RUTA CIRCULAR DENDE O BARRAL (MONDOÑEDO)

 Outra ruta no concello de Mondoñedo, que sempre ten percorridos que sorprenden con algo: arboreda autóctona, recónditas aldeas, vistas extraordinarias...neste caso, esta pequena ruta ten algo de todo o anterior.

Características desta ruta:

Lonxitude: 7,6 km.

Dificultade: fácil

Ruta cisrcular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descrición:

Partimos dende a capela de S. Antón na aldea de O Barral.  É un templo de planta rectangular con cuberta a dúas augas e unha espadana dun só corpo e un só van sobre a porta principal. A súa construción data probablemente do século XVIII.

Capela de S. Antón

Deseguida nos damos conta de que aquí xa estivemos noutra ocasión, pero cando? Claro! cando fixemos a ruta longa da Auga que pasa por aquí!!!

O Barral é unha pequena aldea que pertence á parroquia de Argomoso.

O Barral

Vistas dende O Barral a 345m. de altitude:

Vistas á aldea de Padín e ao lonxe a Serra da Toxiza:

 Na foto seguinte, Maariz.

Toca ir por estrada compartindo percorrido coa Ruta da Auga.

Alí abaixo, Padín por onde pasa o Camiño Norte de Santiago.

Pasamos ao pé de Supena, aínda que non vemos a aldea que queda tapada polos ribazos que vemos na foto.

Supena

Nun cruce, ao pé de Supena, se imos pola Ruta da Auga temos dúas opcións: atravesar Supena e ir cara á cascada do Salto do Coro ou pillar cara á Cova do Rei Cintolo, que foi o que nós fixemos.

Vemos o Centro de Interpretación das Covas do Rei cintolo.

Centro de Interpretación das Covas.

Nunha curva vemos as pasarelas de madeira que conducen á Cova. Nós seguimos a estrada.

Pasarela cara ás Covas do Rei Cintolo

Atopamos unha vivenda que parece habitada e, de feito, vimos dúas persoas. 

Seguimos pola estrada que nos vai conducir a Pausalido.

Pausalido pertence á parroquia de Santiago de Mondoñedo. É unha ladea moi pequena na que vimos unha rapaciña que nos falou moi agradable.

Pausalido

Dende Pausalido vese ben Vilar, lugar que, coma moitos núcleos da zona, quedou deshabitada polo declive das actividades agrícolas tradicionais. Actualmente, Vilar é un  complexo etnográfico e turístico funcional, visitable e adicado á divulgación da prehistoria.

Aló embaixo, Vilar

Outra vista de Pausalido, unha aldea en total decadencia. Aquí deixamos a ruta da Auga que continua cara a Pacios, Vilar, Supena...

Pausalido

Dende 344 m. de altitude, en Pausalido, así son as vistas.

Rematamos o asfalto e por este camiño seguimos o percorrido. Pregunteille á rapaciña que vimos en Pausalido se tiña saída este camiño e díxome: " si....cara á montaña...pero se non ten saída, poden dar a volta..."

As vistas na subida:

Atopamos varios peches para o gando. Sempre debemos deixalos tal e como os atopamos.

E chegamos a un lugar no que algún día houbo vida en varias vivendas. Están hoxe totalmente en ruinas demostrando que este lugar leva tempo abandonado, en concreto, máis de 40 anos. Estamos en As Invernegas.

     As Invernegas

Outro peche nas Invernegas.

Os únicos seres vivos que vimos nete lugar son esas vaquiñas que pacen nos pastos que rodean o caserío.

Temos que pillar por ese camiño que vemos. Nós despeitámonos un pouco aí e pillamos por algo máis arriba por un carreiro. Deseguida nos decatamos de que íamos mal e baixamos ao camiño ese.

Rematado o camiño anterior, toca baixar por entre eucaliptos.


Estamos en outono e aparecen os cogomelos.


Baixamos por un camiño ancho de monte que ten posta unha alfombra verde...

Estamos chegando a Pausalido (ao pé da casa que atopamos primeiro) e hai outro peche.

Agora imos por esta pista que un día tivo asfalto.

Dende un deteminado punto, vemos Pausalido.

Atopamos un Miradoiro dende o que non se ve nada!!

Miradoiro

Antes de facer un miradoiro haberá que ter en conta que as árbores medran nos montes privados que hai por debaixo do mesmo...

Miradoiro

Xa chegando de novo ao punto de inicio, temos estas vistas.

Xa venos O Barral, onde temos o coche.

ALTO DO PADORNELO (LINDÍN_MONDOÑEDO)

 O Alto de Padornelo é un miradoiro natural uns 615m. de altitude na parroquia de Lindín, en Mondoñedo.

Características desta ruta: 

Lonxitude: 8km.

Dificultade: Fácil.

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descrición :

Partimos de Barral de Cima, na parroquia de Lindín. Aparquei xunto a un parque infantil. Agora que non quedan nenos nas aldeas, hai parques; antes, cando si había nenos, non había parques...

Barral de Cima (Lindín)

Por aquí pasa o Camiño de Santiago Norte que vai cara a Mondoñedo. 

Barral de Cima. Ao fondo, a autovía A8

Empezamos camiñando por unha estrada local durante uns poucos metros. Ao pouco (onde están os eucaliptos ao fondo) pillaremos un camiño á esquerda.

Vista dos barrios de Lindín: O Caxigo e  O Castro.

Lindín

Vista doutro barrio: O Chao de Lindín.

Lindín

Camiñamos entre eucaliptos por un camiño de monte:

Primeira imaxe que nos chega da vila de Mondoñedo:

Ao fondo, o Alto de Padornelo, a onde temos que chegar.

Seguimos por un camiño de andar fácil.

A amorodeira brava, amorodo silvestre, morogos, morotes, morillóns ou careixón é unha planta herbácea perenne da familia das rosáceas, que medra brava en lugares frescos e húmidos, nos claros dos bosques, xeralmente preto dos regos.

O amorodo silvestre foi o preferido en Europa dende a Antigüidade, e dende o século XIV comezou o seu cultivo organizado.

Os talos florais non presentan follas. No seu extremo aparecen entre abril e xuño as flores, non máis de cinco, brancas, de cinco pétalos brancos. O froito, que coñecemos como "amorodo bravo" ou "morote", é en realidade un engrosamento do receptáculo floral, sendo os puntiños que hai na pela os auténticos froitos, aquenios de arredor de 1 mm de diámetro

O amorodo silvestre consómese dende a prehistoria, como testemuñan numerosos achados arqueolóxicos. Foi coñecida polos gregos e romanos; varios poetas dedicáronlle versos, entre eles Ovidio, Plinio e Virxilio. A partir do S. XIV emprendeuse o seu cultivo, acadando froitos de maior tamaño e menos agres.

É un froito que ten en Galicia moitísimos nomes: Quereixón, pote, morote, morota, morondo, morogo, morodo bravo, morodo, morodio, morillote, morillón, morango, mirillote, meroto, merote, merogo, merodo, merodio, meirogo, marote, marogo, freses bravas, frese, fresa salvaxe, fresa bravía, fresa brava, fresa, freces, érbedo, careixón, aspo, amurolo, amorozo, amoroto, amorote, amororo, amorón, amorolo, amorollo, amorodo, amorodio, amorillón, amorodo, amerodo, amaroto, amarote, amarillote, almuroces, almirúendano, alfreces, afreses e afresa brava. Onde ewu nacín chamábase amorozo.

Seguimos nun camiño de monte entre eucaliptos.

Dende unha altitude de 485m. xa temos estas vistas de Mondoñedo.

O camiño anterior desemboca na estrada que vai ao Alto do Padornelo.

A Canteira de Padornelo é unha área de extracción de cuarcitas, coñecida como Cuarcitas Padornelo

No Alto do Padornelo hai varias antenas de comunicación. Cando chegamos xusto ao alto empezou a chover e fastidiaronse as vistas.

Empezou de súpeto a despexar e xa poidemos ver Mondoñedo.


O Púlpito de Leiras Pulpeiro (escritor mindoniense) é un miradoiro natural no Padornelo. As vistas a todo o val de Mondoñedo dende aquí, son excelentes.

Púlpito de Leiras Pulpeiro

Vistas do val de Mondoñedo dende o Púlpito de Leiras Pulpeiro.


Tamén se ve Foz dende aquí.


Agora empezamos a baixar por un ancho camiño:


A verdade é que os camiños de todo o percorrido están en perfecto estado:

Moitos bidueiros na beira do camiño. Esta árbore reprodúcese moi fácil se está no lugar axeitado.

Camiñamos pegadas á Autovía A8 neste tramo.


Xa chegando a Barral de Cima (Lindín) onde temos o coche.



Páxina web consultada:

https://gl.wikipedia.org/wiki/Amorodeira_brava