Amosando publicacións coa etiqueta Guitiriz. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Guitiriz. Amosar todas as publicacións

domingo, 5 de xullo de 2026

PONTE DE SA- IGREXA DE PÍGARA. RUTA CIRCULAR. (VILALBA/GUITIRIZ)

Proseguindo co Camiño de Santiago Norte, hoxe tocou outro pequeno tramo: OLLO! Non estou a facer o Camiño de Santiago, senón aproveitando para coñecer tramos curtos e planificando a ruta por outros lugares para facela circular. O tramo coincidente co Camiño de Santiago gustoume menos ca o anterior, xa que ten demasiado asfalto.

Características da ruta:

Lonxitude: 9km.

Dificultade: fácil

Ruta circular só sinalizado o tramo que corresponde co Camiño de Santiago Norte. O meu track en WIKILOC

Descripción:

Esta ruta ten inicio na parroquia de Insua (Vilalba) concretamente aparquei o coche xunto ao bar Alejandro, ao pé da estrada N-634. Aí hai un bo sitio, moi amplo para poder aparcar.


Cruzo a estrada para dirixirme á Ponte de Sa. A ponte é de orixe medieval pero foi reedificada varias veces. Salva o río Labrada

O ollo da ponte, lixeiramente oxival, denota a súa orixe medieval.

Ponte de Sa

Seguindo as indicacións do Camiño de Santiago, dirixímonos agora á pequena aldea de Ponte de Sa.

Aldea de Ponte de Sa
Cruzo por debaixo da autovía A-8

Estou en A Cardosa, a punto de abandonar o municipio de Vilalba. Hai que atravesar agora a N-634 logo de camiñar uns metros polo camiño pararlelo á estrada.

Un tradicional camiño. Lástima que vai durar ben pouco...


Estamos na comarca da Terra Cha e o nome débese a algo que está ben claro vendo as chairas polas que imos.

Pequenas aldeas ou lugares con casas de pedra. Estamos xa no concello de Guitiriz.

Un campo de centeo. Pola zona onde eu vivo (Mariña Lucense) non se ve ningún.

En todo o percorrido vou vendo de seguido estes peches de fincas con grandes laxas.
"É de grande importancia na paisaxe a presenza dos valados nas parcelas do agro. As tendencias actuais de peches estandarizados de escasa calidade material e construtiva, que non prestan atención ao contexto no que se insiren, están a modificar a paisaxe agrícola tradicional, supoñendo unha perda de identidade para esta". 
Peches con laxas
Pasamos pola aldea de Lamela da parroquia de Pígara e que ten sobre 20 habitantes.

Algo máis adiante atopamos a aldea de As Penas tamén da parroquia de Pígara. Hai outra aldea co mesmo nome, As Penas que pertence á parroquia de Roca.
As Penas

Unha casiña que a hedra está devorando.

O poboamento da Terra Chá fundaméntase nunha ocupación do espazo sumamente dispersa ó longo dun territorio de suave relevo, onde van xurdindo, a escasa distancia uns dos outros, todo un conxunto de lugares configurados por un número moi pequeno de vivendas ou granxas illadas, agrupadas en barrios. O escritor Manuel María (1967) expresouno así: 
A Terra Chá somente é: un pobo aquí, outro acolá, 
Mil arbres, monte raso, 
Un ceio chumbo e tráxico
 No que andan as aves a voar. 
O resto é soedá


Entramos en Casasnovas.

Non podo resistirme a sacar unha foto desta casa que me parece que está femosamente restaurada.

Neste cruce con sinalización e un panel informativo sobre o Camiño de Santiago Norte, pillaremos á dereita.

Imos por este camiño fermoso sen deixar de ver en todo o noso percorrido ata o de agora os peches con laxas.

E aquí deixamos o tramo coincidente do Camiño de Santiago, pillando á esquerda. O Camiño segue de frente.

Vou en dirección á igrexa de S. Pedro de Pígara e o 1º que atopo chegando é este cruceiro e, cruzando a estrada, o campo da festa.

Pegada á igrexa está a antiga rectoral que coma todas é unha casa grande que denota a importancia que tivo. Actualmente, está case en ruinas, ao igual que a maioría das que atopo por aí adiante.
Casa Rectoral de Pígara

Neste mesmo espazo, xunto á Rectoral, atopamos o antigo Teleclub de Pígara que supoño que sería un punto de encontro social importante para os veciños desta parroquia.
Antigo Teleclub

A igrexa de S. Pedro de Pígara é unha construcción de principios do S. XX sobre unha antiga capela. 
Igrexa de S.Pedro de Pígara

Ao pé da igrexa temos un cemiterio pero non un calquera, xa que na Terra Chá abundan os cemiterios góticos con altos pináculos de pedra coma este de Pígara.
Cemiterio gótico de Pígara

Tamén vemos unha aberración; esta construcción de bloque, cuberta de uralita que fixeron pegada á Casa Rectoral e que afea o entorno e o conxunto da igrexa. Nótase que é unha construcción bastante recente e hai dentro dela aínda un carro.

No adro da igrexa hai un monumento dedicado ao que foi un cura moi querido na comarca: Constantino Vázquez Seijido, gran impulsor dalgunhas obras como a igrexa, a Casa rectoral...destacando a súa axuda aos máis necesitados.
Monumento a un antigo cura

A antiga escola na que hai un busto do cura párroco anterior.
Antiga escola de Pígara

Agora voltaremos ao punto de inicio, en principio, por asfalto.

O hórreo estilo Vilalba ten planta rectangular con cámara longa, estreita e alta soportada por dous piares ou por un muro macizo como neste caso. A cuberta ten dúas augas de pouca pendente. Destaca o pequeno balcón que ten diante da porta.
Hórreo estilo Vilalba

As típicas laxas formando peches seguen presentes.

Cruzo a estrada N- 634

Pouco despois tamén atraveso a A8  por unha ponte que a cruza.
Autovía A-8

Camiño durante uns metros en paralelo á autovía.

Despois tomo un camiño de monte durante case 1km. e estarei no punto máis alto da ruta.

Camiño de novo en paralelo á autovía.

Xa estou en Cardosa da parroquia de Ínsua, concello de Vilalba.
Cardosa

O entorno desta pequena aldea é ben fermoso.

Imos por este camiño xa moi cerca da Ponte de Sa.

Desemboca o camiño anterior nun grupo de casas. Sigo estando en Cardosa por onde pasei antes. 

Dende Cardosa, o tramo final ata chegar ao inicio vai polo mesmo lugar que a ida.

Cruzamos de novo á Ponte de Sa. Deseguida chegarei ao punto de inicio.

Páxinas web consultadas:

https://juanadevega.org/wp-content/uploads/2023/01/guia_boas_practicas_terracha_imp_xun_o2016.pdf
https://horreosdegalicia.com/estilos/

mércores, 3 de maio de 2023

RUTA DA AUGA. PR-G 99 (GUITIRIZ)

 


Fomos ao concello de Guitiriz para realizar a archicoñecida "Ruta da Auga" (PR-G 99). Anteriormente tamén realizamos a Ruta da Pedra de Díaz Castro e A Ruta da Auga e da Pedra. Dúas rutas que moito nos gustaran. A de hoxe non foi menos.

Guitiriz, na provincia de Lugo e, dentro deste, na Comarca da Terra Cha. É unha vila termal, da auga e tamén da pedra que conta con máis de 5000 habitantes e 18 parroquias. Guitiriz posee un gran Patrimonio Histórico Cultural.

O nome de Guitiriz procede do rei suevo Witerico que fundou a vila no S. VI.

Características da ruta:

Lonxitude: 20 km.

Dificultade: moi fácil

Ruta lineal ben sinalizada agás nun pequeno cruce onde collíamos ao revés e o track que seguía nos axudou a voltar ao camiño correcto.

Deixo o meu track en WIKILOC:

A miña valoración desta ruta:🔆🔆🔆🔆🔆

Descripción da Ruta:

Partimos da parroquia de Parga, concretamente do lugar de S. Alberte. Podemos aparcar nun aparcadoiro que hai antes de cruzar a estrada N-VI e as vías do tren ou ben cruzar co coche estas vías (Moito coidado, xa que é un paso a nivel sen barreiras) , cruzar a Ponte de S. Alberte e aparcar pasada esta ponte como nós fixemos. (A ponte é moi estreita e semella que non pasas pero si que se pode atravesar.

Pasada esta ponte de S. Alberte dá comenzo a ruta. 

A Ponte de s. Alberte é lugar de paso para os peregrinos do Camiño Norte e formaba parte do Camiño Real de Madrid á Coruña.

Ponte de S. Alberte

Posiblemente esta ponte está construida sobre unha antiga ponte romana. De estilo gótico (siglo XIV), está construida en sillería granítica. Conta con dous grandes arcos un oxival e  outro, con sensibles diferenzas respecto a este, sospeitase que sexa  froito das reformas do S. XVIII.

Despois de cruzar esta ponte, collemos á dereita e deseguida veremos o sinal de "Ruta da Auga" en dúas direccións e por calquera delas iremos ben. Se pillamos á dereita, imos ao pe do río e quédanos a capela á esquerda, podemos achegarnos a vela e voltar a ese sendeiro que deixamos.

Se seguimos o outro sinal, máis de frente, imos directamente á capela e á fonte pero....OLLO hai un camiño en costa onde se ven os sinais do Camiño de Santiago!! Por aí NON é a nosa ruta. Teremos que darlle a volta á capela e na parte posterior da mesma hai un enlace ao sendeiro pegado ao río que é por onde hai que ir.

Ponte de S. Alberte

Nun entorno moi fermoso atopamos 1º a Fonte da Fala. De estilo renacentista,  a xente bebía desas augas que dicían que tiña propiedades curativas de males relacionados coa fala. Tamén acudía xente que se dicía que estaba endemoniada. A auga desta fonte sempre foi moi valorada por peregrinos e veciños.                        
Fonte da Fala

Ao pé da fonte, vemos a monumental capela de estilo gótico de S. Alberte do S. XIV. Neste fermoso entorno celébrase cada ano no mes de maio unha popular romaría.
Capela de S. Alberte

O arco de medio punto que se ve na imaxe seguinte, revela o estilo gótico da capela.

Os  8 contrafortes que ten son os que lle dan un aspecto maxestuoso
Capela de S. Alberte

O noso percorrido vai ao pé do río Parga durante 1,5 km. aprox.
Río Parga

Despois alónxase do río e temos a 1ª subida e única da ruta con moi pouco desnivel e moi curta.

Hai un punto onde vemos as vías do tren de media distancia que unen A Coruña con Monforte ou Ourense.
As vías do tren

Deseguida torcemos á dereita para voltar xunto ao río:
Á dereita, baixada ao río

Atopamos esta curiosa barquiña feita toda ela con materiais reciclados como botellas de plástico.
 
Temos que atravesar a ponte que vemos na foto, Ponte Piteiro, para seguir á beira do Parga pero pola outra marxe.
Ponte Piteiro

No noso percorrido imos no medio de carballos, bidueiras, salgueiros...
Carballos, bidueiras...

Estas plantas que vemos chámanse dente de león ou mexacán. As follas son usadas para ensaladas e tamén se usan para fabricar productos farmacolóxicos naturais indicados para múltiples enfermidades.

                                                       Mexacán ou dente de león.

A Fonte de Valdovín de augas menciñais foi construída en pedra no 1950. Por iniciativa dos veciños e comuneiros de S. Estevo de Parga, a fonte foi cuberta por un templete heptagonal no ano 2002 e acondicionouse ao pé unha pequena área recreativa. As súas augas sulfuradas e fluoradas son indicadas para doentes do figado e riles, afeccións da pel e trastornos dixestivos.

                                                             Fonte de Valdovín

O concello de Guitiriz é moi rico en augas termais.
Fonte de Valdovín.

Na seguinte foto aprezamos con detalle como conviven carballos, bidueiras e salgueiros:

Chegamos a Parga e á súa área recreativa moi grande e onde vemos primeiro un bar e unha piscina fluvial. Nesta cafetería con terraza exterior paramos a descansar tomando algo.

Esta área ten tamén un parque infantil, cancha de baloncesto, campo de fútbol...

Cruzamos a estrada e segue a área recreativa " A Carballeira", fermoso lugar onde vimos non só carballos senón outras árbores autóctonas como castiñeiros e varias mesas con bancos, barbacoas que ao pé do río serven de lugar de relax e divertimento.
Neste lugar celébrase unha arraigada feira de caracter quincenal.
A Carballeira de Parga

Ao deixar a área recreativa A Carballeira, vemos este muíño restaurado no ano 2007.
Muíño da Carballeira

O percorrido continua igual de fermoso ás beiras do río que vai moi tranquilo e non se sente, xa que non ter que saltar precipicio ningún.

A cor verde inunda toda a paisaxe nesta época. Estamos a 1 de maio.

Salgueiros, bidueiras, carballos  novos e algún amieiro medran á beira do río:

Crazamos unha estrada local na parroquia de Becín.

O río Ladroil, afluente do Parga, é o que agora nos acompaña. Vemos unha rústica ponte de pedra que non temos que atravesar.

As bidueiras distínguense moi ben pola súa cortiza branca. Son árbores moi presentes nas beiras dos ríos.
Manuel María, o poeta da Terra Cha, nacido en Outeiro de Rei, escríbelle así ao bidueiro ou abidueira:
Que branca é a abidueira!
Cara ao ceo anda a soñar!
Feita zoca anque non queira,
moita lama ha de tripar!

As follas da abidueira tamén son inconfundibles. En todo o norte de España, podemos atopar estas árbores ata os 2000 m. de altitude.
Son árbores moi resistentes á humidade e ás baixas temperaturas. A madeira da abidueira foi moi empregada en carpintenría, na fabricación de zocas e utensilios de labranza.

Aínda que poucos, tamén vimos eucaliptos. A diferenza entre un bosque autóctono e un eucaliptal vese ben na foto.

As construccións que vemos na seguinte foto chámanse pasos ou poldras e servían para poder cruzar un río. Tal vez sexa unha das maneiras máis antigas de facelo e as orixes pérdense no Neolítico.

                                                Poldras ou Pasos para atravesar o río.

Estamos pasando polo lugar de Ansede na parroquia de Lagostelle.
Ansede

Agora imos alonxados do río pero a paisaxe segue igual de fermosa:

Xa chegando a Guitiriz atopamos esta Área de Autocaravanas cunha orixinal fonte, parque infantil...Aquí hai tamén paneis de sinalización da ruta que estamos a facer e unha construcción (a da foto) chamada "Casa da Auga", unha especie de Centro de Interpretación pero que estaba pechado.

Fonte e Casa da Auga

Vemos a estrada N-VI que era a antiga vía de comunicación antes da A-6 e que cruza Guitiriz polo centro. Nós, que xa xantáramos o bocadillo uns km. antes, collemos á esquerda uns metros de nada para tomar o café na Pensión-Restaurante Cisne.

Voltamos sobre os nosos pasos para seguir a ruta e vemos na gasolineira esta fermosa escultura.

Imos cara á Área Recreativa de Sete Muíños. Este percorrido de 2,5 km. xa o fixemos na ruta Sete Muíños e Ruta da Pedra e da Auga xa que xusto partimos e voltamos a este lugar, ao pé da gasolineira na N-VI. No foto vemos unha presa que surtía auga a un antigo muíño.
 
Agora camiñamos ao pé do río Veiga, afluente do Parga.

Cruzamos algunha ponte de madeira:


Tamén cruzamos a estrada moi cerca da vila de Guitiriz:

A Área Recreativa de Sete Muíños é enorme e dentro dela hai un parque infantil, dous muíños, unha piscina fluvial, mesas, bancos, barbacoas....o río pasa aquí xoguetón, sorteando rochas formando pequenos saltos de auga. Un fermoso lugar!!
Área Recreativa de Sete Muíños


Área Recreativa de Sete Muíños


Área Recreativa de Sete Muíños
 
Imos un curto traxecto pola estrada (ten un bo arcén) e deseguida torcemos á dereita:

Desembocamos noutra estrada local, moi preto da A-6 e imos á esquerda por onde indica o sinal. (A ruta está ben sinalizada)

Atravesamos unha ponte sobre a A-6:

Dende a Área de Sete Muíños alonxámonos definitivamente do río pero a paisaxe de interior segue a ser moi fermosa:

Atravesamos o lugar de O Pazo pertencente á parroquia de Lagostelle. Supoño que o nome lle virá por este inmenso pazo que actualmente semellan dúas vivendas.
O Pazo

Debeu de ser un pazo importante. Na foto vemos a súa capela. Non atopei referencia ningunha sobre a quen pertence ou pertenceu este pazo.
O Pazo

Seguimos entre prados, carballos. bidueiros...O final está moi cerca.


O muíño que vemos agora é o de Pardiñas. Dá gusto velo restaurado!
Muíño de Pardiñas


Pardiñas é un lugar da parroquia de Lagostelle.
Pardiñas

No Balneario de Pardiñas rematamos esta ruta.

O balneario conta tamén cunha igrexa bastante grande.

O promotor destas instalacións foi Domingo Cabarcos. Era galego emigrado a Cuba e cando voltou levantou xunto á súa muller este balneario nun lugar onde as augas eran xa aproveitadas dende había moito tempo na Fonte de Santo Domingo.
Este balneario foi inaugurado no 1955 e despois pasou a outros familiares que o venderon. A familia que o comprou despois segue sendo a propietaria.
Coa apertura deste balneario, Guitiriz reforzaba o seu prestixio como vila termal que xa tiña ao contar con outro balneario anterior que facía da vila un lugar de veraneo.
Na foto vemos o edificio de porta e ventás verdes que é onde está a Fonte de Santo Domingo. (Hai horario de apertura). Tamén vemos o local que era bar e aloxamento.
Balneario de Pardiñas

Neste fermoso entorno, celébrase dende o ano 1980 o famoso Festival de Pardiñas de música folk.




Páxinas web consultadas:
https://galiciapuebloapueblo.blogspot.com/2020/05/san-alberte-guitiriz.html
https://www.escapalandia.com/area-recreativa-de-parga-con-ninos/
https://www.escapalandia.com/la-ruta-da-auga-de-guitiriz-con-ninos/