Amosando publicacións coa etiqueta ruta circular. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ruta circular. Amosar todas as publicacións

xoves, 18 de xuño de 2026

RUTA ARQUEOLÓXICA EN ADAI (LUGO)

 Tiña oído falar do Altar de Adai, dolmen de Adai...e ademais que había rutas para chegar ata estes restos arqueolóxicos que pasaban por bosques incribles; así  que fun coñecelos onte luns, 15 de xuño.

Características desta ruta: 

Lonxitude: 8,6 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

A ruta ten inicio e fin despois de pasar a ponte sobre o Miño en Porto- Meilán, na parroquia de Adai. Nós tivemos un pequeno oco para deixar o coche despois da mencionada ponte, pero só cabe un coche polo que ao mellor é convinte aparcar antes de cruzar a ponte, ao pé da Potabilizadora de Auga de Lugo.

Aparcamos na beira desta estrada, nunha pequena explanada que hai, dende onde saquei esta foto. 

Nesta estrada, aos poucos metros do coche, xa pillamos un camiño á dereita que nos vai levar cerca do Miño.

Rapidamente, o camiño transformase nun carreiro cunha ponte de madeira que se ve ao final da foto:

Entramos nunha fermosa carballeira:

O entorno de Porto Meilán con estes bosques e o río Miño forma parte da Reserva da Biosfera "Terra do Miño".


A Reserva da Biosfera Terras do Miño, é a 2ª máis grande da Península Ibérica e a máis grande de Galicia ocupando o 39% da provincia de Lugo onde abarca 26 municipios.

Gran parte da Reserva está incluída dentro da Rede Natura 2000 e está constituída, fundamentalmente, polos denominados paisaxes de auga e formacións de turbeiras de cobertor no Xistral.


Xa saimos da carballeira a unha paisaxe aberta na que vemos prados.

A paisaxe cambiou pero segue a ser tamén fermosa.

Estamos cerca de poboacións e nótase en que aparecen prados e árbores froiteiras como bastantes nogueiras.

Tamén vemos terras de millo. Estamos non moi lonxe de aldeas como Ferreiros, As Cancelas...

Deseguida imos chegar a unha estrada local.


Son só uns metros por esta estrada ben sombreada:

Deseguida pillamos un camiño á dereita que nos leva a estes prados.

Pillamos este carreiro que ao principio estaba así, despois mellora. Son 200m.  ata desembocar nunha pista ancha.

Seguimos subindo e xa por aquí o calor apreta. aquí predominana os piñeiros e tamén hai bastantes xestas.

O camiño lévanos a este inmenso prado que menos mal que está recén segado...

Sabemos que moi cerca está o Altar de Adai e o track así nolo indica...pero onde?

Non hai un solo sinal, unha pista que nos indique onde está. Semella bastante escondido e os accesos para chegar a el son os das fotos:

O Altar de Adai foi descuberto a finais dos 80 por Juan F. Núñez Jato e Laura Rodríguez Varela e pertence ao conxunto arqueolóxico de Pedra Fita no Monte das Penas do Caldeiro.
Esta contrucción é unha pedra plana con 18 buratos labrados na rocha e é difícil concretar a súa orixe e a súa utilidade.
Os últimos estudos deste lugar din que estamos diante dun recinto vinculado ao mundo funerario, de feito podería ser unha necrópole, un gran santuario prehistórico.

Altar de Adai

A pedra ten no medio dous buratos, un circular e outro rectangular unidos entre si e que non se sabe moi ben para que servían.
Altar de Adai

Outras pedras curiosas que atopamos na zona:


Estamos no punto máis alto da ruta, a 537m. e hai boas vistas:


Abandonamos o prado anterior para pillar este camiño. Á dereita, deseguida temos outro monumento arqueolóxico.


Non vemos ningún sinal ou indicación de por onde ir para chegar ao Corro dos Mouros pero vemos estes sinais nos piñeiros que non van levar ao lugar.


O Corro dos Mouros ou Castrillón ten forma circular e uns 52m. de diámetro. Pénsase que foi un enorme monumento de ritos funerarios. O ano 2025, expertos da USC realizaron sondaxes neste lugar e sacaron á luz máis de 4000 pezas de cerámica. Segundo as probas con carbono 14, foi construído no S. XIII a. C.

                                                                           Corro dos mouros
A partires de aquí, empezamos a baixar.

O Dolmen de Adai está nun prado á beira da estrada. 
Dolmen de Adai

Só quedan uns poucos restos deste dolmen en estado precario. Está formado por 5 ortoastos.

Dolmen de Adai

Imos uns metros pola estrada.

Deixamos a estrada por onde víñamos para introducirnos por outra.

E axiña torcemos á dereita:

Deixamos o camiño anterior e ao mellor non deberiamos facelo porque o carreiro que eleximos nos é o máis practicable para camiñar. Son só uns metros entre felgos e silvas ata que atopamos algo máis arriba o camiño anterior que antes deixamos.

Voltamos pillar o bo camiño.

Desembocamos na estrada que vai á aldea de Adai e decidimos ir por ela ata o final que está moi próximo e o calor xa apreta ben. Non queremos alongar máis  a ruta.

A igrexa de Santa Mª Madanela de Adai é un exemplo de arquitectura relixiosa rural. Está situada no lugar de Vilamaior. Predomina na construcción o uso do granito e a pizarra. A súa fachada é sobria e sinxela e o entorno é moi agradable.
Igrexa de Adai

Como é habitual en Galicia, o cemiterio aparece vinculado á igrexa.
Igrexa de Adai

A igrexa está nun fabuloso entorno que invita a sentarse e descansar.

Ao pé, tamén hai unha fonte.

Ao seguir camiñando pola estrada, vemos a antiga escola de estructura semellante á de outras moitas escolas galegas dos anos 50 do pasado século.

Mirando ao lonxe vemos unha gran masa de arboreda autóctona, porque Lugo ten moi cerca da cidade moito bosque tradicional.

Páxinas web consultadas:

Chegamos oa punto de inicio e como temos moi cerca o Miño, saco unhas fotos dende a ponte.https://patrimonionatural.xunta.gal/es/terras-mino

https://www.galiciamaxica.eu/galicia/altar-de-adai/

https://horariosrezo.es/iglesia/iglesia-de-santa-maria-magdalena-de-adai/






sábado, 23 de maio de 2026

PONTEDEUME POR S. MIGUEL DE BREAMO.

Pontedeume é un concello da provincia da Coruña, na comarca do Eume.
Esta vila foi creada por Alfonso X O Sabio no S. XIII e conserva elementos dos Andrade( importante familia nobiliaria na I. Media) en cada recuncho do seu casco histórico.
Ademais da súa famosa ponte de pedra que lle dá nome; nesta vila poderemos ver rúas e prazas que conservan elementos medievais como galerías acristaladas, corredores de madeira, moitas antigas fontes, a Torre dos Andrade, igrexas medievais e outros edificios reseñables.
Nesta ruta, quixen coñecer esta vila e arredores pasando por aldeas próximas, pola praia de Ber e pola capela de S. Miguel de Breamo.
Características:
Lonxitude: 14 km.
Dificultade: moderada, pola baixada dende a capela de S. Miguel de Breamo cun chan irregular e bastante desnivel que pode volverse perigosa en época de chuvias.
Ruta circular sen sinalizar, agás o último tramo dende a capela de S. Miguel ata Pontedeume.
Descripción:
Eu aparquei mesmo na entrada da vila, despois de pasar a ponte de pedra, nun pequeno aparcadoiro que hai.
A Ponte de Pedra foi mandada construir por Fernán Pérez de Andrade no S. XIV. Nun principio tiña 68 arcos e foi no seu tempo, unha admirada obra de enxeñería. Sufreu remodelacións ao longo dos anos e actualente ten 16 arcos e mide 750m.
Segundo empezo a camiñar, xa vexo á esquerda a Torre dos Andrade que é o único que queda dun antigo pazo familiar que foi derruído no ano 1935.
Ten 4 pisos e mide 18m. de alto.
Destaca na fachada principal, o enorme escudo dos Andrade.
Actualmente, a torre alberga a Oficina de Turismo e un Centro de Interpretación dos Andrade. 
Xusto enfrente está a Praza do Conde no espazo que antes ocupaba o pazo. Nesta praza están o edificio do Mercado e a Fonte do Pilón.
Tamén ao pé da Torre están os Xardíns de Lombardero ocupando o que foi a horta do pazo.
Nestes xardíns destaca a " Árbore da Bruxa", un metrosidero centenario catalogado como Árbore Senlleira de Galicia. As súas longas "barbas" son en realidade raíces aéreas.
Despois de ver os lugares e elementos anteriores, continuo a camiñata polo paseo ao pé da ría.
Chego ata estación de tren onde remata a estrada.
Cruzo as vías polo paso habilitado para facelo e introdúzome nun fermoso carreiro:
Á dereita, levo a ría pero só a vexo en esporádicas ocasións debido á frondosa vexetación que a tapa.
Hai algún tramo cuns felgos moi altos. Moito coidado coas carrachas!! Nesta época e no verán eu aconsello camiñar sempre con pantalón largo e camisetas de manga larga e incluso empregar algún repelente aquelas persoas que podan sufrir as súas picaduras.
Despois de atravesar este prado, xa atopamos a igrexa de Centroña.
A igrexa parroquial de Santa María de Centroña é do S. XVI en estilo barroco.
No seu pórtico fixen hoxe o meu xantar en completo silenzo e paz.
Agora baixo ata a praia de Ber por un fermoso camiño.
Agora vou pegada á vía do tren durante un tramo:
Cruzo un túnel da vía do tren
E estou na aldea de Vizús, que pertence á parroquia de Centroña.
Paso tamén por Ventosa, da mesma parroquia.
Dende Ventosa hai vistas á vila de Ares.
Chego a Ber que ten un camping grande.
Chamoume bastante a atención este lugar da parroquia de Boebre porque pensei atopar unha praia enorme e preciosa e é unha praia ben pequena e sen nada relevante, pero sorprendeume ademais do camping, que é bastante grande, a enorme cantidade de edificios dedicados ao turismo ou a segunda vivenda. Nesta época aperecía todo baleiro pero non me explico como cando chegue o verán caben todos na pequena praia ou ben van a outras próximas.
Para min este lugar non ten ningún encanto especial, pero nótase que si o ten para moita xente, a xulgar pola cantidade de vivendas case pegadas á praia.
A partires da Praia de Ber, empezo a subir. Sigo na parroquia de  Santiago de Boebre.
Agora, durante un pequeno tramo, estou xa no veciño concello de Miño e Sambollo é unha aldea da parroquia de Perbes. Vémola na foto:
Ao pouco de deixar as últimas casas, deixamos o asfalto para meternos por un camiño de monte.
O camiño anterior desemboca nunha estrada local pola que iremos ata a capela de S. Miguel de Breamo.
Esta capela de estilo románico e declarada BIC ( Ben de Interese Cultural) é o único centro conservado na actualidade do Real Priorato de S. Miguel de Breamo, onde se estableceu unha pequena comunidade monacal de S. Agustín en tempos de Fernando II.
Foi contruida no S. XII e ao seu redor celébranse dúas romerías: o 8 de maio e o 29 de setembro.
Ao redor da capela, hai unha gran área recreativa con moitas árbores: vin tilos, carballos, bidueiros...
Chamáronme a atención uns loureiros romanos que nesta época están en plena floración e lucían preciosos coas súas flores brancas en forma de espiga.
A estrada remata aquí e a baixada a Pontedeume é por unha pista de monte, a verdade é que non me pareceu nada atractiva. Ten bastante desnivel e polo medio hai rochas( non soltas).
Este camiño é o oficial promocionado e sinalizado.
Xa chegando de novo á vila, temos estas vistas da desembocadura do Eume e a ponte da N-   dende o barrio de Vista Alegre.
Dende o mesmo barrio, vemos a Ponte de Ferro e a praia da Magdalena, en Cabanas. A Ponte de Ferro foi construida en 1910, é a ponte ferroviaria que une Cabanas e Pontedeume e é por onde pasa a liña de tren entre Betanzos e Ferrol.
Dende o Miradoiro de Aresito, temos estas vistas:
Xa na vila, vexo  a Fonte Nova e os restos da muralla. No pasado, Pontedeume estivo amurallada e actualmente só se conservan uns poucos restos da mesma ao pé da igrexa de Santiago.
Decido, en lugar de ir directamente ao punto de inicio, dar unhas voltas pola vila para coñecela mellor e pola rúa da igrexa, chego á Praza de S. Roque.
Deseguida atopo a igrexa das Virtudes ou da Virxe do Soto que foi mandada construir por Nuno Freire de Andrade no S. XIV. Foi un centro de devoción popular e o seu atrio foi lugar de enterramento de pobres, práctica que foi prohibida no S. XIV.
No S XVII, un indiano patrocinou a reedificación da igrexa ampliando a mesma e edificando a fachada. No S. XIX foi construida a espadana.
Ao pé da igrexa anterior temos a Alameda de Rajoy que foi a antiga horta do convento dos Agustinos.
Nun principio foi un espazo dedicado á compravenda de animais, actividade que se celebraba o 18 de cada mes e por este motivo era coñecido como Campo da Feira.
O Convento dos Agustiños foi fundado por Fernando de Andrade e Pérez das Mariñas I Conde de Andrade. Dentro dos monumentos da vila, ocupa un lugar destacado. Foi fundado no S. XVI e actualmente é a Casa da Cultura.
Cando cheguei á Praza Real, atopei unha zona moi animada, grazas ás numerosas terrazas que hai. A praza é moi fermosa, con vivendas brancas acristaladas e co edificio do Concello.
Os Soportais son un elemento emblemático do casco antigo de Pontedeume.
A Igrexa de Santiago presenta dúas partes ben diferentes: a Capela Maior, edifcada en tempos de Fernando de Andrade ( S. XVI) e o resto da igrexa, obra do arcebispo nado en Pontedeume, Bartolomé Rajoy y Losada, a mediados do S. XVIII.
Dentro desta igrexa está o sepulcro de Fernando de Andrade. 

E esto foi o que deu de si esta ruta. Se fose agora, faría unha ruta máis completa na vila (quedáronme de visitar algúns lugares da vila, como a Praza do Pan co Palacio Episcopal...e outros...) e iría ata S. Miguel de Breamo en coche pois a ruta por esa parte non me pareceu nada interesante.