Amosando publicacións coa etiqueta Provincia de Lugo. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Provincia de Lugo. Amosar todas as publicacións

martes, 24 de marzo de 2026

COSTA DE FOZ II: CASTRO DE FAZOURO- PRAIA DA RAPADOIRA

 No 1º tramo da Ruta "COSTA DE FOZ" percorremos 7,5 km. (dende a praia da Areoura ata a de Area Longa) Hoxe percorreremos 8,4 km. (dende o Castro de Fazouro ata a praia da Rapadoira en Foz)

Características: 

Lonxitude: 8,4 km.

Deficultade: fácil

Ruta lineal sen sinalizar aínda que moi intuitiva. O meu track en WIKILOC:

Descripción:

Partimos dende o Castro de Fazouro,  un castro marítimo que aproveita unha pequena península. A estructura que se pode ver corresponde aos últimos momentos de ocupación do Castro (Finais do S. III d. C) Actualmente hai excavados uns 400 m. cadrados.

Castro de Fazouro

Vistas cara a Burela dende o Castro.

Castro de Fazouro

O castro abarcaría bastante máis espazo, que está sen escavar. É un castro bastante grande que ocupa toda a península e que di a xente máis vella do lugar que antigamente era unha illa e só había unha ponte para poder cruzar.

Castro de Fazouro

Ao pé do castro está a praia de Area Longa, máis coñecida polos veciños como praia do Castro, unha praia que comparten as parroquias de Nois e Fazouro. Hai uns anos está praia estaba bastante concurrida pero foise deteriorando, fóronse metendo moitas pedras e  a baixada que antes había foi destruida polo mar e actualmente é imposible acceder a ela polo lado de Fazouro.

Por riba, unha parte do paseo marítimo que hai por riba da praia caeu hai xa dous invernos e no foi reconstruido.

Praia Area Longa ou O Castro

Seguimos a camiñata con vistas ao mar.

Pasamos polo Porto de Fazouro, lugar onde antigamente había lanchas que ían ao mar dedicándose á pesca de baixura. Xa hai ben anos que a actividade pesqueira desapareceu e hoxe este lugar serve a algúns veciños como praia, xa que é un lugar moi axeitado para o baño e para non encherse de area porque só hai unha pouca e só en marea baixa. A xente ponse nas rochas. 

Aínda queda algunha caseta de antigos pescadores, como se ve na imaxe.

Porto de Fazouro

Unha imaxe do porto en marea chea e con temporal marítimo.

Porto de Fazouro

Era un espectáculo ver hoxe o mar:

Unha imaxe de antigas casetas de pescadores. Dúas delas xa caeron.

Porto de Fazouro

 Hoxe era un espectáculo  ver o Cantábrico.

A forza das ondas:

Exemplo claro da erosión nos acantilados:


Na foto seguinte, o barrio de Lousada, aló enriba. En 1º plano, Bargado.
Lousada e Bargado

A praia da Pampillosa:
Praia da Pampillosa.

Aínda que nesta foto non se apreza ben ao estar chea a marea, dende hai uns días pechou o lugar por onde o río Ouro desembocaba no mar . O río desemboca agora pola escollera.
Desembocadura do río Ouro

Imos pasar pola Ponte de Ferro. Esta ponte instalouse no 2010 en sustitución doutra vella que se deteriorara. A ponte foi construida a finais do S. XIX.
Ponte de Ferro

Antes de pasar pola Ponte de Ferro, pasamos por debaixo da ponte do tren e da da estrada.

Cruzando pola Ponte de Ferro e mirando á dereita no sentido que nós imos, vemos o barrio de Vilarmea.
Río Ouro e o barrio de Vilarmea.

Nesta área recreativa, ao pé do río e moi cerca da praia da Pampillosa, hai un pequeno parque infantil e bancos, mesas e grellas que aproveita moita xente para vir comer. É un lugar con moito éxito xa que cando o tempo está bon sempre hai xente, incluso é popular celebrar os cumpres aí.
Área Recreativa

Deixaron esta parte da ponte antiga en exhibición.
Área Recreativa

Continuamos a camiñata polo paseo inaugurado no 2023.

A praia da Pampillosa acordou xa mellores tempos. Houbo unha época (na década dos 90) que esta praia tivo incluso bandeira azul, contaba con socorristas...Actualmente  e, dende hai xa uns cantos anos, perdeu todo o anterior porque se foi convertindo nunha pedreira, cada vez aumenta máis e máis o espazo con pedras.
Praia da Pampillosa

Vista do paseo marítimo por onde iremos.


A erosión do mar vai modelando a nosa costa. A rasa cantábrica está formada maiormente por pizarras e cuarcitas que conforman un terreo blando e facilmente erosionable.

A praia do Sarrido é unha pequena cala que en marea chea queda sen area.

Atravesamos un rego pola ponte de madeira:

No paseo hai abundantes bancos para descansar contemplando o mar.

Ás veces deixamos o paseo "oficial" para ir máis pegadas ao mar. A verdade é que eu prefiro estes carreiros naturais de toda a vida.

Aínda que só se ven pedras e rochas, esta é a praia de Peizás. En marea baixa é moi fermosa e ten area.

Fermosa imaxe da nosa costa na enseada de Auga Doce.
Enseada Auga Doce

A praia de Llas é a máis longa do concello con 760m e é moi frecuentada no verán. É un areal semiurbano e conta cun sistema dunar importante bordeado pola estrada.
Recibe ventos do Cantábrico que provocan ondas moderadas, polo que é apta para a práctica de deportes náuticos. 

Antes do auxe do turismo na zona da Mariña luguesa, a comezos da década de 1970, as dunas da praia, coñecidas como Os Ceás, eran usadas como cemiterio para os animais de granxa (porcos, cabalos, vacas...) mortos por enfermidade. A falta de control veterinario provocaba que os restos fosen enterrados lonxe das casas para evitar contaxios, e escollíase lugares areosos pola facilidade para cavar. Era tal o seu aproveitamento que as dunas estaban divididas para o seu uso por distintas parroquias.

Co aumento do turismo, o camposanto animal foi trasladado ao vertedoiro dunha antiga fábrica de cerámica, xa desaparecida. Porén, aínda hoxe é relativamente frecuente que aparezan restos de osamenta animal.

Praia de Llas

O sistema dunar da praia de Llas é moi importante e no ano 2024 puxéronse balizas para evitar a entrada de xente por aí, e que tamén se sigan erosionando as dunas polo que tamén se colocou unha empalizada de madeira e puxéronse plantas típicas de ecosistemas dunares.

                                                                          Sistema dunar de Llas
 
Arcos, covas marítimas, illas, pequenos illotes e furnas ou bufadeiros son predominantes nesta rasa costeira que o mar foi modelando durante séculos e segue a facelo.


Esta peninsula que vemos na seguinte foto chámase " A Tamaniña" e sitúase entre as praias de Llas e a Rapadoira. Aquí hai un Miradoiro para descanso e observación da costa, flora e fauna, fermosas vistas do mar batendo nos acantilados
Península da Tamaniña

As ondas rompendo no illote dos Cairos e en 1º plano, a Punta do Corno.

A Praia da Rapadoira é a "nena mimada" de Foz. É unha praia urbana con tódolos servizos e rodeada de bares e restaurantes. É a elexida por moita xente, sobre todo veraneantes, pola súa boa ubicación e poruqe se forma unha charca moi grande ao pé do espigón moi axeitada para os máis pequenos.
Praia da Rapadoira


Páxinas web consultadas:
https://ogabinetedefoz.blogspot.com/2016/02/os-caminos-de-foz-no-seculo-xix.htmlhttps://gl.wikipedia.org/wiki/Praia_de_Llas
https://www.xunta.gal/portada
https://www.elprogreso.es/articulo/a-marina/llas-sistema-dunar-protegido/202404011210311743768.html
https://amarinalucense.gal/es/playa-de-a-rapadoira





sábado, 14 de febreiro de 2026

MIRADOIRO PENOUTA INTERIOR DENDE ALTO DA PENOUTA (BOAL)

 Se imos pola AS-22 cara a Boal dende Galicia, pasaremos por un lugar a bastante altitude onde veremos un letreiro que pon Alto da Penouta 780m. Pois neste lugar hai un doble cruce. Un lévanos ao Miradoiro de Penoura costa e ao Penedo Aballón e outro lévanos ao Miradoiro de Penouta interior na área recreativa de Pena Queimada. Nós hoxe iremos por este último itinerario.

A  AS-22 rompe en dúas a Serra da Penouta e hai rutas cara a un lado e cara ao outro.

Esta vai ser a 4ª ruta que fago neste concello.

Boal ou Bual é un concello asturiano que ten a capital na vila do mesmo nome. Ten unha poboación que non chega aos 2000 habitantes en todo o municipio que falan o eonaviego ou galego- asturiano.

É un concello con moitos restos antiguos como túmulos funerarios, dólmenes, castros... así mesmo conta cunha natureza privilexiada.

Este concello sufríu a finais do S. XIX e principios do XX un gran fluxo migratorio cara a Cuba que vemos manifestado nas moitas casas indianas e outros edificios, sobre todo escolas, que hai.

Características desta ruta

Lonxitude: 9 km.

Dificultade: fácil

Ruta circular sen sinalizar. Hai unha ruta oficial da Serra de Penouta homologada como PR-AS 250 que ten inicio e fn na vila de Boal e que ten 780m. de desnivel e 23 km. Para mín é moito por eso decidín facer unha ruta deste xeito. Queda para outra ocasión a outra parte desta serra.

O track da ruta en WIKILOC

Descripción:

Inicio esta ruta no lugar que xa dixen, ao pé da As-22. De frente queda a outra parte da Serra. Teño xa planificada unha ruta por esa outra parte.

Frente a nós, pico Penouta

Lugar onde deixei o coche, un sitio cómodo ao pé mesmo da estrada.

Inicio unha suave subida entre piñeiros

Deseguida chego á Área Recreativa de Pena Queimada.

Área recreativa de Pena Queimada.

Dende a área recreativa temos vistas á Serra da Bobia, de Carondio, Somiedo, Ubiña... e máis cerca vemos Boal, Villayón, o Pico de Penácaros...


O val do río Navia no medio das altas montañas.


O miradoiro está acondicionado e ten un gran panel informativo:
Miradoiro interior na Área Recreativa de Pena Queimada.

A área recreativa ten numerosas mesas e bancos de pedra entre altos piñeiros.
Área recreativa de Pena Queimada.

No medio desta área recreativa hai unha necrópole tumular.  Na Serra da Penouta hai varias e son os elementos de maior antigüidade do concello

Túmulo

Aínda que vin moitísimos restos de excrementos de cabalos, estes foron os únicos que vin, aló ao lonxe.
Área recreativa de Pena Queimada.

Despois de desfrutar do miradoiro interior da Penouta e da área recreativa "Pena Queimada", prosigo o percorrido. Nun momento dado, despois duns metros deste lugar,  vendo un camiño que sae á dereita, métome por el uns poucos metros e observo esta magnífica paisaxe. Aló, ao lonxe, vese o mar.


Voume achegando agora a Pena Queimada, é aquel pico que vemos de frente.
De frente, Pico de Pena Queimada

Estamos á maior altitude da ruta (876m.) Aquí xa no medran árbores.


Hoxe é un día no que o vento sopra con forza tamén en zonas baixas polo que aquí é difícil case camiñar polo moito que dá. Debido ao vento, pouco tempo parei a desfrutar desta fermosa zona dende a que se divisan estas paisaxes:


Agora, ao torcer á esquerda, deixo a pista e entro nun camiño.



Dende esta altura, diviso ben Boal e arredores.


Vese un camiño que serpea ao redor dese pico máis baixo. Por aí pasarei despois.


O camiño é perfecto para andar: co chan de herba, limpo...

O que quedou do que foi a cabeza dunha vaca...

Perfecto estado do camiño. Vemos por onde estou baixando e logo pillarei á esquerda, na curva.

Suave baixada e o camiño segue a ser ben cómodo.

Voltando a vista atrás, o Pico de pena Queimada.

Aló embaixo, Carrugueiro.


Ao lonxe (a cámara con zoom) vemos o río Navia que conforma paisaxes moi fermosas que tamén teño percorrido.

Un lugar inhóspito, illado...onde manda o silenzo e a paz máis absoluta.

E sigo con vistas espectaculares a Boal e arredores.


Agora estou a punto de introducirme nu fermoso bosque autóctono que durará ata o final do percorrido.

Un bosque no que hai carballos e acivros pero predominan as bidueiras.

De cando en vez hai claros que me deixan seguir desfrutando das mesmas vistas.

Sen desniveis e por camiños que son así todo o percorrido.

Diviso ao lonxe o Pico Penouta e a aldea do mesmo nome.


O camiño desemboca na AS-22 ao pé de onde teño o coche.

Chama a miña atención esta casa en ruinas que ten uns versos dedicados escritos en dúas laxas de pizarra.

"Todo era distinto cando na casa había vida,
cando os muros eran sólidos

...Nas súas concas baleiras
que foron antes ventás..."