Amosando publicacións coa etiqueta ruta costeira. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ruta costeira. Amosar todas as publicacións

martes, 24 de marzo de 2026

COSTA DE FOZ II: CASTRO DE FAZOURO- PRAIA DA RAPADOIRA

 No 1º tramo da Ruta "COSTA DE FOZ" percorremos 7,5 km. (dende a praia da Areoura ata a de Area Longa) Hoxe percorreremos 8,4 km. (dende o Castro de Fazouro ata a praia da Rapadoira en Foz)

Características: 

Lonxitude: 8,4 km.

Deficultade: fácil

Ruta lineal sen sinalizar aínda que moi intuitiva. O meu track en WIKILOC:

Descripción:

Partimos dende o Castro de Fazouro,  un castro marítimo que aproveita unha pequena península. A estructura que se pode ver corresponde aos últimos momentos de ocupación do Castro (Finais do S. III d. C) Actualmente hai excavados uns 400 m. cadrados.

Castro de Fazouro

Vistas cara a Burela dende o Castro.

Castro de Fazouro

O castro abarcaría bastante máis espazo, que está sen escavar. É un castro bastante grande que ocupa toda a península e que di a xente máis vella do lugar que antigamente era unha illa e só había unha ponte para poder cruzar.

Castro de Fazouro

Ao pé do castro está a praia de Area Longa, máis coñecida polos veciños como praia do Castro, unha praia que comparten as parroquias de Nois e Fazouro. Hai uns anos está praia estaba bastante concurrida pero foise deteriorando, fóronse metendo moitas pedras e  a baixada que antes había foi destruida polo mar e actualmente é imposible acceder a ela polo lado de Fazouro.

Por riba, unha parte do paseo marítimo que hai por riba da praia caeu hai xa dous invernos e no foi reconstruido.

Praia Area Longa ou O Castro

Seguimos a camiñata con vistas ao mar.

Pasamos polo Porto de Fazouro, lugar onde antigamente había lanchas que ían ao mar dedicándose á pesca de baixura. Xa hai ben anos que a actividade pesqueira desapareceu e hoxe este lugar serve a algúns veciños como praia, xa que é un lugar moi axeitado para o baño e para non encherse de area porque só hai unha pouca e só en marea baixa. A xente ponse nas rochas. 

Aínda queda algunha caseta de antigos pescadores, como se ve na imaxe.

Porto de Fazouro

Unha imaxe do porto en marea chea e con temporal marítimo.

Porto de Fazouro

Era un espectáculo ver hoxe o mar:

Unha imaxe de antigas casetas de pescadores. Dúas delas xa caeron.

Porto de Fazouro

 Hoxe era un espectáculo  ver o Cantábrico.

A forza das ondas:

Exemplo claro da erosión nos acantilados:


Na foto seguinte, o barrio de Lousada, aló enriba. En 1º plano, Bargado.
Lousada e Bargado

A praia da Pampillosa:
Praia da Pampillosa.

Aínda que nesta foto non se apreza ben ao estar chea a marea, dende hai uns días pechou o lugar por onde o río Ouro desembocaba no mar . O río desemboca agora pola escollera.
Desembocadura do río Ouro

Imos pasar pola Ponte de Ferro. Esta ponte instalouse no 2010 en sustitución doutra vella que se deteriorara. A ponte foi construida a finais do S. XIX.
Ponte de Ferro

Antes de pasar pola Ponte de Ferro, pasamos por debaixo da ponte do tren e da da estrada.

Cruzando pola Ponte de Ferro e mirando á dereita no sentido que nós imos, vemos o barrio de Vilarmea.
Río Ouro e o barrio de Vilarmea.

Nesta área recreativa, ao pé do río e moi cerca da praia da Pampillosa, hai un pequeno parque infantil e bancos, mesas e grellas que aproveita moita xente para vir comer. É un lugar con moito éxito xa que cando o tempo está bon sempre hai xente, incluso é popular celebrar os cumpres aí.
Área Recreativa

Deixaron esta parte da ponte antiga en exhibición.
Área Recreativa

Continuamos a camiñata polo paseo inaugurado no 2023.

A praia da Pampillosa acordou xa mellores tempos. Houbo unha época (na década dos 90) que esta praia tivo incluso bandeira azul, contaba con socorristas...Actualmente  e, dende hai xa uns cantos anos, perdeu todo o anterior porque se foi convertindo nunha pedreira, cada vez aumenta máis e máis o espazo con pedras.
Praia da Pampillosa

Vista do paseo marítimo por onde iremos.


A erosión do mar vai modelando a nosa costa. A rasa cantábrica está formada maiormente por pizarras e cuarcitas que conforman un terreo blando e facilmente erosionable.

A praia do Sarrido é unha pequena cala que en marea chea queda sen area.

Atravesamos un rego pola ponte de madeira:

No paseo hai abundantes bancos para descansar contemplando o mar.

Ás veces deixamos o paseo "oficial" para ir máis pegadas ao mar. A verdade é que eu prefiro estes carreiros naturais de toda a vida.

Aínda que só se ven pedras e rochas, esta é a praia de Peizás. En marea baixa é moi fermosa e ten area.

Fermosa imaxe da nosa costa na enseada de Auga Doce.
Enseada Auga Doce

A praia de Llas é a máis longa do concello con 760m e é moi frecuentada no verán. É un areal semiurbano e conta cun sistema dunar importante bordeado pola estrada.
Recibe ventos do Cantábrico que provocan ondas moderadas, polo que é apta para a práctica de deportes náuticos. 

Antes do auxe do turismo na zona da Mariña luguesa, a comezos da década de 1970, as dunas da praia, coñecidas como Os Ceás, eran usadas como cemiterio para os animais de granxa (porcos, cabalos, vacas...) mortos por enfermidade. A falta de control veterinario provocaba que os restos fosen enterrados lonxe das casas para evitar contaxios, e escollíase lugares areosos pola facilidade para cavar. Era tal o seu aproveitamento que as dunas estaban divididas para o seu uso por distintas parroquias.

Co aumento do turismo, o camposanto animal foi trasladado ao vertedoiro dunha antiga fábrica de cerámica, xa desaparecida. Porén, aínda hoxe é relativamente frecuente que aparezan restos de osamenta animal.

Praia de Llas

O sistema dunar da praia de Llas é moi importante e no ano 2024 puxéronse balizas para evitar a entrada de xente por aí, e que tamén se sigan erosionando as dunas polo que tamén se colocou unha empalizada de madeira e puxéronse plantas típicas de ecosistemas dunares.

                                                                          Sistema dunar de Llas
 
Arcos, covas marítimas, illas, pequenos illotes e furnas ou bufadeiros son predominantes nesta rasa costeira que o mar foi modelando durante séculos e segue a facelo.


Esta peninsula que vemos na seguinte foto chámase " A Tamaniña" e sitúase entre as praias de Llas e a Rapadoira. Aquí hai un Miradoiro para descanso e observación da costa, flora e fauna, fermosas vistas do mar batendo nos acantilados
Península da Tamaniña

As ondas rompendo no illote dos Cairos e en 1º plano, a Punta do Corno.

A Praia da Rapadoira é a "nena mimada" de Foz. É unha praia urbana con tódolos servizos e rodeada de bares e restaurantes. É a elexida por moita xente, sobre todo veraneantes, pola súa boa ubicación e poruqe se forma unha charca moi grande ao pé do espigón moi axeitada para os máis pequenos.
Praia da Rapadoira


Páxinas web consultadas:
https://ogabinetedefoz.blogspot.com/2016/02/os-caminos-de-foz-no-seculo-xix.htmlhttps://gl.wikipedia.org/wiki/Praia_de_Llas
https://www.xunta.gal/portada
https://www.elprogreso.es/articulo/a-marina/llas-sistema-dunar-protegido/202404011210311743768.html
https://amarinalucense.gal/es/playa-de-a-rapadoira





venres, 20 de marzo de 2026

PRAIA DOS BLOQUES, MUÍÑO DAS ACEAS E ALDEAS DE OVE (RIBADEO)

En Ribadeo xa fixen outras dúas rutas que son estas:

RUTA INDIANA+ AS ACEAS

RUTA DA RÍA

Estas dúas rutas pasan pola maioría dos lugares polos que pasa a de hoxe, é dicir que eu xa coñecía a praia dos Bloques, o Muíño das Aceas, Vilar, Graña....pero son lugares aos que non importa voltar porque son fermosos. A ruta de hoxe ben podía chamarse tamén " A Ría" porque a Ría de Ribadeo é a principal protagonista desta camiñata, camiñaremos ao pé dela e, cando non, seguiremos a vela dende as alturas.

Características:

Lonxitude: 10,2 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu percorrido, en WIKILOC

Descripción:

A ruta ten inicio e fin na Praia dos Bloques situada na ría de Ribadeo, moi resgardada e de augas tranquilas con area fina e unha zona de herba aos lados.

Praia dos Bloques

Praia dos Bloques e, ao fondo, Castropol, xa en Asturias.

Praia dos Bloques

 En Vilavella, vemos a superficie que ocupaban os antigos estaleiros, o embarcadoiro e un carro de reparación para subir e baixar embarcacións.
Restos de Construccións en Vilavella

Especúlase con que a poboación de Ribadeo trasladouse á Vilavella dende Cabanela e Porcillán para protexerse das invasións marítimas.
Vilavella

O seguinte edificio foi a Casa das Algas. A recollida deste vexetal marino era moi habitual nas vilas da costa nos anos 70 e 80. Recollíanse aproveitando a baixamar e metíase en sacas e despois secábase. Unha vez secas perden a metade do seu peso polo que había que pillar moita para que fose o máis rendible posible. Unha vez seca, viñan camións recollela para levala á fabrica de Vilavella.
Actualmente, neste edificio está o Club de Remo da vila de Ribadeo.

                                                         Club de Remo

Seguimos pola chamada "Senda Azul", un paseo que vai dende o Faro de Illa Pancha ata o Muíño das Aceas e que agora vai ser ampliado, como despois veremos.
Senda azul

Bordeamos á enseada de Vilavella, deixando agora Ribadeo á esquerda e vendo o barrio de Vilavella coa praia dos Broques que acabamos de atravesar.
Enseada de Vilavella

Vilavella e, no alto, o cemiterio de Ribadeo polo que voltaremos despois.
Enseada de Vilavella

Magníficas vistas bordeando a ría: dun lado Castropol e do outro, Figueiras xa en Asturias.

A madeira do paeo é agora sustituída por un camiño natural.

Formada pola desembocadura do río Eo xunto con outros ríos menores, como o río Suarón e o río Grande, a Ría de Ribadeo ten 10 km de lonxitude e unha largura duns 800 m, estreitándose ata os 600 m preto da boca, onde é atravesada pola Ponte dos Santos.
 O conxunto da ría de Ribadeo está dentro da Reserva da biosfera Río Eo, Oscos e Terras de Burón e dentro do programa internacional de zonas húmidas Ramsar.
Colle o seu nome da principal vila ribeirá, Ribadeo, a única situada baixo administración galega. Os outros tres enclaves principais son, na beira asturiana e de norte a sur, As Figueiras, Castropol e A Veiga. 
Ó norte, o límite con Cantábrico ven marcado pola liña Illa Pancha (Galicia) - Punta da Cruz (Asturias).
Ría de Ribadeo

Na ría teñen afundido diversas naves. Entre elas, o galeón  S.Giacomo di Galizia no 1597 e do que se acordou a petición de Ben de Interese Cultural para os seus restos en 2019. Asemade, hai documentados outros afundimentos, como o da fragata Casas, de 43 m de eslora en 1857, ou a corveta Juliana González, da armadora Bengoechea.
Ría de Ribadeo

Nesta época están floridos os abruñeiros (nalgunha zona de Galicia tamén se chama escambrón) En castelán, chámanse endrinos. Este arbusto, ten estas flores blancas fermosas e moi olorosas. Medra moi enmarañado e ten espiñas. Os froitos, chamados abruños, son de cor azul oscura, amargos e de pequeno tamaño.

Abruñeiro

A vexetación vai facéndose máis frondosa a medida que nos achegamos ao muíño.

O muíño das Aceas (a palabra "acea" fai referencia a este tipo de muíños) dependía das mareas. Durante a pleamar , a auga almacénase e cando a marea baixa, ábrense as comportas obrigando a auga a sair e esto fai xirar unha roda  que acciona as rodas do muíño para poder moer.
Na foto seguinte vemos o muíño e a Punta da Torba pola que despois subiremos.

Muíño das Aceas

Este muíño de mareas é anterior a 1750. A fianis do 2006 foi restaurado.
Muíño das Aceas

A última vez que eu estiven nete lugar, aínda non se podía subir pola Punta da Torba e había que voltar polo mesmo camiño da ida pero abriron unha senda (os traballos aínda non remataron, pero pásase ben) Esta senda pretende unir este muíño das Aceas coa antiga vía do tren mineiro. 

Seguimos por esta pista recén aberta ás beiras da N- 642 pola dereita e á beira da ría pola esquerda.

A pista remata aquí.  Supoñemos que terán que salvar o desnivel cunha ponte.

Como vemos, os traballos non remataron. Neste lugar antes ubicábase un Miradoiro.

Dende o miradoiro anterior baixamos por unha pista que xa existía e vemos un Observatorio de Aves.

Observatorio de aves

Agora empeza un camiño que seguimos durante uns 200m. O camiño continuaba e non sabemos onde remata pero nós queriamos cruzar a N- 642 para acceder á outra parte da ruta.

 Non atobamos por onde subir ata a estrada que tíñamos moi cerca e de súpeto vimos un carreiro polo medio dos eucaliptos que nuns poucos metros nos levou á estrada.

Cruzamos a estrada  nacional para pillar a local.

Abandonamos a beira da ría e imos ganando altura e tendo estas vistas a Figueiras, a Ponte dos Santos, Ribadeo e camiños por onde antes pasamos.

Un hórreo tipo Ribadeo, loxicamente.
Cabozo "Tipo Ribadeo"

Aló enriba vemos A Graña, por onde despois habemos pasar.
A Graña

Vistas agora cara a parte asturiana.

Pasamos pola aldea de As Casas Novas. Estamos sempre, de momento, na parroquia de Ove.
As Casas Novas

A medida que imos subindo, despois de pasar As Casas Novas, as vistas vanse ampliando. Na foto seguinte, a ría e as montañas asturianas detrás.

Para o outro lado, a zona de Ribadeo na parte galega e tamén Figueiras e Castropol na parte asturiana.

Pasamos pola aldea de Vilar deshabitada dende 2024.
Vilar

O lugar que se ve en 1º plano, é a aldea de Vilar con vistas excepcionais.
Vistas dende Vilar

A capela de S. Esteban é A Graña.
Capela de S. Esteban (A Graña)

A Graña tiña en 2024 tan só 9 habitantes.
A Graña

Vistas dende A Graña.
Vistas dende A Graña

Dende A Graña pillamos un camiño entre eucaliptos e acacias negras.

As acacias negras están invadindo todo este monte. É unha especie invasora procedente de Australia que os aborixes empregaban como analxésico; a madeira é moi boa, considerada da mesma calidade que a madeira de nogueira. Pode causar graves problemas se s einxire porque ten alto contido en taninos e quinona: pode provocar náuseas, vómitos , diarrea...
Acacia negra

En moitos países, a acacia negra está consideradacomo unha praga. Foi declarada como especia invasora no 2020 porque ten gran capacidade reproductora e colonizadora formando espesos bosques en pouco tempo.
Acacia negra

Ademais, a acacia negra é altamente inflamable e actúa como combustible nos incendios provocando a frecuencia e intensidade destes. É ademais unha especie pirófita qe se beneficia dos incendios porque o lume estimula a xerminación das sementes.
Acacia negra

Unha vez establecida, é moi difícil a erradicación da acacia negra. En Galicia, estanse a levar a cabo actuacións encamiñadas a eliminar esta invasora porque é grande e perxudicial o impacto que produce nos ecosistemas galegos xa que impide que xerminen e medren outras especies autóctonas.
Acacia negra

Un fermoso xardín á chegada a un lugar habitado.

En Ove vemos gando vacún e moitas praderías.

Casas espalladas coma en case tódalas aldeas galegas.

Algo antes de chegar á igrexa de Ove, abandonamos a estrada para baixar por este camiño:

Desemobocamos noutra estrada local e cruzamos por derriba da N- 642.


Xa entramos en Ribadeo.

Coincidimos neste punto co Camiño Norte de Santiago.

O cemiterio de Ribadeo está ubicado nunha fermosa zona, dominando a ría.

Ten un fermoso paseo bordeado de plátanos de sombra.


O cemiterio foi construido en 1932. No seu interior repousan os restos de Leopoldo Calvo Sotelo, natural de Ribadeo e que foi presidente do goberno de España.
O cemiterio ten unha entrada monumental.
Cemiterio de Ribadeo

Os irmáns Moreno Ulloa  foron naturais de Ribadeo e emigraron a Arxentina, onde fixeron fortuna. Donaron 500000 pesetas, ademais do terreo, para a construcción deste cemiterio que ten ao fondo unha fermosa capela.

                                                                  Cemiterio de Ribadeo
Fermosas vistas dende o cemiterio.


Moitos ribadenses elixen este lugar para pasear.


Estamos chegando ao inicio/final da nosa ruta. Só queda cruzar a estrada e pillar cara ao porto.


Páxinas web consultadas:
https://gl.wikipedia.org/wiki/R%C3%ADa_de_Ribadeo
https://invasorasenramales.wordpress.com/2024/10/07/acacia-negra-la-amiga-del-fuego/
https://www.galiciapress.es/texto-diario/mostrar/1477390/acacias-preciosa-letal-invasora-montes-galicia
https://entrepiedrasycipreses.com/cementerio-de-ribadeo/