiros, castiñeiros... no caso da seguinte foto, vese un carballo.

Estas árbores nacen como rexeneración natural e o carballo é a especie máis resistente e común que medra no sotobosque dos eucaliptais, aproveitando a sombra inicial.

Na seguinte foto, bidueiros,  árbore pioneira que brota con facilidade en zonas clareadas ou abandonadas.

Os castiñeiros son  outra especie frondosa autóctona que se adapta ben e compite con éxito co paso do tempo.

O Vicedo pero agora dende outra perspectiva.

O porto ao fondo, a onde teño que chegar.

Paso por diante da Casa da Cultura.

Agora vou alonxarme algo da vila e pasarei polo barrio de Triscornia.

Paso polo Vicedo Vello, supoño que así chamado por ser a parte máis antiga da vila.

O Vicedo Vello

Dende Vicedo Vello baixo por un carreiro acondicionado.

 A praia de Caolín é unha pequena cala fermosísima onde as augas están case sempre tranquilas e son transparentes e moi azuis.

Praia de Caolín

Estas son as ruinas dunha antiga fábrica de salazón. Esta industria remóntase a finais do S. XVIII, consolídase no S. XIX e mantén certa importancia ata o 1º terzo do S. XX. En Galicia o peixe que se empregaba na salazón era maioritariamente a sardiña e a actividade productiva ía entre xaneiro e xuño.

Antiga fábrica de salazón

Vemos unha baliza, que é unha sinalización para a navegación que pode estar na terra (como é este caso) ou no mar. Se teñen luz, acadan menos distancia que os faros e tamén se diferenzan destes en que os faros sempre emiten luz branca e as balizas vermello, verde, amarelo e  azul; excepto as marcas cardinais que son brancas.

Baliza

 A praia de Vidreiro está xa moi cerca do porto de O Vicedo. É unha praia pequena, de augas transparentes e area moi fina.

Praia de Vidreiro

A chegada de novo ao porto, agora polo outro lado.

Porto deportivo

Páxinas web consultadas:

https://www.paxinasgalegas.es/fiestas/

https://amarinaxa.com/es/

https://www.lavozdegalicia.es/

https://turismo.concellodovicedo.org/es/

CUDILLERO E ARREDORES

Cudillero é un concello que ten de todo: rutas de montaña espectaculares para contemplar brañas vaqueiras e zonas costeiras cunha fermosura que é difícil igualar. 

Eu fixen xa neste concello nada menos que 8 rutas. Hoxe tocou coñécer a capita municipal. Eu coñecía a vila de Cudillero pero moito de pasada (só lembro estar nun miradoiro) e hai xa moitos anos.

Caracteríticas da ruta:

Lonxitude: 7,5 km.

 Dificultade: Fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Aparcamos o coche no aparcadoiro que hai no porto. É de pago, pero só en S. Santa e verán.

Cudillero ten un porto pesqueiro que se remonta á I. Media cando xurdeu como un pequeno enclave costeiro. As capturas de pescada e bonito seguen sendo a día de hoxe un motor económico na vila.

Porto pesqueiro

Unha enorme rocha que semella a proa dun barco no porto de Cudillero.

Porto

Deseguida atopamos a entrada a un túnel polo que queremos ir. Este túnel canaliza a auga do río Piñera e foi construido a finais do S. XIX:

O túnel ten un percorrido de 300m. e atravesa a ladeira dun acantilado

Túnel

O túnel anterior lévanos á parte alta da vila, onde atopamos o edificio máis antigo da mesma: a capela do Humilladero en estilo gótico, do S. XIII. Foi un lugar sagrado e venerado polos mariñeiros.

Capela do Humilladero

Pasamos polo Centro Cultural "A Casa das Tres Culturas", aberto en 2024 onde se expoñen obras de artistas locais e foráneos. Antes era un edificio case en ruinas que a familia Álvarez Valle cedeu ao concello para a súa rehabilitación.

A Casa das Tres Culturas

Admiramos as casas de cores desta vila.

Atopamos un acceso para subir ao Miradoiro do Pico. Hai que subir bastantes escaleiras pero merece moito a pena porque ademais das vistas que teremos dende arriba, tamén poderemos observar as casiñas encabalgadas unhas nas outras.

Os habitantes de Cudillero está divididos tradicionalmente en dous grupos: pixuetos e caízos. Os pixuetos son os que habitan na parte baixa da vila, entorno ao porto, e os caízos son os que residen na parte alta que tradicionalmente dedicábanse a labores distintas da pesca.

Nós estamos, polo tanto, no barrio dos caízos.

Fermosa imaxe que vemos dende o Miradoiro El Pico. Nesta vila fálase un dialecto do asturiano: o pixueto. É característico da vila mariñeira, con influencias propias e unha forte entoación. Aínda  que en risco de desaparición, mantense entre familias pescadoras, cun léxico propio

Cada 29 de xuño, un extenso poema escrito en pixueto (Sermón de l'Amuravela), explicando o acontecido ao longo do ano con tono de humor, é pregoado durante as festas patronais.

O "curadillo" é  un pescado tradicional de Cudillero secado ao sol e ao vento. É un símbolo grastronómico local que xurdeu como método de conservación para épocas de temporal cando non se podía ir ao mar; deste xeito tiñan peixe durante meses.

Os peixes son da familia dos escualos, sacánselles as vísceras e cólganse ao sol abertos cuns paus para que non se pechen.

Para cociñalo, hai que hidratalo deixándoo en auga e despois cocíñase en guiso con patacas, fabas ou garavanzos.

O Curadillo

As casas de cores son outra das identidades desta fermosa vila. Cudillero descóbrese mellor paseando, sempre atoparás recunchos para ver.

A Praza da Marina é o centro do anfiteatro que forma a vila de Cudillero. É a praza máis emblemática e animada de Cudillero onde atopamos a maioría de restaurantes. O edificio branco e azul era a antiga lonxa, despois foi un Museo e actualmente é un restaurante.

Praza da Marina

A Praza da Marina está rodeada de edificos tradicionais que ascenden pola ladeira.

Praza da Marina

A Praza anterior está moi cerquiña do mar. 

En Punta Roballera vemos o faro inaugurado an 1858 e que substitueu ás fogueiras que acendían as mulleres dos pescadores para guialos a porto.

Faro de Cudillero.

Imaxe que vemos dende o "Miradoiro de la Estrecha".

Hoxe era un día de temporal no mar e as ondas así o din.

O edificio azul e branco é o Centro de Día.

Subindo cara a outro miradoiro temos estas vistas da vila:

A panorámica que vemos dende o "Miradoiro de la Cuesta":

Hai unha lenda que di que cada pescador pintaba a casa coa pintura que lle sobraba de pintar o barco, o que explicaría esas cores tan diferentes.

Escaleiras e máis escaleiras...

Cudillero está considerado unha das vilas máis fermosas de Asturias.

O Miradoiro da Garita ten un cilidro polo que se pode subir, como se ve na foto:

                                                         Miradoiro da Garita

As vistas dende o Miradoiro da Garita son espectaculares porque nos atopamos nunha zona das máis altas da vila.

Vistas dende o Miradoiro da Garita

Ao pé case deste último miradoiro, temos o da Atalaia polo que pasamos tamén, pero non saquei fotos porque había xente.

Pasamos ao pé do cemiterio e abandonamos de momento a vila.

Estamos na parroquia de Piñera e vemos un cabozo típico de Asturias.

                                                                   Hórreo

Debaixo vemos unha panera, que non hai que confundir co anterior. O hórreo ou cabozo é cadrado e con 4 piares e a paneira é rectangular con 6 piares. Tamén se distinguen claramente polo teito: o hórreo ten un moño (o pico que sobreasae) e a paneira ten dous.

                                                                           Paneira

Chegamos a un cruce. Estamos en El Pito, parroquia de Piñera. Torcemos á esquerda para achegarnos á Quinta de Selgas.

O 1º que vemos é a igrexa de Jesús del Nazareno. Construida a finais do S. XIX é unha igrexa-panteón promovida por Fortunato de Selgas. Na cripta está o panteón familiar.

A Quinta de Selgas é un conxunto de palacio e finca construido a finais do S. XIX polos irmáns Ezequiel e Fortunato de Selgas Albuernes. 

Na Quinta de Selgas poden atoparse pinturas de Goya, El Greco, Mariano Salvador Maella o varias tablas flamencas dos S. XV y XVI, entre outros. Ademáis dunha colección de tapices dos S.XVI e XVII.

O Palacio imita tanto no exterior como no interior o estilo das mansións francesas do primeiro neoclasicismo. O conxunto  complétase con xardíns dos tres principais estilos: inglés, francés e italiano, ademáis dun invernadoiro.

Actualmente, a Fundación Selgas-Fagalde é a entidade responsable do mantemento e a apertura ao público da Quinta de Selgas.

En 2026 vai abrir do 6 de Xuño ao 13 de Setembro. 

Polo tanto, e como estamos en abril, non poidemos ver este palacio por dentro nin percorrer os xardíns, pero é unha visita pendente

Os interiores da mansión foron comparados  cun museo pola calidade e cantidade das súas pezas artísticas, mobiliario e obxectos decorativos. Os salóns e dormitorios recrean estilos pasados, maiormente franceses; dende o máis sobrio da época de Luis XIII no recibidor, ata o estilo Luis XVI no Salón de Baile. Diversos ornamentos elaboráronse por encargo e locen a inicial S do apelido Selgas.

            Palacio Selgas

Pillamos o Camín de la Vallina que coincide co Camiño Norte a Santiago.

Remata o asfalto para dar paso a un camiño no que predominan os loureiros.

Neste cruce, deixamos o Camiño de Santiago para pillar á dereita.

Estamos xa moi preto da vila pero antes pasamos por El Pozo.

O Colexio Público Asturamérica está nun edificio de construcción antiga, creado cara ao ano 1.955. O seu nacemento  débese á financiación con fondos enviados polos emigrantes pixuetos en América querendo así contribuir á educación dos seus conveciños. Por este motivo xurde  o seu nome, composto das palabras Asturias e América.

Colexio Público Asturamérica.

Estamos no barrio El Pozo de Cudillero de coloridas casas ás beiras do río Piñera.

El Pozo

Despois de cruzar a estrada CU-2, pillamos o Camín de la Caleona para chegar a Tolombredo de Arriba. Aquí pillamos un paseo peonil empedrado con moita sombra.

Camín de la Caleona

 

Paseo que nos vai levar de novo á vila.

Desembocamos na parte alta da vila:

Mira que hai escaleiras en Cudillero!! Na parte máis antiga, que é esta máis alta, non existen rúas senón unha intrincada rede de escaleiras e pasadizos.

Moitos residentes desta zona, aparcan na parte alta da vila para evitar subir as costas.

Na Praza de S. Pedro é onde se atopa a igrexa do mesmo nome e a Casa Cosistorial.

Praza de S. Pedro

O edificio onde se atopa a Casa Consistorial foi un castelo feudal que pertenceu aos Omaña. Estes non deberon ser moi bos coa xente da vila, xa que os mesmos veciños se encargaron de que non quedase ningún vestixio do castelo.

Cando só quedou o solar, os propietarios de entón, os Revillagigedo, cedéronllo ao concello de Cudillero. No 1870 converteuse en Casas Consistorial.

Praza de S. Pedro

A igrexa de S. Pedro é do S. XVI en estilo gótico tardío, case renacentista. No seu interior conserva excelentes tallas barrocas, destacando a de S. Francisco de Asís.

Igrexa de S. Pedro

Subimos despois ao último miradoiro: o do Baluarte ubicado na mesma praza, xa moi cerca do porto.

Vistas dende o Miradoiro do Baluarte

O monumento que se ve na foto seguinte, é unha homenaxe aos pescadores e aos mineiros desta contorna, oficios ben representativos en Asturias.

A gaivota mirando ao faro...

Chegamos ao final da ruta (o aparcadoiro está a só uns poucos metros) deixando esta fermosa vila que visitamos un domingo calquera e aínda así, cando rematamos esta ruta xa había bastante xente chegando e o aparcadoiro estaba xa case cheo.

Non quero imaxinar o que será en vacacións e festivos!! De seguro que haberá xente en tódolos sitios e non se poderá sacar unha foto sen que haxa persoas.

Páxinas web consultadas:

https://www.apartamentoslagarita.es/

https://exploraplaya.es/plaza-de-la-marina-cudillero/

https://es.wikipedia.org/wiki/Faro_de_Cudillero

https://vivecudillero.com/item/palacio-jardines-quinta-selgas-fagalde/

https://alojaweb.educastur.es/web/asturamerica/informacion

https://www.rtpa.es/