Amosando publicacións coa etiqueta ruta de montaña. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ruta de montaña. Amosar todas as publicacións

martes, 10 de marzo de 2026

BRAÑAS E VISTAS. (VALDÉS; SALAS E CUDILLERO)

 Hoxe tocou unha ruta que pasa en poucos km. por 3 concellos: Valdés (só no inicio e final), Salas e Cudillero)

Esta concretamente é unha ruta de montaña pero moi fácil, porque xa parte dunha considerable altitude e ademais é moi curtiña, pero non por eso menos fermosa, vendo antigas brañas e con vistas sorprendentes á costa e á montaña.

Hai que reseñar que a estrada para chegar aquí é moi estreita e con curvas moi pechadas.

Características da ruta:

Lonxitude: 7,7 km.

Dificultade: fácil.

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

O inicio e final desta ruta está no alto do Cerezal a 660m. de altitude, ao pé da capela de S. Juan e nun cruce do que saen varias pistas. Este punto pertence a Lendepeña da  parroquia de Arcallana, no concello de Valdés.

Punto exacto de onde sae a ruta.

A capela de S. Juan á que me achegarei á volta.
Capela de S. Juan (Lendepeña)

Casiñas diseminadas pola montaña en Lendepeña.

Frente a min, El Picón que máis tarde rodearei. Estamos na Serra dos Ventos.

Neste lugar abundan tamén os pastos, xa que é zona de brañas e de antigos vaqueiros de alzada. (Os vaqueiros de alzada son un grupo social e cultural do occidente de Asturias dedicados á gandería e caracterizadospor unha trasumancia estacional: viven en brañas altas no verán e baixan á  costa no inverno. Históricamente marxinados polos «xaldos» (habitantes agrícolas sedentarios), mantiveron unha cultura propia, tradicións únicas e unha vestimenta distintiva

Fermosas vistas á montañas lonxanas con neve.

Mirando cara atrás, a pista que sube á subestación Parque Curiscao-Pumar.

A 1,5 km. da saída de ruta, xa vemos o mar.

Camiño por asfalto, pola SL-13. Non hai unha alma.

 Aló embaixo, o lugar de Os Baos que pertence a Arcallana (Valdés)

Alí enriba, o pico El Río, na Serra dos Baos.

 As vistas nesta ruta son impresionantes.

Vemos diferentes picos da Serra do Pumar que separa os concellos de Pravia e de Cudillero.


De súpeto, cara á costa, deixamos de vela clara e perfectamente porque se achegan nubes que traen auga. Aquí arriba, por onde vou, non chegan e segue a lucir un espléndido sol.

Na foto, Peña Cesteiro á que partiron polo medio para facer a pista que se ve e leva aos eólicos.
Peña Cesteiro

Mirando cara ao oeste, vemos montañas e picos da Serra de Gamoneo.


No concellos de Valdés Cudillero, mar e montaña están ben próximos conformando paisaxes de inmensa fermosura.

Eso si, miremos onde miremos, hai parques eólicos. Estamos agora no concello de Cudillero.

Na zona verde da seguinte foto, está Busfrío. Unha braña vaqueira no concello anterior que coma case todas está deshabitada.



Ao fondo, o Pico Cueto que acabo de rodear. É o punto máis alto do concello de Cudillero.

Distintas montañas da Serra do Pumar.


Que vistas!! Busfrío, as montañas, un viaducto da A-8 e o mar...

Por aquí mesmo pasa a
ruta das Brañas Vaqueiras, homologada como PR-AS 272 de case 24 km. e que vai percorrendo brañas vaqueiras, bosques autóctonos e serras. 
Eu hoxe percorrín algo da parte da serra vendo tamén algunha braña.

O camiño que se ve é o chamado "camín dos asturianos". Eu vou por outro, máis arriba e máis novo que vai polo parque eólico.

Dende este punto, xa vexo O Cerezal de onde partín. Muros de pedra milenarios, as cabanas abandonadas da braña do Cerezal. Esta braña pertence á parroquia de Malleza, xa no concello de Salas.

Acabo de pasar ao pé do Pico El Picón e baixo por un camiño con bastante desnivel ata a estrada que se ve na foto.
Á dereita o Pico La Mosqueta.

Atopo unha cancela para o gando. Só está achegada. Pásase sen problema.

Pretendía voltar ao punto de inicio por un camiño que vai ao pé das cabanas pero está pechado con ramas e cordas para que non se pase. Así que volto pola estrada da ida.

Xa de volta ao inicio de ruta, achegueime a coñecer a capela de S. Juan  nesa mesa que se ve en 1º plano foi onde comín ese día. Vaia restaurante!! Que ben se estaba, sen aire, sen frío e cunha paisaxe impresionante.

A capela de S. Juán foi construida en 1924 polo indiano Nicolás Gayo. Cada ano celébrase aquí en xuño a festa na honra do santo.

Vistas dende a capela ao pico La Mosqueta. 

Vistas a Lendepeña dende a capela de S. Juan. Nesta aldea quedan tan só 3 casas habitadas, no 2024 con 8 persoas en total durante todo ano. No verán hai máis xente que ven pasar as vacacións.

Tiven moita sorte co temo porque no momento de marcharme, a néboa xa tapaba os lugares máis altos polos que había pouco que pasara.



Páxina web consultada:

https://www.lne.es/asturias/2017/05/05/grato-volver-lendepena-19325282.html

sábado, 29 de novembro de 2025

SERRA DA BOBIA: PICOS CANDAMOXO E FILSO (VILANOVA DE OSCOS E CASTROPOL)

 Fixeime un día nun track de  Hiking Asturias, un lugar de referencia  en forma de blog e distintas redes sociais para moitos e moitas sendeiristas creado por unha parella de Luanco que sente ao igual ca min, unha gran  paixón pola natureza e rutas de todo tipo. O meu blog, o que eu fago, é dende logo moito máis modesto pero o fin é o mesmo: dar a coñecer lugares de Galicia e Asturias así como de outras viaxes que fago para compartir con outras persoas que estean interesadas no mesmo.

Fixeime nun track deles e, aínda que era de montaña, pareceume moi asequible e hoxe fíxen ese percorrido, aínda que ao revés do proposto por eles.

Característica da ruta:

Lonxitude: 9km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. É necesario seguir un track. O meu en WIKILOC

Descripción:

O punto de inicio e fin desta ruta vai ser o chamado Campo da Bobia no concello de Vilanova de Oscos.

Campo da Bobia

Vou pola estrada que vai a Illano e a Pastur. Apenas hai vehículos. Só algunha furgoneta de traballadores das empresas eólicas.
Estrada

A máis altitude, mellor está o día, máis despexado. A néboa queda hoxe no val.

A inmensa maioría de árbores que hai á beira da estrada, son piñeiros.


Mentras vou pola estrada, á dereita sempre vou vendo esas nubes baixas no medio de manchas de arboreda autóctona e outonal.

A paisaxe que vai quedando atrás, o Campo da Bobia dende onde partín e Peña de la Nieve.

Na parte da dereita medran os piñeiros, na esquerda, a máis altitude xa, todo é monte raso.

Non me canso de fotografar a marabilla desta paisaxe:

O percorrido por estrada remata na Subestación La Vaga situada na campa do mesmo nome e que pertence ao concello de S. Martín de Oscos.
Esta subestación forma parte do proxecto do Parque Eólico da Bobia-San Isidro e a súa función principal é transformar a alta tensión nun voltaxe máis baixo para a súa distribución. 
Subestación La Vaga

Ao pé da subestación xiro á esquerda para subir por unha pista do Parque Eólico. Á esquerda, a estrada pola que vin.

Na foto seguinte, aló embaixo queda a subestación e, ao redor dela, a Serra do Pato e o Pico
La Degolada e Pico La Vaga.


O mar de nubes segue... Agora quédame á esquerda.

Ao fondo, xa moi cerca, Pico Candamoxo.

Vistas cara a dereita, segundo a dirección que levo, dende Pico Candamoxo. Son outras montañas asturianas bastantes máis elevadas algunhas. Estou a 1145m. de altitude.

Outras vistas dende Pico Candamoxo:

Mirando cara atrás, temos estoutra imaxe singular:

O camiño que queda por andar e, ao fondo, Peñaguillén e Pico Filso.

Vistas agora dende
 Penaguillén (1159m de altitude)


Unha antiga caseta forestal. Parece que se vai achegando a néboa...

Esta ruta ten vistas espectaculares!!

Voltando a vista atrás, o Pico Candamoxo, aló ao fondo.

As únicas árbores que vexo por esta zona tan alta son "piñeiros de montaña", unha especie adaptada a altitudes por derriba dos 900m. en Galicia e tamén adaptado ao frío.

De súpeto empeza a subir a néboa e aínda me falta por acadar o Pico Filso que xa empeza a non verse. Como teño medo a que se peche de néboa, como á présa un pouco dun bocadillo e sigo a camiñar.

Esta pista entre piñeiros, vaime levar ao Filso.
Pico Filso, ao lonxe

Despois dunha subida empinada pero moi curta, acado o Pico Filso que é máis alto de Castropol (1183m) e tamén o punto máis elevado desta ruta. Eso si, a néboa impídeme ver nada.
Hai un punto xeodésico, 3 cruces e 4 buzóns.


Tamén hai unha enorme antena e unha caseta.

Para baixar quero atopar un camiño, carreiro...pero non hai. Teño que baixar uns metros campo a través e fágoo sen problema, coa néboa amenazando pero non importa, sei onde está a estrada (vese un pouco) e o coche está alí.

Tan de súpeto como veu, a néboa só durou uns minutos,  foi desaparecendo deixando ver a costa: Ribadeo e a súa ría desembocando no Cantábrico.


Ao irse a néboa vexo un camiño bastante ben definido para baixar e que ten un tremendo desnivel. Menos mal que decidín baixalo e lugar de subilo!!

A ruta chegou ao final. Estou de volta no Campo da Bobia e frente a min teño o Pico Pozo da Neve pero a ese subirei noutra ocasión...