O CADRAMÓN CON NÉBOA

 Fomos ao Cadramón coa intención de chegar ao pico do mesmo nome a máis de 1000m. de altitude, pero non foi posible xa que unha espesa néboa impedía ver nada a medida que íamos subindo polo que optamos por dar a volta no último aeroxerador. Queda pendente facela outro día con mellor tempo!!

Características desta ruta:

Lonxitude: 5, 7 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular porque, ao empezar e rematar no mesmo lugar aínda que sexa voltando sobre os nosos pasos como fixemos, considérase que a ruta é circular. O meu track en WIKILOC porque, aínda que eu teño planificada a ruta doutro xeito, pode haber quen queira facela así.

Descrición:

Chegamos co coche ata as oficinas de Acciona Eólica de Galicia (Sociedadede Enerxía Renovable creada en 1997 e que conta con 13 Parques Eólicos operativos na provincia de Lugo)

Ao fondo o cumio da Espita Vella xa aparece cuberto pola néboa....

Xa nos damos conta de que a néboa non se vai retirar, xa é pola tarde e seguro que irá a máis.

Outra imaxe da Espita Vella:

Se o día estivese despexado, as vistas serían fabulosas!!

Por esa pista que vemos temos que subir.

Aló embaixo vemos o río de Pedrido que aínda case é un rego. Máis adiante, en Mondoñedo, vai ser o Valiñadares e despois o Masma.

A medida que subimos, a néboa aumenta.

Imos tranquilos porque camiñamos por unha pista asfaltada e non hai medo, non imos perdernos.

Xa custa ver os cabalos.


Chegamos ao último aeroxerador e remata a pista. Agora habería que ir campo a través por aí abaixo ata atopar un camiño e decidimos non seguir xa que non se ve nada e tampouco é cousa de perderse entre a néboa.

Xa de novo no punto de inicio, despois de desandar o andado. Se fixesemos a ruta que eu levaba planificada, a volta sería por ese camiño que se ve na foto, onde pastan as vacas.

E aquí remata esta ruta que hai que facer outro día que esteña despexado!

LAGOA DO MONTE DA GRANDA EN SANTIAGO DEL MONTE (CASTRILLÓN)

Despois de facer a ruta da cascada de Faedo, como foi tan curta aínda me sobraba moito tempo e quixen aproveitar a viaxe para realizar outra ruta que tamén tiña pendente e queda cerca da anterior, no veciño concello de Castrillón, na parroquia de Santiago del Monte.

Castrillón é un concello do Principado de Asturias. Atópase situado na zona costeira central de Asturias. O aeroporto de Asturias está situado neste concello. (Moita xente, incluida eu, pesabamos que o aeroporto estaba no concello de Avilés, pero non, está no de Castrillón) que ten unha poboación de ao redor de 22.855 habitantes e a súa capital é Piedras Blancas. Castrillón é un concello que está estreitamente relacionado con Avilés e en cuxo sector industrial quedou integrado, desde hai xa moito tempo.

Neste concello xa realicei outras rutas. Pinchando no nome podes velas:

PRADO DEL MARQUÉS NA SERRA DE PULIDE

RUTA CIRCULAR EN SALINAS

Hoxe fichen unha ruta circular no interior.

Características:

Lonxitude: 6 km.

Dificultade: fácil.

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descrición:

Inicio esta ruta xunto á igrexa parroquial de Santiago del Monte. O nome tradicional desta parroquia é El Monte.

Igrexa de Santiago del Monte

Ao pé da igrexa, hai un carballo centenario que chama a atención polo grande e fermoso que é e que estivo en perigo de morrer axfisiado por unha hedra tal e como di a prensa no ano 2017. Houbo protestas e a hedra foi quitada. A árbore loce hoxe chea de vida!!

Carballo centenario no adro da igrexa.

A igrexa foi reconstruida nos anos 50 e forma parte do percorrido do Camiño de Santiago Norte.

Igrexa de Santiago del Monte

A ruta vai seguir ao principio o mesmo itinerario que o Camiño de Santiago.

Deixamos momentaneamente o asfalto.

Despois de baixar unhas escaleiras e cruzar a N-643, subimos outras escaleiras.

Estamos no barrio El Cueplo e seguimos o Camiño a Santiago.

Unha "panera asturiana". Máis grande que os hórreos e diferente en canto aos "pegoyos" ou piares (o hórreo ten 4 e a panera 6) e tamén o teito varía incorporando a paneira unha parte horizontal.

Unha paneira

Rematan as vivendas e imos introducirnos nun bosque:

Cruzamos por derriba da autovía A8:

Estamos a introducirnos no Monte da Granda e xa estamos nos límites co concello de Soto del Barco.

Monte da Granda

O Monte da Granda acolle unha explotación a ceo aberto de arxila e area.

Mina a ceo aberto

Seguimos aínda polo Camiño de Santiago.

Agora a pista ten moitísimas pedras soltas que, de non levar o calzado axeitado, pode dificultar o avance. Por eso é tan importante, cando se sae a facer calquera ruta, levar sempre calzado axeitado porque non sabemos co que nos podemos atopar.

A Lagoa do Monte da Granda (eu só vin unha) xa en Castrillón de novo, é un estanque natural que podemos contemplar dende o mesmo camiño polo que imos asomándose a unha beira (hai carreiriños pequenos moi visibles para asomarse)

Lagoa de Monte da Granda

A mesma lagoa anterior, dende outro punto moi cercano.

Lagoa de Monte da Granda

Baixamos o Monte da Granda, para min o tramo máis feo da ruta, polo medio de eucaliptos e desembocamos na AS-318. Pillamos á dereita e un pouco máis adiante pillaremos de novo á dereita por un camiño.

Desembocando en AS-318

Ao pillar o camiño, vexo á esquerda outro que acurta algo a ruta que eu levo planificada e aló vou!

Só camiño uns poucos metros e teño que dar a volta. O camiño péchase completamente no punto que vemos na foto seguinte (non no valado que vemos pechando unha finca, o camiño seguiría de frente). Algún día si que houbo por aí un paso, pero moitísimos camiños agora quedaron sen uso e o seu estado é deplorable.

Camiño pechado

Sigo polo camiño planificado que está rozado.

Ás veces estreitase pero pásase perfectamente.

É un fermoso camiño.

Desemboco no barrio de El Cueplo de novo e agora fago o mesmo percorrido que á ida.

El Cueplo

O Cueplo foi zona vaqueira, coñecida como "la raza del Cueplo". Eran xente que vivían nesta aldea e na próxima braña de Panizales.

Non me dou conta das escaleiras polas que antes subín, non se ven dende a estrada e en lugar de baixar por onde antes subín, sigo e chego á estrada N-643 que teño que atravesar.

Deseguida chego de novo á igrexa onde comín no adro á sombra xusto cando o sol saeu e empezaba a pegar forte. 

Páxinas web consultadas:

https://gl.wikipedia.org/wiki/Castrill%C3%B3n,_Asturias

https://castrillon.es/attachments/article/2032/CS%20Castrill%C3%B3n%20Espa%C3%B1ol.pdf

CAMIÑO VELLO A S. ANDRÉS DE TEIXIDO DENDE O MIRADOIRO CHAO DO MONTE

 No concello de Cedeira, na estrada que vai  a S. Andrés de Teixido, a 360m. sobre o nivel do mar, hai unha pequena zona cha acompañada dunha área recreativa e un espazo grande para aparcar. Trátase do Miradoiro Chao do Monte. Aquí empezo unha ruta curta, pero ben fermosa e interesante. 

Características da ruta:

Lonxitude: 4,6 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en Wikiloc

Descripción:

Estamos na Serra da Capelada, nun lugar excepcional polas amplas e marabillosas panorámicas que dende aquí podemos contemplar.

Aló embaixo, á nosa dereita queda S. Andrés de Teixido e ao lonxe os acantilados de Herbeira. Dende Chao do Monte parte unha ruta que nos leva ata o santuario de S. Andrés, eso si, cunha baixada con forte desnivel. Este non é hoxe o meu obxectivo.

S. Andrés, aló ao fondo

Estamos nun dos poucos sitios do mundo onde se poden pisar rochas de Manto, unha parte inferior da Terra que pode chegar a atoparse a máis de 70km. de profundidade. Múltiples rochas dunha fermosa cor aparecen por todas partes neste miradoiro de Chao do Monte.

Rochas calizas erosionadas

Estamos ante un bosque petrificado, pero de rochas calizas erosionadas. Ditos afloramentos rochosos esparexidos polo entorno do Miradoiro Chao do Monte conforman un relevo e unha xeomorfoloxía moi singulares e pouco frecuentes en Galicia. O certo é que o elevado contido en ferro e magnesio destos conxuntos rochosos determinan a particular forma dun terreo tremendamente accidentado.

Peridotitas e o Atlántico de fondo

A zona do Miradoiro de Chao do Monte é unha das xoias do Xeoparque de Cabo Ortegal.

As rochas que se ven  son peridotitas, rochas ultramáficas que proveñen do manto da terra. Vémolas con ese ton oxidado e esas gretas debido a que sufriron un proceso de oxidación ao estar expostas aos elementos (auga, sol, vento...) No seu estado fresco, estas rochas son de cor verde oscuro ou grisaceo.

.

Percorrendo toda esta zona do miradoiro, dende un punto temos estas impresionantes vista á Punta Tarroiba, a enseada de S. Andrés e Punta Robaleira e os seus impresionantes acantilados.

Enseada de S. Andrés, Punta Tarroiba e Punta Robaleira.

Despois de facer un completo percorrido polo entorno do miradoiro (vale moito a pena) dirixo os meus pasos cara un sinal de "Ruta dos Peiraos" que une Cedeira con S. André de Teixido. Estou improvisando esta ruta que non traía planificada e non sigo tampouco ningún track.

No entorno do Miradoiro, hai unha área recreativa con mesas e bancos.

Vexo o sinal da "Ruta dos Peiraos" que pasa por aquí cara a S. Andrés de Teixido e que vén dende Cedeira.

Ruta dos Peiraos

Agora o camiño vai entre toxos baixos, propios de zonas costeiras. Mellor pantalón largo se non queres pinchar algo as pernas, porque ás veces o carreiro é estreito.

Achégome ao Miradoiro de Cortés que ten vistas á Enseada de S. Andrés e Punta Torroiba, que xa vin antes.

O camiño segue entre toxos e non está ben definido porque hai varios ramales. Algunha rocha ten frechas amarelas que hai que seguir.

Seguen aparecendo rochas peridotitas.

Deseguida desembocamos nun ancho camiño onde se nota que andiveron sacando madeira e de feito estaban cortando piñeiros moi cerca.

O anterior camiño, se seguimos á dereita, lévanos pola Ruta dos Peiraos pero eu quero facer unha ruta circular e curta, así que me dirixo á esquerda e a uns metros xa está a estrada a S. Andrés.

Despois de camiñar uns metros por esta estrada, pillo outra á esquerda

Estrada que leva a Reboredo e outras aldeas:

Despois de 1km. pola anterior estrada, pillo á esquerda para iniciar un tramo chamado "Antigo Camiño a S. Andrés", o orixinal, o primeiro do que hai noticia fidedigna, é o que sigueu o ilustrado Padre Sarmiento en 1755. Este escritor e erudito benedictino, que pasara a súa  nenez e parte da súa xuventude en Pontevedra, interesouse como ningún outro no seu tempo por todo o galego, en especial pola lingua e a xeografía, ata tal punto que ía anotando nun caderno os nomes exactos dos lugares polos que andaba. Grazas a eso, hoxe pode seguirse sen dificultade o camino que fixo. Bueno, e grazas tamén á Diputación de A Coruña, que o sinalizou en 2001 con monolitos de granito  nos que un peixe vermello indica a dirección correcta. 

Este "vello Camiño" desemboca de novo na estrada que vai a S. Andrés, sen dúbida moito máis moderna.

É típico e mi normal ver cabalos e bestas ao redor da estrada e nos montes próximos. Estás tan afeitos á xente que nin se inmutan cando pasas ao pé deles, nin temen aos vehículos.

Xa de novo en Chao do Monte vexo un milladoiro, un montículo de pedras pequenas amontoadas a través do tempo polos romeiros e peregrinos que se dirixían a algún santuario relixioso.

Fermosas paisaxes que contemplamos de novo en Chao do Monte.

Páxinas web empregadas:

https://www.elespanol.com/

https://viajandoconcienciahome.wordpress.com/

https://elpais.com/elviajero/escapadas/