PEDREGAL DE IRIMIA. NACEMENTO DO MIÑO (MEIRA)

 Sempre se dixo, e cado íamos á escola así nolo ensinaban, que o río Miño nacía en Fonmiñá (A Pastoriza) nin a esta parroquia se nomeaba, dicíase "El Miño nace en Fonmiñá, provincia de Lugo" Anos máis tarde dixéronnos que esta información non era certa, que alí onde hai unha fermosa área recreativa e unha lagoa alimentada polo Miño aínda en forma de case un rego, non era o inicio do Miño, senón que nacía uns km. máis arriba, na Serra de Meira.

A verdade é que esta ruta non me pareceu nada fermosa nin interesante. O Pedregal de Irimia xa o coñecía, e o resto do percorrido non me aportou absolutamente nada.

NOTA: Desta ruta, para mín, só merecen a pena dous puntos: o inicio e fin no Pedregal de Irimia e o pico O Forno de Martín polas vistas. O resto do percorrido vai por camiños e pistas sen ningún interese paisaxístico.

Características da ruta:

Lonxitude: 9 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar e que coincide nun tramo coa ruta Miño-Eo.O meu track en WIKILOC

Descrición:

A camiñata ten inicio e fin no Pedregal de Irimia onde ducias de fontes dan lugar ao nacemento do Miño formando un pequeno río primeiro, que atravesa Meira e Fonmiñá.

Na seguinte foto vemos o pedregal debaixo do que corre a auga que formará o río Miño. Esta masa de pedra que se estende ao longo de 600/700m. impide ver a auga xusto ata o final deses coios, ao pé da estrada, onde podemos ver un pequeno rego.

Estas enormes pedras, na súa maioría cuarcitas, proceden dunha morrena de hai entre 10000 e 20000 anos.

Pedregal de Irimia

Unha lenda conta que nestas terras vivía unha vella meiga chamada Irimia que se levaba mal cos monxes do convento. Un día, mestres gardaba o seu gando, viñeron os monxes a cobrarlle os impostos que ela se negaba a pagar. Para que fuxiran, empezou a tirarlles pedras, pero os monxes decidiron apoderarse desas terras xa que eran ricas en fontes para manter o gando. A meiga botoules un meigallo e cubreu de pedras moi grandes o manancial do Miño dicindo "Nunca poderás probar a auga deste río porque é miño" De aí os nomes do río e do pedregal.

A meiga Irimia

Alí mesmo, no pedregal, hai unha coidada área recreativa.

Área Recreativa no Pedregal de Irimia

Empezamos a subir por unha fea pista.

Voltando a vista atrás, vemos Meira ao lonxe.

Aló no fondo da imaxe, Meira

Non me pode gustar menos este camiño.

Aló embaixo, Meira, envolta na bruma.

Imos por unha pista forestal sen gracia ningunha:

As árbores que nos rodean, xa se ven, só eucaliptos.

Agora, remata o monte de eucaliptos e camiñamos entre piñeiros.

Estamos subindo cara o cumio da serra.

A subida anterior desemboca no Parque Eólico de Meira.

Parque Eólico de Meira

Vistas dende a Serra de Meira a terras de Pastoriza e máis aló.

Estamos pasando á altura da Pena das Corvas, un lugar coñecido para os amantes da escalada que practican aquí este deporte. 

O Pico "O Forno de Martín" a 890m. de altitude é punto máis alto desta serra. Aí colocaron un montón de antenas de comunicación.

Vistas dende o Pico O Forno de Martín.

Por unha pista de monte entre eucaliptos de novo chegamos ao punto de inicio.