Amosando publicacións coa etiqueta ruta de interior.. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ruta de interior.. Amosar todas as publicacións

martes, 21 de xullo de 2026

S. ANTONIO DE CONCILLEIROS DENDE O ALTO DE AMBASVÍAS (VALDÉS)

 No mes de febreiro deste mesmo ano fixen unha ruta que tamén pasaba pola capela de S. Antón de Concilleiros pero cheguei a ela por outra parte da parroquia de Barcia. Pódese ver AQUÍ

A ruta de hoxe chega tamén á capela pero nun percorrido moito máis fácil e curto.

Características:

Lonxitude: 6,6 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sinalizada na parte que corresponde á PR-AS 3. Necesario un track para facela como a fixen eu. O meu en WIKILOC

Descripción:

Dende Barcia, parroquia de Valdés, moi cerca da A8, accedemos ao Alto de Ambasvías pola estrada  AS-351 (Almuña/Paredes) en moi bo estado e pintada, aínda que con bastantes curvas. En 10 km. xa chegamos ao punto de inicio desta ruta. 

No Alto de Ambasvías hai un espazo amplo para aparcar.



Deixamos aos poucos metros a estrada que vai a Argumoso e outras aldeas.

Vemos as secuelas dos incendios que asolaron esta comarca hai poucos anos. Ao fondo, o Pico Pomar, cunha elevación de 528m.


Vistas da estrada pola que cheguei a Ambasvías e montañas lonxanas.

Este tramo corresponde coa ruta PR-AS 003 que percorre a Serra de Concilleiros  pasando pola capela de S. Antón. A outra parte da serra, partindo dende Barcia, fíxena na ruta anterior.

As vistas que hai dende unha altitude de 452m.

Este é o chamado "Camiño da Misa" supoño que virá de que a xente empregaba este camiño para asistir á Misa á capela.
Camiño da Misa

Durante todo o percorrido, cando o fixen polo outro lado da serra tamén, a tónica xeral da paisaxe son os piñeiros queimados.
Vemos un sinal da ruta.

Vistas á aldea de Carlangas pola que pasarei á volta.


A fermosura das montañas que nos quedan á esquerda:

Que gusto camiñar por camiños así!!


 Xa chegando á capela atopamos O Cabanín, a parte alta dunha pequenísima aldea. Na parte baixa debe de vivir aínda alguén pero aquí, penso que  non vive ninguén; había un home cun tractor traendo comida para as vacas que había polos prados de arredor.
O Cabanín

O Cabanín aparece na relación de brañas de inverno nesta zona asturiana.

A capela de S. Antonio de Concieiro está situada nun lugar moi illado; non chega aquí ningunha estrada, chegan varios camiños pero para vir a pé, en todoterreo ou cabalo. O lugar invita á paz porque o silenzo case se pode oir e as vistas son extraordinarias.

Este foi un lugar de trasego de camiñantes que viaxaban a través do Camiño Real. Aínda podemos observar os restos dunha venta, parada de postas onde descansaban os arrieiros e  os seus animais e outras construcciones máis modernas habitadas ata épocas non moi lonxanas. Neste lugar, venérase  a San Antonio, especialmente nas festas do 17 de xaneiro. 
Capela de S. Antón de Concilleiros

Como quero facer a ruta circular, abandono o tramo oficial da PR-AS 003 para volver por Carlangas.


A tónica da paisaxe non cambia: as consecuencias dos pasados incendios seguen ben visibles.


Seguimos con vistas espectaculares.


Este camiño, desemboca na estrada AS- 351 pola que subía a Ambasvías.


Hai que ir pola estrada 800m. Hoxe está rozado e podemos ir por fóra da calzada pero Ollo!! non ten arcén e ten bastante tráfico.


Vista dende a estrada a Carlangas de Abaixo.

Baixando a Carlangas e observando ao lonxe as casas blancas, aló enriba, polas que despois pasarei. Carlangas foi braña de inverno e está situada a 300m. de altitude. Aínda que abarca bastante territorio esta aldea, ten moi poucos habitantes.

Deixo atrás as casas e empezo unha subida importante, menos mal que aínda non chega a 1km. e xa chego ao remate de ruta.




xoves, 18 de xuño de 2026

RUTA ARQUEOLÓXICA EN ADAI (LUGO)

 Tiña oído falar do Altar de Adai, dolmen de Adai...e ademais que había rutas para chegar ata estes restos arqueolóxicos que pasaban por bosques incribles; así  que fun coñecelos onte luns, 15 de xuño.

Características desta ruta: 

Lonxitude: 8,6 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. O meu track en WIKILOC

Descripción:

A ruta ten inicio e fin despois de pasar a ponte sobre o Miño en Porto- Meilán, na parroquia de Adai. Nós tivemos un pequeno oco para deixar o coche despois da mencionada ponte, pero só cabe un coche polo que ao mellor é convinte aparcar antes de cruzar a ponte, ao pé da Potabilizadora de Auga de Lugo.

Aparcamos na beira desta estrada, nunha pequena explanada que hai, dende onde saquei esta foto. 

Nesta estrada, aos poucos metros do coche, xa pillamos un camiño á dereita que nos vai levar cerca do Miño.

Rapidamente, o camiño transformase nun carreiro cunha ponte de madeira que se ve ao final da foto:

Entramos nunha fermosa carballeira:

O entorno de Porto Meilán con estes bosques e o río Miño forma parte da Reserva da Biosfera "Terra do Miño".


A Reserva da Biosfera Terras do Miño, é a 2ª máis grande da Península Ibérica e a máis grande de Galicia ocupando o 39% da provincia de Lugo onde abarca 26 municipios.

Gran parte da Reserva está incluída dentro da Rede Natura 2000 e está constituída, fundamentalmente, polos denominados paisaxes de auga e formacións de turbeiras de cobertor no Xistral.


Xa saimos da carballeira a unha paisaxe aberta na que vemos prados.

A paisaxe cambiou pero segue a ser tamén fermosa.

Estamos cerca de poboacións e nótase en que aparecen prados e árbores froiteiras como bastantes nogueiras.

Tamén vemos terras de millo. Estamos non moi lonxe de aldeas como Ferreiros, As Cancelas...

Deseguida imos chegar a unha estrada local.


Son só uns metros por esta estrada ben sombreada:

Deseguida pillamos un camiño á dereita que nos leva a estes prados.

Pillamos este carreiro que ao principio estaba así, despois mellora. Son 200m.  ata desembocar nunha pista ancha.

Seguimos subindo e xa por aquí o calor apreta. aquí predominana os piñeiros e tamén hai bastantes xestas.

O camiño lévanos a este inmenso prado que menos mal que está recén segado...

Sabemos que moi cerca está o Altar de Adai e o track así nolo indica...pero onde?

Non hai un solo sinal, unha pista que nos indique onde está. Semella bastante escondido e os accesos para chegar a el son os das fotos:

O Altar de Adai foi descuberto a finais dos 80 por Juan F. Núñez Jato e Laura Rodríguez Varela e pertence ao conxunto arqueolóxico de Pedra Fita no Monte das Penas do Caldeiro.
Esta contrucción é unha pedra plana con 18 buratos labrados na rocha e é difícil concretar a súa orixe e a súa utilidade.
Os últimos estudos deste lugar din que estamos diante dun recinto vinculado ao mundo funerario, de feito podería ser unha necrópole, un gran santuario prehistórico.

Altar de Adai

A pedra ten no medio dous buratos, un circular e outro rectangular unidos entre si e que non se sabe moi ben para que servían.
Altar de Adai

Outras pedras curiosas que atopamos na zona:


Estamos no punto máis alto da ruta, a 537m. e hai boas vistas:


Abandonamos o prado anterior para pillar este camiño. Á dereita, deseguida temos outro monumento arqueolóxico.


Non vemos ningún sinal ou indicación de por onde ir para chegar ao Corro dos Mouros pero vemos estes sinais nos piñeiros que non van levar ao lugar.


O Corro dos Mouros ou Castrillón ten forma circular e uns 52m. de diámetro. Pénsase que foi un enorme monumento de ritos funerarios. O ano 2025, expertos da USC realizaron sondaxes neste lugar e sacaron á luz máis de 4000 pezas de cerámica. Segundo as probas con carbono 14, foi construído no S. XIII a. C.

                                                                           Corro dos mouros
A partires de aquí, empezamos a baixar.

O Dolmen de Adai está nun prado á beira da estrada. 
Dolmen de Adai

Só quedan uns poucos restos deste dolmen en estado precario. Está formado por 5 ortoastos.

Dolmen de Adai

Imos uns metros pola estrada.

Deixamos a estrada por onde víñamos para introducirnos por outra.

E axiña torcemos á dereita:

Deixamos o camiño anterior e ao mellor non deberiamos facelo porque o carreiro que eleximos nos é o máis practicable para camiñar. Son só uns metros entre felgos e silvas ata que atopamos algo máis arriba o camiño anterior que antes deixamos.

Voltamos pillar o bo camiño.

Desembocamos na estrada que vai á aldea de Adai e decidimos ir por ela ata o final que está moi próximo e o calor xa apreta ben. Non queremos alongar máis  a ruta.

A igrexa de Santa Mª Madanela de Adai é un exemplo de arquitectura relixiosa rural. Está situada no lugar de Vilamaior. Predomina na construcción o uso do granito e a pizarra. A súa fachada é sobria e sinxela e o entorno é moi agradable.
Igrexa de Adai

Como é habitual en Galicia, o cemiterio aparece vinculado á igrexa.
Igrexa de Adai

A igrexa está nun fabuloso entorno que invita a sentarse e descansar.

Ao pé, tamén hai unha fonte.

Ao seguir camiñando pola estrada, vemos a antiga escola de estructura semellante á de outras moitas escolas galegas dos anos 50 do pasado século.

Mirando ao lonxe vemos unha gran masa de arboreda autóctona, porque Lugo ten moi cerca da cidade moito bosque tradicional.

Páxinas web consultadas:

Chegamos oa punto de inicio e como temos moi cerca o Miño, saco unhas fotos dende a ponte.https://patrimonionatural.xunta.gal/es/terras-mino

https://www.galiciamaxica.eu/galicia/altar-de-adai/

https://horariosrezo.es/iglesia/iglesia-de-santa-maria-magdalena-de-adai/