Se imos pola AS-22 cara a Boal dende Galicia, pasaremos por un lugar a bastante altitude onde veremos un letreiro que pon Alto da Penouta 780m. Pois neste lugar hai un doble cruce. Un lévanos ao Miradoiro de Penoura costa e ao Penedo Aballón e outro lévanos ao Miradoiro de Penouta interior na área recreativa de Pena Queimada. Nós hoxe iremos por este último itinerario.
A AS-22 rompe en dúas a Serra da Penouta e hai rutas cara a un lado e cara ao outro.
Esta vai ser a 4ª ruta que fago neste concello.
Boal ou Bual é un concello asturiano que ten a capital na vila do mesmo nome. Ten unha poboación que non chega aos 2000 habitantes en todo o municipio que falan o eonaviego ou galego- asturiano.
É un concello con moitos restos antiguos como túmulos funerarios, dólmenes, castros... así mesmo conta cunha natureza privilexiada.
Este concello sufríu a finais do S. XIX e principios do XX un gran fluxo migratorio cara a Cuba que vemos manifestado nas moitas casas indianas e outros edificios, sobre todo escolas, que hai.
Características desta ruta
Lonxitude: 9 km.
Dificultade: fácil
Ruta circular sen sinalizar. Hai unha ruta oficial da Serra de Penouta homologada como PR-AS 250 que ten inicio e fn na vila de Boal e que ten 780m. de desnivel e 23 km. Para mín é moito por eso decidín facer unha ruta deste xeito. Queda para outra ocasión a outra parte desta serra.
O track da ruta en WIKILOC
Descripción:
Inicio esta ruta no lugar que xa dixen, ao pé da As-22. De frente queda a outra parte da Serra. Teño xa planificada unha ruta por esa outra parte.
 |
| Frente a nós, pico Penouta |
Lugar onde deixei o coche, un sitio cómodo ao pé mesmo da estrada.
Inicio unha suave subida entre piñeiros
Deseguida chego á Área Recreativa de Pena Queimada.
 |
| Área recreativa de Pena Queimada. |
Dende a área recreativa temos vistas á Serra da Bobia, de Carondio, Somiedo, Ubiña... e máis cerca vemos Boal, Villayón, o Pico de Penácaros...
O val do río Navia no medio das altas montañas.
O miradoiro está acondicionado e ten un gran panel informativo: |
| Miradoiro interior na Área Recreativa de Pena Queimada. |
A área recreativa ten numerosas mesas e bancos de pedra entre altos piñeiros. |
| Área recreativa de Pena Queimada. |
No medio desta área recreativa hai unha necrópole tumular. Na Serra da Penouta hai varias e son os elementos de maior antigüidade do concello |
| Túmulo |
Aínda que vin moitísimos restos de excrementos de cabalos, estes foron os únicos que vin, aló ao lonxe.
 |
| Área recreativa de Pena Queimada. |
|
Despois de desfrutar do miradoiro interior da Penouta e da área recreativa "Pena Queimada", prosigo o percorrido. Nun momento dado, despois duns metros deste lugar, vendo un camiño que sae á dereita, métome por el uns poucos metros e observo esta magnífica paisaxe. Aló, ao lonxe, vese o mar.
Voume achegando agora a Pena Queimada, é aquel pico que vemos de frente. |
| De frente, Pico de Pena Queimada |
Estamos á maior altitude da ruta (876m.) Aquí xa no medran árbores.
Hoxe é un día no que o vento sopra con forza tamén en zonas baixas polo que aquí é difícil case camiñar polo moito que dá. Debido ao vento, pouco tempo parei a desfrutar desta fermosa zona dende a que se divisan estas paisaxes:
Agora, ao torcer á esquerda, deixo a pista e entro nun camiño.
Dende esta altura, diviso ben Boal e arredores.
Vese un camiño que serpea ao redor dese pico máis baixo. Por aí pasarei despois.
O que quedou do que foi a cabeza dunha vaca...
Perfecto estado do camiño. Vemos por onde estou baixando e logo pillarei á esquerda, na curva.
Suave baixada e o camiño segue a ser ben cómodo.
Voltando a vista atrás, o Pico de pena Queimada.
Aló embaixo, Carrugueiro.
Ao lonxe (a cámara con zoom) vemos o río Navia que conforma paisaxes moi fermosas que tamén teño percorrido.
Un lugar inhóspito, illado...onde manda o silenzo e a paz máis absoluta.
E sigo con vistas espectaculares a Boal e arredores.
Agora estou a punto de introducirme nu fermoso bosque autóctono que durará ata o final do percorrido.
Un bosque no que hai carballos e acivros pero predominan as bidueiras.
De cando en vez hai claros que me deixan seguir desfrutando das mesmas vistas.
Sen desniveis e por camiños que son así todo o percorrido.
Diviso ao lonxe o Pico Penouta e a aldea do mesmo nome.
O camiño desemboca na AS-22 ao pé de onde teño o coche.
Chama a miña atención esta casa en ruinas que ten uns versos dedicados escritos en dúas laxas de pizarra.
"Todo era distinto cando na casa había vida,cando os muros eran sólidos
...Nas súas concas baleiras
que foron antes ventás..."
