venres, 21 de marzo de 2025

SENDA VERDE DAS MINAS. PR-263 A ESPÍA- PARAMIOS (A VEIGA)

 Na Veiga xa fixen varias rutas, concretamente esta vai ser a 4ª que fago neste concello.

Esta ruta está homologada e transcorre pola parte máis alta do concello. A Veiga forma parte da comarca Oscos-Eo

Características:

Lonxitude: 9 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular ben sinalizada agás nun cruce onde está o sinal caído. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Esta ruta ten inicio e fin no lugar de A Espía/La Espina que pertence á parroquia de Paramios no concello de A Veiga/Vegadeo.

A Espía esta a 463m. de altitude por eso ten boas vistas.

Chegamos a este lugar pola AS-11 que une A Veiga cos Oscos. A Espía queda mesmo ao pé da estrada. 

A Espía/La Espina

Empezamos camiñando por unha estrada local que nos deixa excelentes vistas sobre montañas e aldeas.


O percorrido vai por esta estrada durante 1,5 km.  
 
Vemos a 1ª bocamina.  No monte Bedures que transitaremos, houbo en tempo pasados unha importante explotación mineira relacionada co ferro e como testemuña quedan unhas bocaminas

Non nos importa ir por asfalto, non pasa ninguén e as vistas son ben fermosas. Á nosa dereita queda a Barranca, un pequeno lugar tamén da parroquai de Paramios.

Hai un pequeno tramo no que imos por unha pasarela de madeira.

Deixamos a estrada pillando á esquerda e con vistas sobre Molexón que pertence á parroquia de Meredo (A Veiga)

Esta ruta está perfectamente sinalizada.

Agora atravesaremos un monte feo, de eucaliptos, por un camiño en perfectas condicións.

Chegamos a un miradoiro (aínda que toda a ruta o é)


Dende o Miradoiro temos estas panorámicas:

Deseguida chegamos a outra especie de miradoiro, aínda que neste non hai cartel nin banco. Ten tamén unhas excelentes vistas:

Ademais de eucaliptos tamén hai zonas de arboreda autóctona.

A fermosura das vistas desta ruta!!

As bidueiras son árbores que se recoñecen deseguida polo seu tronco branco.

Atravesamos tamén unha carballeira que ademais de carballos tiña acivros.

A liña que se ve ao fondo de todo dun azul moi desvaído é o mar.


Observamos que hai moitas cortas de árbores nos montes.

Xa demos a volta pola outra ladeira do monte e vemos as aldeas do outro lado: Castromourán, Folgueiras...



Outra bocamina, añinda que se apreza mal debido a que ten unha árbore caída por derriba.


Agora estamos xa a piques de voltar ao inicio.




Esta imaxe do cabozo en ruinas e os cabaliños pacendo nestes prados tan verdes, namoroume.


Atopamos a última bocamina que veremos na ruta. Esta ten un cartel con información.

É a Bocamina do Rego de Llu. As bocaminas son resultado de traballos de distinta natureza. Nalgúns casos son resultado de simples traballos exploratorios e outros son filóns soportados pola rocha.

Dende este punto aínda se ve o mar moito mellor.


Estamos xa chegando ao final da ruta e vemos as casas da Espía.

mércores, 19 de marzo de 2025

PAZO DE FONTAO-RÍO OURO (FAZOURO-SANTA CILLA) FOZ


Parrulos na canle ao pé do río Ouro

Esta é unha ruta moi curta e fácil no concello de Foz (comarca da Mariña Lucense)  A pesares do seu curto percorrido, é fermosa toda ela.

Características:

Lonxitude: 3 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. É necesario seguir un track se non se coñece a zona. Deixo o meu en WIKILOC

Descripción:

Inicio esta ruta ao pé da estrada LU-151 onde aparcamos o coche na beira deste camiño que se ve na foto.

 
O camiño anterior lévanos ao lugar de Fontao onde hai varias casas abandonadas.

Mirando á esquerda, aló enriba vemos Trasmonte que pertence á parroquia de S. Martiño.

Outra vivenda que empezaron a restaurar pero leva tempo parada esa renovación en Fontao. Estamos na parroquia de Santa Cilla (Foz)

As orixes do Pazo de Fontao remóntanse ao S. XVI aínda que a parte máis importante da casa é do S. XVIII. O camiño dá a volta ao redor do pazo e pódense admirar os magníficos xardíns, a capela, o cruceiro...

Pazo de Fontao

O 1º señor deste lugar foi D. Rui Sánchez de Moscoso. No 1595 constitúese o Mayorazgo do Solar de Fontao como "señorío con jurisdicción civil e criminal" (por eso na casa hai mazmorras) a favor do petrucio (xefe da casa) D. Lorenzo López de Moscoso y Miranda, señor de Ferreira e S. Martín de Mondoñedo.


A capela está dedicada á S. Andrés e nela están enterrados 8 antepasados do Condado.
Pazo de Fontao
Neste punto temos dúas opcións que van dar a estrada, os dous camiños que vemos chegan á mesma cuns metros de diferenza . Nós imos de frente porque así temos menos metros pola estrada.

No S. XIX, hai que facer referencia a un gran personaxe da Casa: D. J. Mª Moscoso de Altamira y Quiroga que foi o 1º Conde de Fontao. Naceu en Mondoñedo onde foi nomeado Comandante do Reximento de Milicias e alcalde desa cidade.
Máis tarde trasladouse a Ferrol onde foi alcalde. Foi tamén Presidente das Cortes e Ministro de Fomento en Madrid. Foi ademais o 1º Presidente do Senado cando foi creada esta Institución. No 1840 foi nomeado Conde De Fontao.
Outro gran personaxe da Casa de Fontao foi D. José Moreno Osorio , IV Conde de Fontao, Enxeñeiro de Camiños, Conselleiro de RENFE e gran amante de Lugo e a súa provincia onde promoveu o accceso ferroviario e a ampliación do Porto de Foz onde hai unha praza chamada "Praza do Conde de Fontao".
Actualmente o VIII  Conde de Fontao é D. José Manuel Romero Moreno que pasa longas temporadas neste pazo que mantén sempre moi ben coidado.
Pazo de Fontao.

Abandonamos a zona do pazo baixando poo camiño da esquerda.


Que nos leva directamente á estrada LU- 151 que cruzamos.

Xa estamos ao pé do río Ouro aínda que non podemos velo. Está á nosa esquerda. Hoxe atravesei por este monte que estaba rozado, se non está acondicionado hai que ir uns poucos metros pola estrada para pillar á esquerda, onde xa vemos a ponte de madeira que nos leva á outra marxe do río.



Ponte que nos cambia de marxe do río.


O Río Ouro nace na Serra do Xistral, na parroquia do Pereiro (Alfoz) e ten un percorrido de case 30 km. ata a súa desembocadura no Cantábrico en Fazouro onde forma unha pequena ría.
Río Ouro

Agora levamos á dereita o río e á esquerda unha canle que servía para levar auga a unha central eléctrica que veremos despois. Dous parruliños nadaban tranquilos.

A chamada ás veces "Fervenza da Ruxida", non é tal fervenza senón unha presa para alimentar á antiga Central Hidroeléctrica que veremos despois. É dicir sería unha cascada artificial pero o caso é que é moi fermosa.

O entorno da Presa de Posada é idílico e convértese no lugar propicio para descansar e repoñer forzas.
Presa de Posada

Voltamos sobre os nosos pasos e atravesamos de novo esta tupida arboreda que semella formada por acacia negra. En total son 200m. os que temos que repetir nesta ruta.

A partires das acacias, seguimos pola ruta do río Ouro que nos deixa este fermoso percorrido.




A ver quen se atreve a cruzar a canle por esa ponte...Menos mal que non temos que facelo.


E aquí chegamos ao punto no que imos dar a volta cruzando a ponte que vemos na foto. A ruta do Ouro continua uns km. máis pero como queremos facela circular, damos a volta dende aquí, dende a  antiga Central Eléctrica.

Despois de cruzar a ponte, podemos volver ao inicio que está moi cerca, pola estrada ou ben, se está acondicionada a beira do río como estaba hoxe, podemos ir pola beira do río.

Hoxe, pola beira do río, aparecía o carreiro bastante ben definido e por aí fun. Serán uns 100m. ata chegar de novo ao coche.

Rematamos neste punto onde comenzamos e onde o Ouro pasa ben pegadao á estrada.